Ujitja dhe plehërimi i pemës së limonit

Uji dhe lëndët ushqyese përcaktojnë ritmin e rritjes, cilësinë e gjetheve dhe aftësinë e limonit për të formuar fruta. Bima nuk e toleron as tharjen e zgjatur, as lagështinë e vazhdueshme rreth rrënjëve. Plehërimi duhet të përshtatet me stinën, madhësinë e pemës dhe vëllimin e substratit. Një program i ekuilibruar jep rezultate më të mira se dozat e mëdha të përdorura në mënyrë të parregullt.

Përcaktimi i nevojës për ujë

Nevoja për ujë ndryshon sipas temperaturës, dritës, erës dhe madhësisë së kurorës. Në verë, një limon në vazo mund të kërkojë kontroll të përditshëm të substratit. Në dimër, avullimi ngadalësohet dhe intervalet e ujitjes zgjaten ndjeshëm. Ujitja sipas një kalendari të pandryshueshëm shpesh çon në gabime.

Mënyra më e thjeshtë e kontrollit është prekja e shtresës së sipërme të tokës. Kur disa centimetra të sipërm kanë filluar të thahen, zakonisht është koha për ujitje. Vazoja mund të ngrihet lehtë për të vlerësuar peshën dhe sasinë e ujit të mbetur. Matësit e lagështisë mund të ndihmojnë, por nuk duhet të zëvendësojnë vëzhgimin e gjendjes së bimës.

Gjethet e varura nuk tregojnë gjithmonë mungesë uji. Ato mund të shfaqen edhe kur rrënjët janë dëmtuar nga lagështia e tepërt dhe nuk përthithin dot ujë. Para ujitjes duhet kontrolluar substrati në thellësi dhe jo vetëm pamja e kurorës. Uji i tepërt mbi rrënjë të dëmtuara zakonisht e përkeqëson gjendjen.

Bimët me shumë fruta konsumojnë më shumë ujë se ato pa prodhim. Frutat në rritje përmbajnë sasi të madhe uji dhe kërkojnë furnizim të qëndrueshëm. Luhatjet e forta mund të shkaktojnë rënie të frutave ose çarje të lëvores. Një shtresë organike mbi tokë ndihmon në zbutjen e këtyre ndryshimeve.

Teknika e saktë e ujitjes

Uji duhet hedhur ngadalë dhe në të gjithë sipërfaqen e vazos. Ujitja vetëm pranë trungut lag një pjesë të kufizuar të rrënjëve. Procesi vazhdon derisa një sasi e vogël uji të dalë nga vrimat e poshtme. Kjo tregon se masa rrënjore është lagur në mënyrë të plotë.

Pas ujitjes, uji i mbledhur në pjatë duhet të largohet. Qëndrimi i vazos në ujë ul sasinë e oksigjenit dhe favorizon kalbjen e rrënjëve. Nëse substrati e largon ujin menjëherë pa u lagur, ai mund të jetë tharë dhe tkurrur shumë. Në këtë rast, ujitja bëhet në disa kalime të ngadalta.

Ujitja në mëngjes është e përshtatshme gjatë stinës së nxehtë. Bima ka kohë të përdorë ujin para temperaturave më të larta të ditës. Në mbrëmje mund të ujitet kur toka është shumë e thatë, por gjethet nuk duhet të mbeten të lagura gjatë natës. Ujitja në vapën e mesditës rrit avullimin dhe mund të krijojë stres termik.

Temperatura e ujit duhet të jetë afër temperaturës së ambientit. Uji shumë i ftohtë mund të tronditë rrënjët e një bime që qëndron në vend të ngrohtë. Uji i lënë të pushojë humbet një pjesë të klorit, por nuk humbet domosdoshmërisht fortësinë. Në zona me ujë shumë gëlqeror, përdorimi periodik i ujit të shiut është i dobishëm.

Nevojat ushqyese

Limonit i nevojitet azot për gjethet dhe rritjen vegjetative. Fosfori mbështet proceset energjetike dhe zhvillimin e rrënjëve, ndërsa kaliumi ndihmon në cilësinë e frutave dhe qëndrueshmërinë e indeve. Bima ka nevojë edhe për magnez, hekur, mangan, zink dhe elemente të tjera në sasi më të vogla. Mungesa e një elementi mund të pengojë përdorimin e elementeve të tjera.

