Mbjellja dhe shumimi i këmbanave të koralit

Mbjellja e këmbanave të koralit kërkon vëmendje ndaj tokës, thellësisë dhe vendosjes së saktë, sepse këto faktorë përcaktojnë shëndetin e bimës për shumë vite. Edhe pse konsiderohen bimë mjaft të qëndrueshme, ato reagojnë dukshëm ndaj gabimeve në fillim. Një fidan i vendosur në tokë të rëndë, shumë të lagësht ose shumë të thellë mund të dobësohet shpejt. Kur mbjellja bëhet me kujdes, bima krijon tufë të dendur, gjethe të bukura dhe lulëzim të lehtë e elegant.

Koha më e mirë për mbjellje

Pranvera është një periudhë shumë e mirë për mbjelljen e këmbanave të koralit. Toka fillon të ngrohet, ndërsa bima ka mjaft kohë të rrënjoset para vapës së verës. Në këtë periudhë, rritja e re e ndihmon fidanin të përshtatet shpejt. Ujitja e rregullt gjatë javëve të para është e rëndësishme për të shmangur stresin.

Vjeshta është gjithashtu e përshtatshme, sidomos në zona ku dimri nuk vjen shumë herët. Temperaturat më të buta dhe lagështia natyrore e tokës ndihmojnë formimin e rrënjëve. Bima nuk shpenzon shumë energji për gjethe të reja, prandaj përqendrohet te rrënjosja. Megjithatë, mbjellja nuk duhet të bëhet shumë vonë, sepse rrënjët duhet të forcohen para ngricave.

Në verë, mbjellja është e mundur, por kërkon më shumë kujdes. Vapa, era dhe tharja e shpejtë e tokës mund ta lodhin fidanin. Nëse mbillet gjatë verës, vendi duhet të jetë i mbrojtur nga dielli i fortë. Ujitja duhet të bëhet me kujdes, pa krijuar lagështi të tepërt.

Në dimër, mbjellja zakonisht nuk rekomandohet në tokë të hapur. Toka e ftohtë dhe e ngopur me ujë e vështirëson rrënjosjen. Fidanët e blerë në këtë periudhë mund të mbahen përkohësisht në vazo të mbrojtura. Mbjellja përfundimtare bëhet më mirë kur kushtet stabilizohen.

Teknika e mbjelljes në tokë dhe në vazo

Gropa e mbjelljes duhet të jetë pak më e gjerë se masa rrënjore e fidanit. Kjo u jep rrënjëve hapësirë të hyjnë në tokën përreth. Fundi i gropës nuk duhet të jetë i ngjeshur, sepse uji mund të qëndrojë aty. Një shtresë dheu të përmirësuar me kompost e ndihmon bimën të nisë mirë.

Thellësia është një pikë shumë e rëndësishme. Qafa e bimës duhet të qëndrojë në të njëjtin nivel me sipërfaqen e tokës. Mbjellja shumë e thellë rrit rrezikun e kalbjes, ndërsa mbjellja shumë e cekët i ekspozon rrënjët ndaj tharjes. Pas vendosjes, dheu shtypet lehtë për të hequr boshllëqet e ajrit.

Pas mbjelljes, ujitja duhet të jetë e bollshme, por jo e përsëritur pa kontroll. Uji ndihmon tokën të ulet rreth rrënjëve dhe përmirëson kontaktin e tyre me substratin. Më pas, lagështia kontrollohet rregullisht. Kjo është më e mirë se ujitja automatike pa vëzhgim.

Në vazo, substrati duhet të jetë i ajrosur dhe i pasur me lëndë organike. Ena duhet të ketë kullim të mirë dhe madhësi të mjaftueshme për zhvillimin e tufës. Në fund nuk duhet krijuar një shtresë ku uji qëndron i bllokuar. Më e rëndësishme se materiali i vazos është ekuilibri midis lagështisë, ajrosjes dhe ushqimit.

Shumimi me ndarje të tufës

Ndarja e tufës është mënyra më praktike dhe më e sigurt për shumimin e këmbanave të koralit. Kjo metodë ruan karakteristikat e kultivarit, duke përfshirë ngjyrën dhe formën e gjetheve. Zakonisht bëhet në pranverë ose në fillim të vjeshtës. Bima duhet të jetë mjaftueshëm e madhe dhe e shëndetshme para se të ndahet.

Për ndarje, tufa nxirret me kujdes nga toka. Rrënjët pastrohen lehtë nga dheu i tepërt, në mënyrë që të shihet struktura e bimës. Pjesët e ndara duhet të kenë rrënjë të mira dhe disa sytha të shëndetshëm. Pjesët shumë të vogla rrënjosen më ngadalë dhe janë më të ndjeshme ndaj stresit.

Mjetet e përdorura duhet të jenë të pastra dhe të mprehta. Prerjet e copëtuara dhe të shtypura shërohen më keq se prerjet e pastra. Pjesët e kalbura ose të vjetruara në qendër duhet të hiqen. Kjo ndarje shërben edhe si rinovim për bimën amë.

Pas ndarjes, çdo pjesë mbillet menjëherë në tokë të përgatitur mirë. Ujitja e parë është e rëndësishme për të ulur stresin dhe për të vendosur kontakt të mirë me tokën. Gjatë javëve të para, bimët duhet të mbrohen nga thatësira dhe dielli i fortë. Me kujdes të mirë, ato fillojnë të krijojnë gjethe të reja brenda një kohe të shkurtër.

Shumimi me fara dhe kujdesi për fidanët

Shumimi me fara është i mundur, por më pak i parashikueshëm. Bimët e reja nuk ruajnë gjithmonë tiparet e bimës mëmë, sidomos kur bëhet fjalë për kultivarë dekorativë. Kjo metodë përdoret më shpesh nga prodhuesit ose nga kopshtarët që duan të eksperimentojnë. Rezultatet mund të jenë interesante, por jo gjithmonë uniforme.

Farat mbillen në substrat të imët dhe të lagësht lehtë. Ato nuk duhet të mbulohen shumë thellë, sepse janë të vogla dhe kanë nevojë për kushte të buta mbirjeje. Ena mbahet në vend të ndriçuar, por jo në diell të fortë. Lagështia duhet të jetë e qëndrueshme, pa krijuar myk në sipërfaqe.

Fidanët e rinj janë delikatë dhe kërkojnë ajrosje të mirë. Kur krijojnë disa gjethe të vërteta, mund të pikohen në enë të veçanta. Kjo u jep hapësirë për zhvillimin e rrënjëve. Në këtë fazë, ujitja e tepërt është një nga gabimet më të zakonshme.

Para mbjelljes në kopsht, fidanët duhet të kaliten gradualisht. Ata nxirren jashtë për disa orë në ditë dhe mbrohen nga era e fortë. Kalitja i ndihmon të përshtaten me ndryshimet e temperaturës dhe dritës. Vetëm pas kësaj mund të mbillen në vendin e përhershëm me më shumë siguri.