Ujitja dhe plehërimi i lules së përrallave

Uji dhe lëndët ushqyese janë karburanti që mundëson lulëzimin spektakolar të kësaj bime gjatë gjithë verës. Megjithatë, lulja e përrallave ka kërkesa shumë specifike që e dallojnë nga bimët e tjera të shtëpisë. Një teprim në njërën anë ose një mungesë në tjetrën mund të ndikojë menjëherë në pamjen e saj. Sekreti qëndron në gjetjen e një ritmi që ndjek ritmin natyral të rritjes së bimës.

Gjatë fillimit të sezonit, nevojat për ujë janë relativisht të ulëta sepse sistemi rrënjor është ende i vogël. Sapo bima të rritet dhe të fillojë të formojë shumë gjethe, frekuenca e ujitjes duhet të rritet. Sipërfaqja e tokës nuk duhet të lihet kurrë të thahet plotësisht gjatë muajve të nxehtë. Një tharje e zgjatur mund të shkaktojë që bima të hyjë para kohe në fazën e qetësisë.

Plehërimi duhet të fillojë vetëm kur bima ka krijuar një masë gjethore të mjaftueshme për të thithur ushqimin. Përdorimi i plehrave shumë herët mund të djegë rrënjët e reja dhe delikate. Zgjidh gjithmonë plehra cilësore që janë të tretshme në ujë për një shpërndarje sa më uniforme. Balanca mes azotit, fosforit dhe kaliumit duhet të përshtatet sipas fazës së zhvillimit.

Parimet bazë të lagështisë

Rregulli i parë i artë është të mos ujitësh kurrë sipas një orari të fiksuar kalendarik. Nevoja e bimës për ujë varet nga temperatura, drita dhe madhësia e vazos çdo ditë. Kontrollo lagështinë duke futur gishtin rreth dy centimetra në thellësi të substratit. Nëse e ndjen tokën të thatë në atë thellësi, atëherë është koha e duhur për të ujitur.

Gjatë ditëve shumë të nxehta, mund të jetë e nevojshme ujitja e përditshme, veçanërisht nëse vazoja është prej balte. Vazot e plastikës e ruajnë lagështinë për një kohë më të gjatë, prandaj bëj kujdes me to. Uji duhet të rrjedhë lirshëm nga vrimat e fundit për të siguruar që e gjithë vëllimi i tokës është lagur. Mos e lë kurrë ujin e tepërt të qëndrojë në pjatën e vazos për më shumë se gjysmë ore.

Nëse harron ta ujitësh dhe bima fillon të varet, mos e mbyt menjëherë me sasi të mëdha uji. Fillimisht, jepi pak ujë sa për të lagur sipërfaqen dhe pastaj vazhdo gradualisht. Ky veprim parandalon stresin e mëtejshëm të indeve të bimës që janë tkurrur nga etja. Një rikuperim gradual është gjithmonë më i sigurt për jetëgjatësinë e lules.

Cilësia e ujit dhe temperatura

Uji i përdorur për lulen e përrallave nuk duhet të merret asnjëherë direkt nga çezma e ftohtë. Shoku termik mund të ndalojë rritjen e bimës për disa ditë dhe të shkaktojë rënien e sytheve. Ideale është që uji të mbahet në një enë të hapur në të njëjtën dhomë ku qëndron bima. Kjo siguron që temperatura të jetë identike dhe mineralet e rënda të fundërrojnë.

Uji i shiut është opsioni më i mirë profesional nëse ke mundësi ta mbledhësh atë. Ai është natyralisht i butë dhe nuk përmban klor apo kripëra që mund të grumbullohen në tokë. Grumbullimi i kripërave shihet shpesh si një shtresë e bardhë në skajet e vazos ose mbi dhe. Nëse përdor ujë të fortë, shpërlaje rregullisht tokën me sasi të mëdha uji çdo dy muaj.

Evito përdorimin e ujit të zbutur me metoda kimike pasi ai përmban nivele të larta natriumi. Natriumi është toksik për shumë bimë dekorative nëse grumbullohet në sasi të mëdha. Nëse uji yt është shumë i fortë, mund të shtosh disa pika lëng limoni për të rregulluar pH-in. Një mjedis paksa acid ndihmon në thithjen më të mirë të mineraleve.

