Mbjellja dhe shumimi i pemës së limonit

Mbjellja e limonit kërkon përgatitje të kujdesshme të tokës, zgjedhje të një bime të shëndetshme dhe vlerësim realist të klimës lokale. Në zona me ngrica të forta, kultivimi në vazo është zakonisht alternativa më e sigurt. Në rajone të buta, pema mund të mbillet në tokë të hapur në një vend të ngrohtë dhe të mbrojtur. Një fillim i mirë krijon bazën për rritje të qëndrueshme dhe prodhim të rregullt frutash.

Përgatitja për mbjellje

Fidani duhet të ketë gjethe me ngjyrë të njëtrajtshme, degë të forta dhe sistem rrënjor pa shenja kalbjeje. Bimët e shartuara zakonisht hyjnë më shpejt në prodhim dhe ruajnë më mirë tiparet e varietetit. Pika e shartimit duhet të jetë e shëruar dhe pa çarje ose rrjedhje. Fidanët me dëmtues, rrënjë shumë të mbështjella ose degë të thara duhen shmangur.

Koha më e mirë për mbjellje është pranvera, pasi të ketë kaluar rreziku i ngricave. Toka fillon të ngrohet dhe rrënjët kanë kohë të vendosen para dimrit të ardhshëm. Në klimë shumë të butë mund të mbillet edhe në fillim të vjeshtës. Mbjellja gjatë vapës së madhe rrit rrezikun e tharjes dhe stresit.

Gropa e mbjelljes duhet të jetë më e gjerë se masa e rrënjëve, por jo tepër e thellë. Fundi lirohet për të lehtësuar depërtimin e rrënjëve dhe kullimin e ujit. Toka e nxjerrë mund të përzihet me kompost të pjekur dhe material që përmirëson ajrosjen. Plehu i freskët nuk vendoset pranë rrënjëve, sepse mund të shkaktojë djegie.

Para mbjelljes, masa rrënjore ujitet mirë që substrati i vjetër të jetë njëtrajtësisht i lagësht. Rrënjët e mbështjella fort mund të lirohen me kujdes në pjesën e jashtme. Kjo i ndihmon të rriten jashtë dhe të mos vazhdojnë të qarkullojnë brenda formës së vjetër të vazos. Rrënjët e dëmtuara priten me mjet të dezinfektuar.

Mbjellja në tokë dhe në vazo

Kur mbillet në tokë, qafa e rrënjës duhet të qëndrojë afërsisht në të njëjtin nivel si më parë. Mbjellja shumë e thellë mban lagështirë rreth trungut dhe rrit rrezikun e kalbjes. Pika e shartimit duhet të mbetet qartë mbi sipërfaqen e tokës. Pas mbushjes së gropës, toka ngjeshet lehtë me duar dhe jo me presion të fortë.

Menjëherë pas mbjelljes, formohet një rreth ujitjeje rreth bimës. Uji hidhet ngadalë që toka të vendoset rreth rrënjëve dhe të largohen xhepat e ajrit. Nëse toka ulet shumë, shtohet substrat pa mbuluar qafën e rrënjës. Një shtresë mulçi ndihmon në ruajtjen e lagështisë, por nuk duhet të prekë trungun.

Për mbjelljen në vazo zgjidhet një enë me vrima të gjera kullimi. Në fund mund të vendoset një rrjetë që pengon humbjen e substratit pa bllokuar ujin. Shtresa e trashë me gurë nuk e zëvendëson një përzierje të ajrosur dhe nuk korrigjon mungesën e vrimave. Substrati duhet të mbushë në mënyrë të njëtrajtshme hapësirat rreth rrënjëve.

Pas mbjelljes në vazo, bima vendoset për disa ditë në dritë të shpërndarë. Ekspozimi i menjëhershëm në diell të fortë mund të rrisë humbjen e ujit para se rrënjët të përshtaten. Plehërimi i fortë shmanget derisa të shfaqet rritje e re. Ujitja përsëritet vetëm kur shtresa e sipërme ka filluar të thahet.

Shumimi me fara dhe copa

Shumimi me farë është i thjeshtë, por bimët e reja nuk janë domosdoshmërisht identike me pemën mëmë. Ato mund të kërkojnë shumë vite para lulëzimit dhe frutëzimit. Farat duhet të jenë të freskëta, sepse aftësia e tyre mbirëse bie kur thahen. Ato pastrohen nga tuli dhe mbillen menjëherë në substrat të lehtë.

Fara vendoset në thellësi të vogël dhe substrati mbahet i lagësht, por jo i përmbytur. Temperatura e ngrohtë dhe lagështia e qëndrueshme nxisin mbirjen. Ena mund të mbulohet përkohësisht me material transparent, por duhet ajrosur çdo ditë. Pas daljes së fidanit, mbulesa hiqet gradualisht dhe sigurohet dritë e bollshme.

Shumimi me copa ruan më mirë tiparet e bimës mëmë, por kërkon kontroll të kujdesshëm të lagështisë. Përdoren degëza gjysmë të drunjëzuara, të shëndetshme dhe pa lule. Gjethet e poshtme hiqen, ndërsa ato të sipërme mund të shkurtohen për të ulur avullimin. Baza vendoset në substrat steril, të ajrosur dhe lehtësisht të lagësht.

Copat kanë nevojë për lagështi të lartë të ajrit dhe temperaturë të qëndrueshme derisa të formojnë rrënjë. Drita duhet të jetë e fortë, por e shpërndarë, sepse dielli i drejtpërdrejtë mund t’i thajë shpejt. Formimi i sytheve të rinj nuk është gjithmonë provë se rrënjëzimi ka përfunduar. Rezistenca e lehtë gjatë tërheqjes tregon se rrënjët kanë filluar të ankorohen.

Shartimi dhe kujdesi pas shumimit

Shartimi përdoret për të bashkuar një varietet me fruta cilësore me një nënshartesë të qëndrueshme. Nënshartesa mund të ndikojë në fuqinë e rritjes, tolerancën ndaj tokës dhe rezistencën ndaj disa problemeve rrënjore. Materiali i shartimit duhet të merret nga një bimë e shëndetshme dhe prodhuese. Mjetet duhet të jenë shumë të mprehta dhe të dezinfektuara.

Përputhja e mirë e shtresave të gjalla nën lëvore është thelbësore për bashkimin. Zona fiksohet fort me shirit të posaçëm që ruan kontaktin dhe pengon tharjen. Shartimi mbahet larg diellit të fortë dhe erës deri në fillimin e rritjes. Filizat që dalin poshtë pikës së shartimit hiqen menjëherë.

Bimët e reja të rrënjëzuara nuk duhet të plehërohen me doza të larta. Sistemi i tyre rrënjor është ende i brishtë dhe dëmtohet lehtë nga përqendrimi i kripërave. Ushqimi fillon me tretësirë të holluar pasi të shfaqet rritje e qëndrueshme. Ujitja kryhet me kujdes për të ruajtur lagështi të moderuar.

Gjatë vitit të parë synimi kryesor është krijimi i rrënjëve dhe një skeleti të shëndetshëm të kurorës. Lulet e hershme mund të hiqen që bima të mos shpenzojë energji për fruta. Degët drejtohen gradualisht dhe mbrohen nga era e fortë. Kujdesi i qëndrueshëm në këtë fazë ndikon drejtpërdrejt në cilësinë e pemës së ardhshme.