Krasitja dhe shkurtimi i orkidesë varkë

Krasitja e orkidesë varkë nuk ka të njëjtin kuptim si krasitja e shkurreve ose pemëve, sepse kjo bimë nuk pritet për t’i dhënë formë të vazhdueshme. Qëllimi kryesor është heqja e pjesëve të thata, të sëmura ose të shpenzuara, pa dëmtuar organet që ruajnë energji. Çdo prerje duhet bërë me arsye, me vegël të pastër dhe në momentin e duhur. Krasitja e kujdesshme ruan shëndetin e tufës dhe ndihmon bimën të drejtojë energjinë drejt rritjes së re.

Çfarë duhet prerë dhe çfarë duhet ruajtur

Kërcellët lulorë priten zakonisht pasi lulet janë tharë dhe kërcelli ka humbur funksionin e tij. Nëse kërcelli është plotësisht i thatë, ai mund të hiqet pranë bazës me kujdes. Nuk duhet të tërhiqet me forcë, sepse mund të dëmtohet pjesa ku lidhet me bimën. Një prerje e pastër është gjithmonë më e sigurt.

Gjethet e gjelbra nuk duhet të priten vetëm për arsye estetike. Ato prodhojnë energji dhe ndihmojnë bimën të ushqejë lastarët e rinj. Edhe gjethet e vjetra mund të jenë të dobishme derisa të zverdhen natyrshëm. Heqja e parakohshme e tyre dobëson tufën.

Pseudobulbat e vjetër nuk duhet të largohen menjëherë nëse janë ende të fortë. Ata mund të mos kenë gjethe, por ruajnë rezerva uji dhe lëndësh ushqyese. Këto rezerva ndihmojnë bimën në periudha stresi ose gjatë rritjes së re. Vetëm pseudobulbat e kalbur, të zbrazët ose të sëmurë duhen hequr.

Pjesët e sëmura priten sa më shpejt që të jetë e mundur. Njollat që përhapen, indet e buta dhe pjesët me erë të pakëndshme nuk duhet të lihen në tufë. Prerja duhet bërë deri te indi i shëndetshëm. Vegla duhet dezinfektuar pas çdo prerjeje të dyshimtë.

Veglat, higjiena dhe teknika e prerjes

Veglat e krasitjes duhet të jenë të mprehta, të pastra dhe të përshtatshme për madhësinë e pjesës që pritet. Gërshërët e topitura shtypin indet dhe krijojnë plagë të çrregullta. Plagët e tilla shërohen më ngadalë dhe mund të infektohen më lehtë. Një prerje e pastër e ul ndjeshëm rrezikun.

Dezinfektimi është i domosdoshëm, sidomos kur punohet me disa bimë. Patogjenët mund të kalojnë nga një bimë në tjetrën përmes veglave. Pastrimi me alkool ose metodë tjetër të përshtatshme duhet bërë rregullisht. Kjo praktikë është e thjeshtë, por shumë efektive.

Prerja duhet bërë në kënd të përshtatshëm dhe pa lënë pjesë të shtypura. Nëse hiqet një kërcell i tharë, nuk duhet dëmtuar lastari pranë tij. Nëse pritet pjesë e sëmurë, duhet hequr edhe pak ind që duket i dyshimtë. Siguria e prerjes është më e rëndësishme se kursimi i një pjese të dëmtuar.

Pas krasitjes, bima duhet mbajtur në vend të ajrosur dhe të thatë në sipërfaqe. Nuk këshillohet spërkatja e menjëhershme mbi plagë. Lagështia mbi prerje rrit rrezikun e infeksionit. Ujitja normale mund të vazhdojë me kujdes, duke shmangur njomjen e drejtpërdrejtë të plagëve.

Koha e përshtatshme dhe gabimet e zakonshme

Koha më e mirë për krasitje të lehtë është pas lulëzimit. Në këtë periudhë mund të hiqen kërcellët e tharë dhe të kontrollohet gjendja e tufës. Bima më pas kalon gradualisht në rritje të re. Kjo e bën ndërhyrjen më pak stresuese.

Krasitja e rëndë nuk duhet bërë gjatë formimit të sythave. Në atë fazë, bima është e ndjeshme ndaj ndryshimeve dhe plagëve. Çdo stres mund të ndikojë në qëndrueshmërinë e sythave. Nëse nuk ka sëmundje urgjente, prerjet më të mëdha shtyhen për më vonë.

Një gabim i zakonshëm është prerja e shumë pjesëve të gjelbra për ta bërë bimën të duket më e rregullt. Orkideja varkë rritet natyrshëm në tufë dhe nuk ka nevojë për formësim të fortë. Pjesët e gjalla janë pjesë e sistemit të saj të energjisë. Sa më shumë ind i shëndetshëm të ruhet, aq më mirë rikuperohet dhe lulëzon bima.

Gabim tjetër është përdorimi i veglave të papastra ose prerja pa kontrolluar shkakun e problemit. Nëse gjethet zverdhen për shkak të rrënjëve të kalbura, prerja e gjetheve nuk e zgjidh gjendjen. Duhet trajtuar shkaku, jo vetëm pamja. Krasitja është mjet ndihmës, jo zëvendësim i kujdesit të saktë.