Ujitja dhe plehërimi i barbarozës me aromë limoni

Uji dhe ushqimi mineral përcaktojnë ritmin e rritjes, dendësinë e kurorës dhe intensitetin e aromës së barbarozës me aromë limoni. Kjo bimë nuk i duron mirë rrënjët vazhdimisht të lagura, por as tharjen e zgjatur që shkakton vyshkje dhe rënie gjethesh. Plehërimi duhet të mbështesë rritjen pa krijuar inde të buta, të dobëta dhe tepër të pasura me azot. Rezultatet më të mira arrihen duke vëzhguar substratin dhe gjendjen e bimës, jo duke ndjekur një kalendar të pandryshueshëm.

Përcaktimi i nevojës për ujë

Kontrolli i substratit është mënyra më e sigurt për të vendosur kur duhet ujitur. Gishti mund të futet disa centimetra në dhe për të vlerësuar lagështinë. Nëse shtresa e sipërme është e thatë, ndërsa pjesa më e thellë ndihet pak e freskët, zakonisht është koha e përshtatshme për ujitje. Nëse dheu është ende i lagësht, ujitja duhet shtyrë.

Pesha e vazos jep gjithashtu informacion të dobishëm. Një vazo e sapoujitur është dukshëm më e rëndë se një vazo me substrat të tharë. Me përvojë, ndryshimi mund të vlerësohet shpejt pa prekur dheun. Kjo metodë është veçanërisht praktike për vazot e vogla dhe të mesme.

Pamja e bimës mund të ndihmojë, por nuk duhet të jetë treguesi i vetëm. Gjethet pak të varura mund të sinjalizojnë mungesë uji, por edhe dëmtim të rrënjëve nga lagështia e tepërt. Dheu duhet kontrolluar para çdo ndërhyrjeje. Ujitja automatike e një bime të vyshkur mund ta përkeqësojë gjendjen nëse rrënjët janë të kalbura.

Nevoja për ujë ndryshon sipas temperaturës, dritës, madhësisë së kurorës dhe materialit të vazos. Një bimë e madhe në vazo balte mund të thahet shumë më shpejt se një bimë e vogël në plastikë. Era gjithashtu rrit avullimin dhe humbjen e ujit nga gjethet. Për këtë arsye, çdo bimë duhet vlerësuar individualisht.

Teknikat e ujitjes së saktë

Uji duhet të derdhet ngadalë në sipërfaqen e substratit. Ujitja e vrullshme mund të krijojë kanale ku uji kalon pa lagur masën e rrënjëve. Shpërndarja e njëtrajtshme siguron që të gjitha rrënjët të marrin lagështi. Procesi vazhdon derisa një sasi e vogël uji të dalë nga fundi i vazos.

Pjata poshtë vazos duhet zbrazur pas ujitjes. Uji i ndenjur pengon furnizimin e rrënjëve me oksigjen. Në mot të freskët, dëmtimi mund të ndodhë edhe më shpejt sepse avullimi është i ngadaltë. Një sistem i mirë kullimi është po aq i rëndësishëm sa sasia e ujit.

Ujitja në mëngjes është zakonisht zgjedhja më e mirë. Bima ka kohë ta përdorë lagështinë gjatë ditës dhe sipërfaqja thahet para natës. Në ditë shumë të nxehta, mund të nevojitet kontroll shtesë në mbrëmje. Megjithatë, ujitja e shpeshtë me sasi të vogla duhet shmangur, sepse mban vetëm sipërfaqen të lagësht.

Uji në temperaturë ambienti është më i përshtatshëm për rrënjët. Uji shumë i ftohtë mund të shkaktojë stres, sidomos në mot të ngrohtë. Në zona me ujë shumë të fortë, mineralet mund të grumbullohen në substrat. Uji i shiut ose uji i filtruar mund të përdoret herë pas here për të kufizuar kripëzimin.

Nevojat ujore gjatë stinëve

Në pranverë, rritja e re shton gradualisht nevojën për ujë. Ujitja bëhet më e rregullt ndërsa temperaturat rriten dhe kurora zgjerohet. Substrati duhet të kontrollohet më shpesh pas krasitjes dhe ndërrimit të vazos. Megjithatë, rrënjët e saposhqetësuara nuk duhet të mbahen në lagështi të tepërt.

