Ujitja dhe plehërimi i eskalonies së kuqe

Ujitja dhe plehërimi duhet të përshtaten me moshën e eskalonies, llojin e tokës dhe kushtet klimatike të vendit. Një bimë e re ka nevojë për furnizim më të rregullt me ujë, ndërsa një shkurre e vendosur mirë mund të përballojë periudha të shkurtra thatësire. Ushqimi i tepërt nuk e bën domosdoshmërisht bimën më të fortë, sepse rritja e butë dhe e shpejtë mund të jetë më e ndjeshme ndaj ngricave dhe infeksioneve. Qëllimi është krijimi i një ekuilibri që mbështet rrënjë të shëndetshme, degë të forta dhe lulëzim të qëndrueshëm.

Nevojat për ujë sipas moshës së bimës

Fidanët e sapombjellë kanë një sistem rrënjor të kufizuar dhe nuk mund të shfrytëzojnë lagështinë nga një sipërfaqe e madhe. Për këtë arsye, toka rreth tyre duhet të kontrollohet shpesh gjatë sezonit të parë. Ujitja bëhet kur shtresa e sipërme fillon të thahet, por para se masa e rrënjëve të humbasë plotësisht lagështinë. Qëndrueshmëria është më e rëndësishme se një orar i ngurtë.

Gjatë javëve të para, uji duhet të depërtojë në të gjithë thellësinë e gropës së mbjelljes. Një sasi e vogël e hedhur vetëm mbi sipërfaqe krijon një zonë të lagësht shumë të cekët. Rrënjët priren të qëndrojnë aty ku gjejnë ujë dhe mund të mos depërtojnë në tokën përreth. Ujitja e thellë nxit një sistem rrënjor më të gjerë dhe më rezistent.

Shkurret e rritura kërkojnë ujitje kryesisht gjatë periudhave të zgjatura pa reshje. Në tokë të thellë dhe të pasur me lëndë organike, ato mund të përballojnë më mirë thatësirën. Në tokë ranore ose në vende me erë, lagështia humbet më shpejt dhe ujitja duhet të jetë më e shpeshtë. Gjendja e tokës duhet të jetë kriteri kryesor për vendimmarrje.

Bimët në vazo kanë nevoja të ndryshme nga ato të mbjella në tokë. Vëllimi i kufizuar i substratit thahet shpejt, veçanërisht gjatë ditëve të nxehta dhe me erë. Në verë mund të nevojitet kontroll i përditshëm, por ena nuk duhet të qëndrojë në ujë të grumbulluar. Vrimat e kullimit duhet të jenë gjithmonë të hapura dhe funksionale.

Teknikat e ujitjes së saktë

Ujitja e ngadaltë pranë zonës së rrënjëve është metoda më efikase për eskalonien. Uji duhet të depërtojë gradualisht, pa rrjedhur menjëherë jashtë sipërfaqes. Një sistem pikimi ose një tub me rrjedhje të ulët e furnizon tokën në mënyrë të njëtrajtshme. Kjo metodë redukton humbjet dhe mban gjethet më të thata.

Lagia e shpeshtë e gjetheve nuk është e dëshirueshme, sidomos në mbrëmje. Uji që mbetet gjatë natës krijon kushte të favorshme për zhvillimin e kërpudhave. Nëse përdoret ujitje nga lart, ajo duhet të bëhet herët në mëngjes që kurora të thahet shpejt. Në gardhe të dendura, qarkullimi i dobët i ajrit e rrit më tej këtë rrezik.

Një rreth ujitës rreth bazës e ndihmon ujin të qëndrojë mbi zonën e rrënjëve. Ky rreth është veçanërisht i dobishëm në toka me pjerrësi, ku uji ka tendencë të rrjedhë larg bimës. Sipërfaqja duhet të lirohet lehtë nëse krijohet kore e fortë. Toka e ngjeshur pengon depërtimin e ujit dhe shkëmbimin e ajrit.

Cilësia e ujit mund të ndikojë te bimët e kultivuara për një kohë të gjatë në enë. Uji shumë i fortë mund të shkaktojë grumbullim kripërash në substrat dhe në sipërfaqen e vazos. Herë pas here, substrati mund të shpëlahet me ujë në sasi më të madhe, duke lejuar kullimin e plotë. Uji i shiut është shpesh zgjedhje e mirë kur mund të mblidhet në kushte të pastra.

Shenjat e mungesës dhe tepricës së ujit

Mungesa e ujit shfaqet fillimisht me humbje të elasticitetit të gjetheve dhe varje të majave të degëve. Nëse thatësira vazhdon, skajet e gjetheve mund të thahen dhe lulëzimi të ndërpritet. Bima mund të hedhë një pjesë të gjetheve për të reduktuar avullimin. Ujitja e thellë zakonisht e ndihmon rikuperimin, nëse rrënjët nuk janë dëmtuar rëndë.

