Ujitja dhe plehërimi i aguliçes aurikulë për rritje të shëndetshme

Aguliçja aurikulë ka nevojë për lagështi të rregullt, por rrënjët e saj nuk tolerojnë qëndrimin në ujë. Plehërimi duhet të jetë i matur, sepse një tepricë ushqyese krijon gjethe të dobëta dhe ul rezistencën e bimës. Vëzhgimi i substratit, temperaturës dhe ritmit të rritjes është më i vlefshëm se ndjekja e një skeme të pandryshueshme. Një ekuilibër i kujdesshëm ndërmjet ujit, ajrit dhe lëndëve ushqyese siguron lulëzim të rregullt.

Vlerësimi i nevojës për ujë

Nevoja për ujë ndryshon sipas stinës, madhësisë së bimës dhe materialit të vazos. Një bimë në rritje aktive përdor më shumë ujë se një bimë në pushim veror ose dimëror. Vazot prej balte thahen më shpejt se enët plastike. Substratet minerale gjithashtu kërkojnë kontroll më të shpeshtë.

Sipërfaqja e tokës duhet të kontrollohet me dorë përpara çdo ujitjeje. Kur centimetri i sipërm është tharë, por pjesa e poshtme mbetet pak e njomë, zakonisht ka ardhur koha për ujë. Një vazo e lehtë tregon gjithashtu se substrati ka humbur lagështi. Ngjyra e tokës nuk është gjithmonë tregues i besueshëm, sidomos kur sipërfaqja mbulohet me zhavorr.

Gjethet e varura mund të tregojnë mungesë uji, por mund të jenë edhe pasojë e rrënjëve të kalbura. Prandaj bima nuk duhet ujitur automatikisht vetëm sepse duket e vyshkur. Substrati dhe rrënjët duhet të kontrollohen përpara ndërhyrjes. Një bimë në tokë të lagësht nuk ka nevojë për më shumë ujë, edhe nëse gjethet janë të dobëta.

Moti ndikon drejtpërdrejt në shpejtësinë e tharjes. Era, dielli dhe ajri i thatë rrisin avullimin, ndërsa temperaturat e ulëta dhe lagështia e lartë e ngadalësojnë atë. Pas reshjeve të vazhdueshme, ujitja mund të ndërpritet për disa ditë. Në serra ose strehime duhet kontrolluar edhe lagështia e ajrit.

Mënyra e duhur e ujitjes

Uji derdhet ngadalë rreth buzës së rozetës, duke shmangur qendrën. Kjo metodë lejon që lagështia të arrijë rrënjët pa u grumbulluar ndërmjet gjetheve. Për vazot mund të përdoret edhe ujitja nga poshtë për një periudhë të shkurtër. Ena duhet hequr nga uji sapo substrati të jetë njomur.

Ujitja duhet të jetë e plotë, por jo e shpeshtë pa nevojë. Në vazo, uji mund të hidhet derisa një sasi e vogël të dalë nga vrimat e kullimit. Uji i mbetur në pjatë hiqet menjëherë. Kjo mënyrë lag të gjithë profilin e substratit dhe shmang rrënjët sipërfaqësore të dobëta.

Ujitja në mëngjes është zakonisht zgjedhja më e mirë. Bima ka kohë të përdorë lagështinë gjatë ditës, ndërsa çdo pikë mbi gjethe thahet më shpejt. Ujitja në mbrëmje është më e rrezikshme gjatë motit të ftohtë. Lagështia e natës mund të mbetet gjatë në qendrën e rozetës.

Cilësia e ujit mund të ndikojë në shëndetin afatgjatë. Uji shumë i pasur me kripëra lë depozitime në substrat dhe në buzët e vazos. Uji i shiut është i përshtatshëm kur mblidhet në një enë të pastër. Uji i rubinetit mund të përdoret, por substrati duhet shpëlarë herë pas here me një ujitje më të bollshme.

Ujitja sipas stinëve

Në pranverë, rritja e re dhe formimi i luleve kërkojnë furnizim të qëndrueshëm me ujë. Substrati mbahet lehtë i njomë, por jo i ngopur. Tharja e fortë në këtë fazë mund të shkaktojë sythe të vegjël ose lule jetëshkurtra. Ujitja rregullohet sipas temperaturave, jo vetëm sipas kalendarit.