Gjatë verës, avullimi është i lartë dhe vazot mund të thahen brenda një kohe të shkurtër. Bimët në diell dhe erë kërkojnë vëmendje të përditshme. Kjo nuk do të thotë se çdo ekzemplar duhet ujitur çdo ditë. Vendimi duhet të merret vetëm pasi të kontrollohet gjendja reale e dheut.

Në vjeshtë, rritja ngadalësohet dhe intervalet mes ujitjeve zgjaten. Temperaturat më të ulëta ulin konsumin e ujit nga rrënjët. Lagështia e tepërt në këtë periudhë favorizon kalbjen dhe sëmundjet e kërcellit. Vazoja duhet mbrojtur edhe nga shirat e vazhdueshme.

Gjatë dimrit, ujitja duhet të jetë shumë e matur. Në ambiente të freskëta, bima përdor vetëm një sasi të vogël uji. Substrati mund të lihet të thahet më shumë mes dy ujitjeve, pa lejuar tharje të plotë të rrënjëve. Në ambiente të ngrohta dhe të ndritshme, nevoja mund të jetë pak më e lartë, por përsëri më e ulët se në verë.

Zgjedhja dhe përdorimi i plehut

Një pleh i balancuar për bimë aromatike ose bimë në vazo është zakonisht i përshtatshëm. Raporti i lëndëve ushqyese nuk duhet të favorizojë tepër azotin. Azoti mbështet rritjen e gjetheve, por teprica krijon kërcell të butë dhe aromë më të dobët. Fosfori dhe kaliumi kontribuojnë në zhvillimin e rrënjëve, qëndrueshmërinë dhe lulëzimin.

Plehu i lëngshëm është praktik sepse shpërndahet në mënyrë të njëtrajtshme me ujin e ujitjes. Përqendrimi i moderuar është më i sigurt se përdorimi i dozave të larta. Plehërimi i shpeshtë me tretësirë të holluar mund të japë rezultate më të qëndrueshme. Substrati duhet të jetë pak i lagësht para aplikimit që rrënjët të mos digjen.

Plehrat me çlirim të ngadaltë mund të përzihen në substrat gjatë mbjelljes. Ato lëshojnë lëndë ushqyese gradualisht në varësi të temperaturës dhe lagështisë. Doza duhet matur me kujdes, sepse shtimi i mëvonshëm është i vështirë për t’u korrigjuar. Në mot shumë të nxehtë, çlirimi mund të përshpejtohet dhe të rrisë përqendrimin e kripërave.

Plehrat organike mund të përdoren, por duhet të jenë të pjekura dhe të përshtatshme për kultivim në vazo. Materialet e papërpunuara mund të shkaktojnë erë, myk dhe probleme me insektet. Përqendrimet e panjohura e bëjnë dozimin më të vështirë. Një produkt i kontrolluar dhe i etiketuar është më i parashikueshëm për përdorim të rregullt.

Shenjat e tepricës dhe mungesës së ushqimit

Mungesa e azotit shfaqet shpesh me zverdhje të njëtrajtshme dhe rritje të dobët. Gjethet e vjetra mund të humbasin ngjyrën para atyre të reja. Megjithatë, ujitja e tepërt mund të shkaktojë pamje të ngjashme. Gjendja e rrënjëve dhe substratit duhet kontrolluar para shtimit të plehut.

Mungesa e hekurit ose e elementeve të tjera mund të shkaktojë zverdhje mes damarëve të gjetheve të reja. Një pH i papërshtatshëm mund të bllokojë përthithjen edhe kur elementet janë të pranishme. Në këtë rast, shtimi i vazhdueshëm i plehut nuk e zgjidh domosdoshmërisht problemin. Një substrat i freskët dhe ujë me përmbajtje më të ulët mineralesh mund të ndihmojnë.

Teprica e plehut shpesh shfaqet me skaje të djegura dhe kore të bardhë në sipërfaqen e dheut. Rrënjët mund të dehidratohen nga përqendrimi i lartë i kripërave. Substrati mund të shpëlahet me ujë të bollshëm vetëm nëse kullimi është i mirë. Në raste të rënda, bima duhet të rimbillet në përzierje të freskët.

Një bimë e ushqyer në mënyrë të ekuilibruar ka gjethe me ngjyrë të qëndrueshme dhe rritje të ngjeshur. Kërcellet janë të forta dhe distanca mes nyjeve mbetet e shkurtër. Aroma e gjetheve është e qartë dhe e freskët. Vëzhgimi i këtyre treguesve është më i vlefshëm sesa ndjekja e verbër e një skeme plehërimi.