Teprica e ujit shkakton mungesë oksigjeni në tokë dhe dobëson rrënjët. Gjethet mund të zverdhen, rritja të ngadalësohet dhe degët të duken të plogështa. Në raste të avancuara, baza e shkurres mund të errësohet dhe të shfaqë shenja kalbëzimi. Shtimi i ujit në këto kushte e përkeqëson problemin.

Për të dalluar mungesën nga teprica, toka duhet të kontrollohet në thellësi. Një sipërfaqe e thatë nuk do të thotë gjithmonë se rrënjët kanë nevojë për ujë. Futja e gishtit, e një shkopi druri ose përdorimi i një matësi lagështie jep informacion më të saktë. Në vazo, pesha e enës mund të ndihmojë në vlerësimin e sasisë së ujit.

Rikuperimi nga teprica e lagështisë kërkon përmirësim të kullimit dhe reduktim të ujitjes. Në vazo, bima mund të transplantohet në substrat më të ajrosur dhe rrënjët e kalbura të hiqen. Në tokë, mund të krijohen kanale kullimi ose të përmirësohet struktura rreth zonës së rrënjëve. Problemi duhet trajtuar në shkakun e tij, jo vetëm te simptomat mbi tokë.

Plehërimi gjatë sezonit

Në fillim të pranverës, eskalonia përfiton nga një furnizim i lehtë me lëndë ushqyese. Komposti i pjekur mund të shpërndahet rreth kurorës, aty ku ndodhen shumica e rrënjëve aktive. Ai nuk duhet të grumbullohet drejtpërdrejt mbi bazën e degëve. Pas aplikimit, toka ujitet që elementet ushqyese të fillojnë të depërtojnë.

Një pleh i balancuar me çlirim të ngadaltë mund të përdoret kur toka është e varfër ose bima rritet dobët. Çlirimi gradual e zvogëlon rrezikun e mbidozimit dhe siguron ushqim për disa javë. Sasia përcaktohet sipas udhëzimit të produktit dhe madhësisë së shkurres. Përdorimi i një doze më të madhe nuk sjell lulëzim më të mirë dhe mund të dëmtojë rrënjët.

Gjatë formimit të sythave, një ushqim me përqindje të moderuar kaliumi mund të mbështesë lulëzimin dhe forcimin e indeve. Megjithatë, plehu nuk mund të zëvendësojë dritën e mjaftueshme ose krasitjen e saktë. Në hije të thellë, bima do të lulëzojë dobët edhe nëse ushqehet shumë. Plehërimi duhet të jetë pjesë e një sistemi të plotë kujdesi.

Në fund të verës dhe në vjeshtë, plehrat me shumë azot duhet të shmangen. Ato nxisin degë të reja që mbeten të buta dhe dëmtohen lehtë nga ngricat. Nëse nevojitet ushqim vjeshtor, zgjidhet një formulë me pak azot dhe më shumë kalium. Në shumë toka të mira, plehërimi vjeshtor nuk është i nevojshëm.

Plehërimi organik dhe kujdesi për tokën

Komposti i pjekur është një nga materialet më të dobishme për mirëmbajtjen afatgjatë të eskalonies. Ai përmirëson strukturën, rrit kapacitetin e mbajtjes së ujit dhe ushqen jetën mikrobiale. Efekti i tij është më i butë se ai i plehrave minerale, por zgjat më shumë. Aplikimi vjetor në shtresë të hollë është zakonisht i mjaftueshëm.

Humusi i gjetheve mund të përdoret për të përmirësuar tokat e lehta dhe për të mbështetur ruajtjen e lagështisë. Ai ka përmbajtje më të ulët ushqyese se komposti, por jep strukturë të mirë dhe aktivitet biologjik. Materiali duhet të jetë i dekompozuar mirë përpara përdorimit. Gjethet e freskëta të grumbulluara drejtpërdrejt rreth bazës mund të ngjeshen dhe të pengojnë ajrosjen.

Plehu organik shtazor duhet të jetë plotësisht i fermentuar dhe të përdoret me masë. Materiali i freskët mund të djegë rrënjët dhe të krijojë përqendrim të tepërt kripërash. Ai është më i përshtatshëm për përgatitjen paraprake të tokës sesa për kontakt të drejtpërdrejtë me rrënjët. Në kopshte të vogla, komposti i pjekur është zakonisht alternativë më e sigurt.

Mulçi organik bëhet pjesë e strategjisë së ushqimit ndërsa dekompozohet gradualisht. Shtresa duhet të plotësohet kur hollohet, por nuk duhet të jetë tepër e trashë. Një shtresë e moderuar mbron tokën dhe kufizon barërat pa bllokuar ajrin. Kombinimi i mulçit, kompostit dhe ujitjes së saktë krijon kushte të qëndrueshme për një shkurre të shëndetshme.