Pas lulëzimit, konsumi i ujit mund të ulet. Bima vazhdon të formojë rrënjë dhe gjethe, ndaj nuk duhet lënë pa lagështi. Megjithatë, ujitja e shpeshtë në mot të nxehtë dhe të qetë mund të shkaktojë probleme. Hijezimi i lehtë është më i sigurt se kompensimi i vapës me ujë të tepërt.

Në vjeshtë, temperaturat bien dhe avullimi ngadalësohet. Intervalet ndërmjet ujitjeve zgjaten, sidomos për vazot e mbrojtura nga shiu. Uji përdoret në sasi të moderuar për të mbështetur rrënjëzimin para dimrit. Substrati nuk duhet të mbetet i lagësht për shumë ditë radhazi.

Në dimër, ujitja reduktohet në minimumin e nevojshëm. Bimët në tokë zakonisht nuk kërkojnë ndërhyrje, përveç periudhave të thata pa ngricë. Vazot kontrollohen në ditë të buta dhe ujiten pak nëse toka është tharë pothuajse plotësisht. Uji nuk jepet kur substrati është i ngrirë.

Zgjedhja dhe përdorimi i plehrave

Një pleh i balancuar me përqendrim të ulët është i mjaftueshëm për shumicën e bimëve. Produktet e lëngshme lejojnë kontroll më të mirë të dozës. Ato përdoren vetëm gjatë rritjes aktive. Plehrat me çlirim shumë të shpejtë duhen aplikuar me kujdes, sepse rrënjët janë të ndjeshme ndaj kripërave.

Në fillim të pranverës mund të jepet një ushqim i lehtë për të mbështetur zhvillimin e gjetheve dhe sytheve. Para lulëzimit është i dobishëm një raport ushqyes që nuk dominohet nga azoti. Fosfori dhe kaliumi ndihmojnë në zhvillimin e rrënjëve dhe cilësinë e luleve. Sasitë e tepërta nuk përmirësojnë lulëzimin dhe mund të japin efekt të kundërt.

Plehu aplikohet mbi substrat pak të njomë. Tretësira nuk duhet të bjerë mbi gjethe ose në qendrën e rozetës. Pas ushqyerjes, bima vëzhgohet për skaje të djegura ose vyshkje të papritur. Këto shenja mund të tregojnë përqendrim të lartë të kripërave.

Bimët e sapombjella dhe ato me rrënjë të dëmtuara nuk plehërohen menjëherë. Ato duhet të tregojnë shenja të qarta rritjeje përpara se të marrin ushqim shtesë. Fidanët ushqehen me tretësira shumë të dobëta. Bimët e pjekura në tokë pjellore mund të kenë nevojë vetëm për një aplikim të lehtë në vit.

Shenjat e mungesës dhe tepricës ushqyese

Zverdhja e njëtrajtshme e gjetheve të vjetra mund të tregojë mungesë të azotit. Megjithatë, e njëjta shenjë shfaqet edhe kur rrënjët janë të dëmtuara nga uji i tepërt. Para plehërimit duhet kontrolluar struktura dhe lagështia e tokës. Ushqimi nuk mund të korrigjojë një sistem rrënjor që po kalbet.

Gjethet shumë të errëta, të buta dhe të zgjatura tregojnë shpesh tepricë azoti. Bima mund të duket e fuqishme, por indet e saj janë më pak rezistente. Lulëzimi mund të zvogëlohet dhe kërcellet të dobësohen. Në këtë rast plehërimi ndërpritet dhe bima mbahet në dritë të përshtatshme.

Skajet kafe dhe një shtresë e bardhë mbi substrat mund të tregojnë grumbullim kripërash. Vazoja shpëlahet me ujë të pastër dhe lihet të kullojë plotësisht. Në raste të rënda, bima rimbillet në substrat të freskët. Doza e plehut zvogëlohet në aplikimet e ardhshme.

Rritja e ngadaltë nuk nënkupton gjithmonë mungesë ushqimi. Temperatura e lartë, drita e pamjaftueshme, vazoja e ngjeshur ose një fazë natyrore pushimi japin të njëjtin rezultat. Vlerësimi duhet të përfshijë të gjitha kushtet e kultivimit. Plehërimi përdoret vetëm kur rrënjët janë të shëndetshme dhe bima është në rritje aktive.