Plehërat e formuluara për agrume zakonisht përmbajnë raport të përshtatshëm të ushqyesve dhe mikroelementeve. Në vazo preferohen produkte të tretshme ose me çlirim të kontrolluar, sipas mënyrës së kujdesit. Plehrat e lëngshme japin përgjigje të shpejtë, por kërkojnë përdorim më të shpeshtë. Produktet me çlirim të ngadaltë ofrojnë furnizim më të qëndrueshëm, por duhet dozohen me saktësi.

Azoti i tepërt krijon degë të buta, gjethe shumë të mëdha dhe rritje të ndjeshme ndaj dëmtuesve. Ai mund të ulë lulëzimin dhe të vonojë pjekjen e indeve para dimrit. Doza nuk duhet rritur vetëm sepse bima nuk lulëzon. Mungesa e dritës, krasitja e gabuar ose mosha e re mund të jenë shkaqet kryesore.

Lënda organike përmirëson strukturën dhe jetën biologjike të tokës. Komposti i pjekur mund të përdoret në sasi të moderuar, sidomos te pemët në tokë të hapur. Në vazo, teprica e materialit organik mund të mbajë shumë ujë dhe të ngjeshet me kalimin e kohës. Për këtë arsye duhet kombinuar me përbërës mineralë që sigurojnë ajrosje.

Programi sezonal i plehërimit

Plehërimi fillon në pranverë kur bima nis rritjen aktive. Në këtë periudhë nevoja për azot dhe mikroelemente rritet. Dozat ndahen në aplikime të vogla për të shmangur grumbullimin e kripërave. Substrati duhet të jetë pak i lagësht para përdorimit të plehut të tretshëm.

Gjatë lulëzimit dhe formimit të frutave, furnizimi duhet të mbetet i ekuilibruar. Kaliumi bëhet veçanërisht i rëndësishëm, por nuk duhet përdorur në mënyrë të izoluar dhe të tepruar. Mungesa e ujit në këtë fazë e kufizon përthithjen e ushqyesve. Plehërimi i një bime të tharë mund të dëmtojë rrënjët.

Në fund të verës, dozat e azotit reduktohen që degët të piqen para dimrit. Rritjet shumë të buta dëmtohen më lehtë nga të ftohtit dhe përshtaten dobët me ambientin e dimërimit. Plehërimi vazhdon vetëm nëse bima është aktive dhe kushtet janë të ngrohta e të ndriçuara. Në ambient të freskët, ushqimi zakonisht ndërpritet.

Gjatë dimrit, një limon në pushim relativ nuk ka nevojë për plehërim të rregullt. Kripërat mund të grumbullohen sepse rrënjët punojnë ngadalë dhe uji përdoret në sasi të vogël. Nëse bima mbahet në ngrohtësi me ndriçim shtesë, mund të jepet ushqim shumë i holluar. Vendimi duhet të bazohet në rritjen reale dhe jo vetëm në muajin e vitit.

Shenjat e mungesës dhe tepricës

Mungesa e azotit zakonisht shfaqet fillimisht në gjethet më të vjetra. Ato zbehen gradualisht dhe mund të bien para kohe. Rritja bëhet e ngadaltë dhe degët e reja mbeten të holla. Megjithatë, simptoma të ngjashme mund të shkaktohen edhe nga rrënjët e dëmtuara.

Mungesa e magnezit shpesh krijon zverdhje midis damarëve në gjethet e vjetra. Një zonë e gjelbër mund të mbetet pranë bazës së gjethes, ndërsa pjesa tjetër zverdhet. Korrigjimi duhet bërë me doza të kontrolluara dhe jo me aplikime të shpeshta pa analizë. Teprica e disa elementeve mund të bllokojë përthithjen e të tjerëve.

Mungesa e hekurit shfaqet zakonisht në gjethet e reja. Sipërfaqja zverdhet, ndërsa rrjeti i damarëve mbetet më i gjelbër. Shkaku mund të jetë toka alkaline, ujitja e tepërt ose temperatura e ulët e rrënjëve. Përdorimi i hekurit të kelatuar ndihmon vetëm nëse korrigjohen edhe kushtet që pengojnë përthithjen.

Teprica e plehut shfaqet me skaje të djegura, rënie gjetheje dhe kore të bardhë mbi substrat. Rrënjët mund të marrin ngjyrë kafe dhe të humbin majat e holla thithëse. Në këtë rast, toka shpëlahet me ujë të bollshëm dhe plehërimi ndërpritet përkohësisht. Bima mbahet në kushte të qëndrueshme derisa të shfaqë rritje të shëndetshme.