Mbjellja dhe shumimi i aguliçes aurikulë në mënyrë të sigurt

Mbjellja e aguliçes aurikulë ka sukses kur rrënjët vendosen në një tokë të ajrosur dhe kur kurora mbetet mbi nivelin e lagështisë së qëndrueshme. Bima mund të shumohet me ndarje, me lastarë anësorë ose me fara, ndërsa secila metodë kërkon kohë dhe kujdes të ndryshëm. Ndarja ruan tiparet e kultivarit, kurse farat mund të japin pasardhës me ngjyra dhe forma të reja. Zgjedhja e metodës duhet të lidhet me moshën e bimës, sezonin dhe qëllimin e kultivimit.

Koha dhe vendi i mbjelljes

Koha më e përshtatshme për mbjellje është pas lulëzimit ose në fillim të vjeshtës. Në këto periudha temperaturat janë më të buta dhe rrënjët mund të vendosen pa stres të madh. Mbjellja pranverore është gjithashtu e mundur, por kërkon ujitje më të kujdesshme. Ditët me vapë nuk janë të përshtatshme për zhvendosjen e bimëve.

Vendi duhet të marrë dritë të butë dhe të ketë qarkullim të mirë ajri. Dielli i mëngjesit është i dobishëm, ndërsa rrezet e forta të pasdites mund të dëmtojnë gjethet. Në zona të ngrohta preferohet një pozicion me hije të pjesshme. Në zona më të freskëta bima mund të tolerojë më shumë dritë të drejtpërdrejtë.

Toka përgatitet përpara se bima të hiqet nga vazoja. Ajo duhet të jetë e lirshme dhe të kullojë shpejt pas ujitjes. Në tokat e rënda shtohen materiale minerale me kokrriza të trasha. Përmirësimi vetëm i gropës së mbjelljes nuk mjafton nëse uji mbetet i bllokuar përreth saj.

Distanca ndërmjet bimëve duhet të lejojë zhvillimin e rozetave. Hapësira prej rreth një pëllëmbe ose më shumë është e përshtatshme për shumicën e kultivarëve. Mbjellja shumë e dendur pengon tharjen e gjetheve pas shiut. Ajo gjithashtu vështirëson kontrollin e dëmtuesve dhe ndarjen e mëvonshme.

Teknikat e sakta të mbjelljes

Para mbjelljes, rrënjët kontrollohen për pjesë të errëta, të buta ose të dëmtuara. Pjesët e sëmura priten me gërshërë të dezinfektuara. Rrënjët e shëndetshme mund të shkurtohen vetëm nëse janë tepër të gjata ose të ngatërruara. Nuk duhet hequr më shumë masë rrënjore sesa është e nevojshme.

Gropa hapet aq e gjerë sa rrënjët të shtrihen pa u përkulur fort. Bima vendoset në mënyrë që baza e rozetës të qëndrojë në nivelin e sipërfaqes. Kurora nuk duhet varrosur, sepse lagështia e mbledhur rreth saj mund të shkaktojë kalbëzim. Toka ngjeshet lehtë vetëm për të eliminuar boshllëqet e mëdha.

Pas mbjelljes jepet një ujitje e moderuar që lidh tokën me rrënjët. Uji nuk duhet të derdhet në qendrën e rozetës. Për disa ditë bima mbrohet nga dielli i fortë dhe era tharëse. Ujitja e radhës bëhet vetëm pasi sipërfaqja të ketë filluar të thahet.

Në vazo përdoret një enë vetëm pak më e madhe se sistemi rrënjor. Vazo shumë e gjerë mban një vëllim të madh substrati të lagësht, të cilin rrënjët nuk mund ta shfrytëzojnë shpejt. Vrimat e kullimit duhet të mbeten të lira. Një shtresë e hollë zhavorri në sipërfaqe ndihmon në mbajtjen e kurorës së pastër.

Shumimi me ndarje dhe lastarë

Ndarja është metoda më e besueshme për ruajtjen e ngjyrës dhe formës së një kultivari. Bima mëmë duhet të jetë e shëndetshme dhe të ketë disa rozeta të zhvilluara. Koha e mirë për ndarje është menjëherë pas lulëzimit. Kjo u jep pjesëve të reja kohë të mjaftueshme për të formuar rrënjë para dimrit.

Tufa hiqet me kujdes nga toka ose vazoja dhe substrati i tepërt largohet nga rrënjët. Rozetat ndahen me duar ose me një thikë të pastër. Çdo pjesë duhet të ketë rrënjë të gjalla dhe një pikë rritjeje të paprekur. Pjesët pa rrënjë mund të mbijetojnë, por kërkojnë më shumë kujdes dhe lagështi të kontrolluar.

Lastarët anësorë mund të hiqen kur kanë arritur madhësi të mjaftueshme. Prerja bëhet sa më afër bimës mëmë, duke ruajtur çdo rrënjë të formuar. Baza mund të pluhuroset lehtë me qymyr druri të grimcuar për të mbajtur sipërfaqen të thatë. Lastari mbillet në një substrat mineral dhe vendoset në dritë të filtruar.

Pas ndarjes, bimët e reja nuk plehërohen menjëherë. Rrënjët kanë nevojë të shërohen dhe të përshtaten me substratin. Ujitja mbahet e moderuar, pa e lënë tokën të thahet plotësisht. Rritja e gjetheve të reja tregon se vendosja ka qenë e suksesshme.

Shumimi me fara dhe kujdesi për fidanët

Farat mund të mblidhen kur kapsulat fillojnë të thahen, por para se të hapen plotësisht. Ato ruhen në një vend të freskët dhe të thatë nëse nuk mbillen menjëherë. Farat e freskëta zakonisht mbijnë më njëtrajtshëm. Pasardhësit mund të ndryshojnë dukshëm nga bima mëmë, sidomos te hibridet.

Mbjellja kryhet në një tabaka me substrat të imët dhe të kulluar. Farat shpërndahen në sipërfaqe dhe mbulohen vetëm me një shtresë shumë të hollë materiali. Lagështia jepet me spërkatje të butë ose nga poshtë. Rrjedha e fortë e ujit mund t’i zhvendosë farat dhe t’i grumbullojë në një cep.

Shumë fara përfitojnë nga një periudhë freskie përpara mbirjes. Tabakaja mund të mbahet jashtë në një vend të mbrojtur gjatë dimrit ose të ftohet në kushte të kontrolluara. Pas fazës së freskët, temperatura rritet gradualisht. Mbirja mund të jetë e ngadaltë dhe jo të gjitha farat dalin në të njëjtën kohë.

Fidanët pikohen kur kanë formuar disa gjethe të vërteta. Secili vendoset në një vazo të vogël me substrat të ajrosur. Në javët e para duhen shmangur dielli i fortë dhe plehërimi i përqendruar. Lulëzimi i parë mund të kërkojë më shumë se një sezon rritjeje.