Mbjellja dhe shumimi i furçës së shisheve me aromë limoni

Mbjellja e saktë përcakton në masë të madhe shëndetin afatgjatë të furçës së shisheve me aromë limoni. Rrënjët e kësaj shkurreje kërkojnë ajër, kullim dhe një nivel të qëndrueshëm lagështie pa ujë të ndenjur. Shumimi mund të realizohet me fara ose me copa lastarësh, por secila metodë kërkon durim dhe kushte të kontrolluara. Kur punohet me material të shëndetshëm dhe mjete të pastra, mundësia e suksesit rritet ndjeshëm.

Përgatitja e vendit dhe e tokës

Para mbjelljes duhet vlerësuar sasia e dritës, ekspozimi ndaj erës dhe mënyra si largohet uji nga toka. Një vend i ndriçuar mirë dhe i mbrojtur nga erërat e ftohta krijon kushte të favorshme për rrënjëzim. Toka nuk duhet të mbetet e lagur për ditë të tëra pas reshjeve. Në terrene të rënda, mbjellja në një shtrat të ngritur është shpesh më e sigurt.

Gropa e mbjelljes duhet të jetë më e gjerë se topi i rrënjëve, por jo shumë më e thellë. Rrënjët e reja depërtojnë më lehtë në tokë të liruar anash. Fundi i gropës nuk duhet të mbushet me një shtresë të trashë materiali krejtësisht të ndryshëm nga toka përreth. Një ndryshim i fortë i strukturës mund të pengojë largimin natyror të ujit.

Komposti i pjekur mund të përzihet me tokën ekzistuese në një sasi të moderuar. Materiali organik përmirëson strukturën dhe ndihmon në ruajtjen e një niveli të qëndrueshëm lagështie. Plehu i freskët nuk duhet të prekë rrënjët, sepse mund t’i djegë ato. Edhe plehrat minerale të koncentruara nuk vendosen drejtpërdrejt në gropë.

Për kultivim në enë, zgjidhet një vazo me vrima të mëdha kullimi dhe stabilitet të mirë. Përzierja duhet të përmbajë si përbërës organikë, ashtu edhe materiale që ruajnë ajrosjen. Një copë rrjetë mbi vrimat pengon daljen e substratit pa bllokuar ujin. Shtresat e trasha me gurë nuk zëvendësojnë një përzierje të strukturuar siç duhet.

Procesi i mbjelljes

Bima ujitet disa orë para transplantimit, në mënyrë që topi i rrënjëve të jetë i lagësht dhe i qëndrueshëm. Ena hiqet me kujdes pa tërhequr trungun ose degët. Rrënjët që janë rrotulluar fort rreth vazos lirohen butësisht me gishta. Pjesët e kalbura ose të dëmtuara priten me një mjet të pastër.

Qafa e rrënjës duhet të vendoset në nivelin e sipërfaqes së tokës. Mbjellja shumë e thellë kufizon ajrosjen dhe mund të shkaktojë kalbje rreth bazës së trungut. Mbjellja shumë e cekët, nga ana tjetër, i ekspozon rrënjët ndaj tharjes. Pozicioni kontrollohet para se gropa të mbushet plotësisht.

Toka vendoset gradualisht rreth rrënjëve dhe shtypet lehtë me dorë. Ngjeshja e fortë largon ajrin dhe e bën më të vështirë depërtimin e rrënjëve të reja. Pas mbushjes, formohet një hapësirë e cekët për ujitje rreth bimës. Uji jepet ngadalë, në mënyrë që toka të vendoset natyrshëm.

Në javët e para, lagështia duhet kontrolluar më shpesh se te një bimë e rrënjosur. Rrënjët ende nuk kanë arritur në tokën përreth dhe varen nga lagështia pranë topit fillestar. Mbështetja me një kunj përdoret vetëm kur era mund ta lëvizë bimën. Lidhja duhet të jetë e butë dhe të mos fërkojë lëvoren.

Shumimi me copa lastarësh

Për shumim zgjidhen lastarë të shëndetshëm, pa lule dhe pa shenja dëmtuesish. Copat gjysmë të drunjëzuara, të marra nga rritja e sezonit, zakonisht japin rezultate të mira. Gjatësia mund të jetë rreth tetë deri dymbëdhjetë centimetra, në varësi të trashësisë së lastarit. Prerja bëhet menjëherë poshtë një nyje me një teh të mprehtë.

Gjethet nga pjesa e poshtme hiqen, ndërsa disa gjethe në majë ruhen për fotosintezë. Gjethet shumë të mëdha mund të shkurtohen pjesërisht për të kufizuar humbjen e ujit. Baza mund të trajtohet me hormon rrënjëzimi, megjithëse kjo nuk është gjithmonë e domosdoshme. Pluhuri i tepërt shkundet para futjes në substrat.

Përzierja e rrënjëzimit duhet të jetë sterile, e lehtë dhe me kullim të shpejtë. Një kombinim i fibrave të kokosit ose torfës me perlit krijon kushte të përshtatshme. Copa futet aq thellë sa të qëndrojë e palëvizshme, pa u ngjeshur fort. Substrati laget njëtrajtshëm dhe ena vendoset në dritë të shpërndarë.

Lagështia e ajrit mbahet e lartë me një mbulesë transparente, por ajrosja duhet bërë çdo ditë. Kondensimi i tepërt dhe ajri i ndenjur favorizojnë mykun dhe kalbjen. Rrënjëzimi mund të zgjasë disa javë, prandaj copa nuk duhet të tërhiqet vazhdimisht për kontroll. Shfaqja e rritjes së re është një tregues i mirë, por rrënjët duhet të forcohen para transplantimit.

Shumimi me fara dhe kujdesi për fidanët

Farat janë shumë të imëta dhe duhet të shpërndahen mbi një substrat të niveluar. Ato mbulohen vetëm me një shtresë tepër të hollë ose lihen në sipërfaqe, sepse kanë nevojë për dritë. Ujitja me rrymë të fortë mund t’i zhvendosë dhe t’i grumbullojë në një cep. Për këtë arsye, lagështia jepet me mjegull të imët ose nga poshtë.

Ena mbahet në temperaturë të ngrohtë dhe në dritë të fortë, por pa diell të drejtpërdrejtë. Substrati nuk duhet të thahet gjatë mbirjes. Një kapak transparent ndihmon në ruajtjen e lagështisë, por duhet të ajroset rregullisht. Mbirja mund të jetë e pabarabartë dhe kërkon durim.

Fidanët janë delikatë dhe nuk duhet të transplantohen menjëherë pas shfaqjes. Ata priten derisa të formojnë disa gjethe të vërteta dhe një sistem rrënjor të dallueshëm. Ndarja bëhet me një shkop të hollë ose me një mjet të vogël, pa tërhequr kërcellin. Çdo fidan vendoset në një enë të vogël me substrat të ajrosur.

Bimët e rritura nga fara mund të ndryshojnë nga bima mëmë në ngjyrë, formë ose intensitet të lulëzimit. Kjo metodë është interesante për përzgjedhje dhe eksperimentim, por jo për ruajtjen e saktë të një varieteti. Fidanët mësohen gradualisht me dritë më të fortë dhe me ajër më të thatë. Në vitet e para, mbrojtja nga të ftohtit duhet të jetë veçanërisht e kujdesshme.