Krasitja dhe prerja e qepës zbukuruese me kokë të rrumbullakët
Qepa zbukuruese me kokë të rrumbullakët nuk kërkon krasitje të rregullt si shkurret, por koha e prerjes së luleve dhe gjetheve ndikon fuqishëm në zhvillimin e bulbave. Ndërhyrja më e rëndësishme është heqja e pjesëve të thata pa ndërprerë procesin natyror të grumbullimit të rezervave. Gjethet e gjelbra duhet të ruhen, edhe kur pamja e tyre pas lulëzimit nuk është më e përsosur. Një prerje e matur mban mbjelljen të rregullt dhe nuk sakrifikon lulëzimin e sezonit pasues.
Heqja e luleve të vyshkura
Kokat lulore mund të priten sapo të humbasin vlerën dekorative, nëse nuk kërkohet prodhim farash. Prerja pengon bimën të përdorë energji për pjekjen e farave. Kërcelli hiqet pranë bazës, por pa dëmtuar gjethet përreth. Mjeti duhet të jetë i mprehtë që prerja të jetë e pastër.
Nëse tufat e thata duken bukur në kompozim, ato mund të lihen deri në vjeshtë ose edhe gjatë dimrit. Forma e tyre shton strukturë dhe kap bukur vesën ose brymën. Kokat e lëna mund të prodhojnë fara dhe të krijojnë fidane të rinj. Kjo është e dobishme në një kopsht natyror, por mund të jetë e padëshiruar në mbjellje shumë të rregullta.
Për buqeta të freskëta, kërcellet priten kur shumica e luleve të vogla kanë marrë ngjyrë. Prerja bëhet herët në mëngjes, kur indet janë të hidratuara. Kërcelli vendoset menjëherë në ujë të pastër. Gërshërët duhet të dezinfektohen nëse më parë janë përdorur mbi bimë të sëmura.
Lulet për tharje priten kur tufa ka arritur formën e plotë, por para se farat të fillojnë të bien. Ato varen me kokën poshtë në një vend të thatë, të errët dhe të ajrosur. Drita e fortë mund ta zbehë ngjyrën gjatë tharjes. Pas tharjes së plotë, tufat ruhen në një hapësirë pa lagështi.
Më shumë artikuj mbi këtë temë
Menaxhimi i gjetheve pas lulëzimit
Gjethet vazhdojnë fotosintezën edhe pasi lulet janë vyshkur. Sheqernat e prodhuara transportohen drejt bulbave dhe ruhen për rritjen e ardhshme. Prandaj, gjethet nuk duhet të priten ndërsa janë të gjelbra. Edhe një zverdhje e pjesshme nuk do të thotë se procesi ka përfunduar.
Prerja e sigurt bëhet kur gjethet janë plotësisht të verdha, të thata dhe shkëputen lehtë. Në këtë fazë, ato nuk kontribuojnë më në ushqimin e bulbave. Mund të hiqen me dorë ose me një gërshërë të pastër. Tërheqja me forcë e gjetheve ende të lidhura mund të dëmtojë qafën e bulbave.
Gjethet nuk duhet të lidhen në nyje ose të përkulen për të fshehur pamjen e tyre. Këto praktika zvogëlojnë sipërfaqen që merr dritë dhe pengojnë qarkullimin normal të lëngjeve. Një zgjidhje më e mirë është mbjellja e shumëvjeçareve që i mbulojnë gradualisht. Kështu ruhet funksioni i gjetheve pa cenuar estetikën e bordurës.
Nëse gjethet janë të sëmura, mund të jetë e nevojshme të hiqen pjesët e dëmtuara më herët. Vendimi duhet të balancojë rrezikun e përhapjes së infeksionit me nevojën për fotosintezë. Pjesët e prera nuk lihen në tokë. Pas ndërhyrjes, mjeti pastrohet dhe kushtet e ajrimit përmirësohen.
Më shumë artikuj mbi këtë temë
Prerja sezonale dhe higjiena e veglave
Në fund të sezonit, mbetjet e thata pastrohen për të zvogëluar vendet ku mund të dimërojnë dëmtuesit. Pastrimi bëhet me kujdes, sepse bulbët dhe sythat e ardhshëm ndodhen nën sipërfaqe. Nuk duhet përdorur kositëse shumë ulët mbi zonën e mbjellë. Një prerje manuale ofron më shumë kontroll.
Gërshërët duhet të jenë të mprehta, pa ndryshk dhe të përshtatshme për kërcellet e holla. Një teh i topitur shtyp indet dhe lë plagë të parregullta. Veglat pastrohen nga lëngjet bimore dhe mbetjet e tokës pas përdorimit. Dezinfektimi është veçanërisht i rëndësishëm kur ka pasur shenja sëmundjeje.
Prerjet bëhen në ditë të thata, kur sipërfaqja e bimës nuk është e lagur. Plagët thahen më shpejt dhe rreziku i depërtimit të patogjenëve zvogëlohet. Nuk ka nevojë të aplikohen produkte mbyllëse mbi kërcellet e holla. Bima e shëndetshme i than dhe i mbyll natyrshëm sipërfaqet e prera.
Një plan i mirë i prerjes përfshin vëzhgimin e fazës së zhvillimit dhe jo vetëm datën në kalendar. Lulëzimi dhe zverdhja ndryshojnë sipas klimës, tokës dhe ekspozimit. Prerja shumë e hershme është më e dëmshme se lënia e pjesëve të thata pak më gjatë. Respektimi i ciklit natyror siguron bulba të fortë dhe lulëzim të qëndrueshëm.