Nevojat për lëndë ushqyese

Gjatë fazës së rritjes së gjetheve, bima kërkon një pleh me përmbajtje pak më të lartë azoti. Azoti ndihmon në ndërtimin e proteinave dhe klorofilit që i jep ngjyrën e bukur gjelbërimit. Megjithatë, mos e tepro sepse shumë azot mund të prodhojë shumë gjethe por pak lule. Eshtë një balancë e hollë që duhet ruajtur me kujdes profesional.

Sapo të shfaqen sythet e para të luleve, duhet të kalosh në një pleh me më shumë kalium dhe fosfor. Kaliumi forcon indet dhe ndihmon në rezistencën ndaj sëmundjeve, ndërsa fosfori nxit lulëzimin. Kjo ndryshim në formulën e plehërimit do të bëjë që lulet të jenë më të mëdha dhe me ngjyra më vibruese. Shumë kultivues përdorin pleh për domatet pasi ka përbërjen e duhur për këtë fazë.

Plehërimi duhet të bëhet gjithmonë mbi tokë të lagur paraprakisht për të shmangur djegien e rrënjëve. Kurrë mos plehëro një bimë që është e tharë plotësisht dhe po vuan nga etja. Uji i plehut duhet të jetë i holluar të paktën në gjysmën e dozës së rekomanduar në paketim. Dozat më të vogla por më të shpeshta janë më të mira se një dozë e vetme e fortë.

Frekuenca e plehërimit sezonal

Gjatë pikut të verës, plehërimi mund të bëhet çdo dhjetë deri në katërmbëdhjetë ditë. Kjo siguron një fluks të vazhdueshëm energjie për prodhimin e pandërprerë të luleve të reja. Nëse vëren se lulëzimi po rrallohet, mund të rrisësh pak frekuencën por jo përqendrimin. Vëzhgimi i reagimit të bimës është mësuesi më i mirë për çdo kopshtar.

Në fund të gushtit, duhet të fillosh të rrallosh plehërimin gradualisht për të përgatitur bimën. Lëndët ushqyese duhet të reduktohen në mënyrë që bima të ndalojë prodhimin e indeve të reja të buta. Këto inde të reja nuk do të kishin kohë të maturoheshin para dimrit dhe do të ishin të ndjeshme. Në shtator, plehërimi duhet të ndërpritet plotësisht për të lejuar hyrjen në fazën e qetësisë.

Për bimët që janë mbjellë në tokë të re dhe të pasur, plehërimi mund të mos jetë i nevojshëm muajin e parë. Toka e freskët zakonisht ka rezerva të mjaftueshme për të mbështetur rritjen fillestare të rizomave. Mbikëqyr ngjyrën e gjetheve; nëse ato qëndrojnë të gjelbra dhe të forta, bima është e ushqyer mirë. Mos e forco rritjen nëse bima duket e shëndetshme në mënyrë natyrale.

Shenjat e teprimit me ushqim

Shenja e parë e plehërimit të tepërt është shpesh zbardhja ose djegia e skajeve të gjetheve. Kjo ndodh sepse kripërat e tepërta grumbullohen në pikat fundore të qarkullimit të bimës. Nëse e sheh këtë, duhet të ndalosh menjëherë ushqimin dhe të shpërlash tokën me ujë të pastër. Shpëlarja bëhet duke derdhur sasi të mëdha uji që të rrjedhë lirshëm nga vazoja.

Një tjetër shenjë është rritja jashtëzakonisht e harlisur por me kërcell shumë të butë dhe të thyeshëm. Këto bimë bëhen magnet për parazitët si afidet ose kërpudhat e ndryshme. Muskujt e bimës nuk forcohen mjaftueshëm kur rritja stimulohet artificialisht më shumë se ç’duhet. Qëllimi është një rritje e balancuar dhe e qëndrueshme gjatë gjithë sezonit.

Nëse vëren një shtresë kripe në sipërfaqen e tokës, hiqe atë me kujdes me një lugë. Zëvendësoje atë pjesë me dhe të freskët dhe përdor ujë pa pleh për dy javët e ardhshme. Kjo tregon se toka është saturuar dhe ka nevojë për një periudhë “pastrimi”. Kujdesi i moderuar është gjithmonë çelësi për një lule përrallash jetëgjatë.