Mbjellja dhe shumimi i mertensias së Virxhinias

Mbjellja e mertensias së Virxhinias kërkon tokë të përgatitur mirë, kohë të përshtatshme dhe respekt për ritmin e saj natyror. Bima vendoset më lehtë kur toka është e freskët dhe pa nxehtësi të fortë. Shumimi mund të kryhet me fara ose me ndarje të tufave të vendosura mirë. Çdo metodë ka ritmin e vet dhe kërkon durim për të arritur bimë të forta.

Përgatitja e parcelës dhe koha e mbjelljes

Vjeshta është një kohë shumë e mirë për mbjellje, sepse rrënjët kanë kohë të përshtaten para pranverës. Edhe fillimi i pranverës është i përshtatshëm, sidomos në zonat me dimra të ashpër. Në të dyja rastet, toka duhet të punohet kur nuk është e ngrirë ose e lagur tepër. Qëllimi është krijimi i një mjedisi të butë dhe të ajrosur për rrënjët.

Zona e zgjedhur duhet të pastrohet nga barërat e këqija shumëvjeçare. Rrënjët konkurruese mund të marrin ujë dhe ushqim nga bima e re. Toka përmirësohet me kompost të pjekur ose me pleh organik të dekompozuar mirë. Materiali organik nuk duhet të jetë i freskët, sepse mund të dëmtojë rrënjët delikate.

Para mbjelljes, toka duhet të lirohet në një thellësi të moderuar. Nuk ka nevojë për gërmim shumë të thellë nëse struktura është tashmë e shkrifët. Në tokë të rëndë, shtimi i kompostit dhe i materialeve ajrosëse është i dobishëm. Në tokë të lehtë, humusi ndihmon në mbajtjen e lagështisë.

Vendosja e bimëve në grupe jep rezultat më natyral se mbjellja në rreshta të drejtë. Grupet mund të formohen me numër tek bimësh për pamje më organike. Distanca duhet të lejojë zhvillimin e tufës pa konkurrencë të menjëhershme. Hapësira e lirë ndihmon edhe në ajrosjen e gjethes gjatë pranverës së lagësht.

Mbjellja e rrënjëve dhe e fidanëve

Fidanët vendosen në gropa pak më të mëdha se masa rrënjore. Rrënjët nuk duhet të përthyhen ose të shtypen fort gjatë mbjelljes. Qafa e bimës vendoset në të njëjtin nivel me sipërfaqen e tokës. Mbjellja shumë e thellë mund të ngadalësojë daljen e lastarëve.

Pas vendosjes së fidanit, toka mbushet gradualisht rreth rrënjëve. Shtypja bëhet me dorë dhe pa forcë të tepruar. Ujitja e parë është e rëndësishme për të larguar boshllëqet e ajrit pranë rrënjëve. Ajo gjithashtu ndihmon që toka të vendoset në mënyrë të barabartë.

Nëse mbillen pjesë rrënjore të ndara nga një tufë e vjetër, ato duhet të kenë sytha të dukshëm ose rrënjë të shëndetshme. Materiali pa sytha mund të mos krijojë lastarë të rinj. Pjesët e dëmtuara ose të kalbura duhen hequr para mbjelljes. Mjetet e pastra reduktojnë rrezikun e përhapjes së sëmundjeve.

Pas mbjelljes, një shtresë e hollë mulçi ndihmon në ruajtjen e lagështisë. Mulçi nuk duhet të prekë drejtpërdrejt qendrën e bimës. Lënia e një zone të lirë rreth kërcellit ndihmon në parandalimin e kalbëzimit. Gjatë javëve të para, toka duhet kontrolluar rregullisht.

Shumimi me fara

Shumimi me fara është metodë interesante për kopshtarët që duan të krijojnë më shumë bimë. Farat zakonisht kërkojnë një periudhë të ftohtë për të nxitur mbirjen. Kjo mund të ndodhë natyrshëm gjatë dimrit nëse farat mbillen në vjeshtë. Mbirja mund të jetë e ngadaltë dhe jo gjithmonë e njëtrajtshme.

Farat e freskëta zakonisht japin rezultate më të mira se farat e ruajtura gjatë. Ato mund të mbillen në sipërfaqe të përgatitur ose në enë të vogla me substrat të lehtë. Mbulesa e tokës duhet të jetë shumë e hollë, sepse farat nuk duhet të vendosen thellë. Lagështia mbahet e qëndrueshme, por jo e tepërt.

Enët e mbjelljes mund të lihen në një vend të mbrojtur jashtë gjatë dimrit. I ftohti natyror ndihmon në përgatitjen e farës për mbirje pranverore. Toka nuk duhet të thahet plotësisht gjatë periudhës së ftohtë. Në të njëjtën kohë, duhet shmangur që ena të qëndrojë në ujë të ndenjur.

Fidanët e rinj janë të ndjeshëm ndaj nxehtësisë dhe thatësirës. Ata duhet të mbrohen nga dielli i fortë dhe të mbahen në tokë të freskët. Zhvendosja në vendin përfundimtar bëhet kur bimët kanë krijuar rrënjë të mjaftueshme. Zakonisht duhet durim, sepse lulëzimi nuk është gjithmonë i menjëhershëm.

Ndarja e tufave dhe ruajtja e materialit

Ndarja e tufave është metoda më e shpejtë për të ruajtur tiparet e një bime të dashur. Kjo punë bëhet më mirë kur bima nuk është në lulëzim aktiv. Fundi i verës ose fillimi i vjeshtës është zakonisht periudhë e përshtatshme. Toka duhet të jetë pak e lagur që rrënjët të dalin më lehtë.

Tufa hapet me kujdes duke filluar nga skajet. Mjeti nuk duhet të futet shumë pranë qendrës së bimës, sepse mund të dëmtojë pjesët kryesore të rrënjës. Pasi hiqet nga toka, pjesët ndahen sipas strukturës natyrore të rrënjëve. Çdo pjesë duhet të ketë rrënjë të gjalla dhe sytha të zhvilluar.

Pjesët e ndara duhet të mbillen menjëherë që të mos thahen. Nëse kjo nuk është e mundur, ato mbahen për pak kohë në një material të lagësht dhe të freskët. Rrënjët nuk duhet të ekspozohen në diell ose në erë. Sa më shpejt të vendosen në tokë, aq më mirë përshtaten.

Pas ndarjes, bimët e reja kanë nevojë për ujitje të rregullt gjatë periudhës së vendosjes. Nuk duhet të plehërohen shumë fort menjëherë pas ndarjes. Fillimisht, energjia duhet të shkojë në rikuperimin e rrënjëve. Një kujdes i qetë dhe i qëndrueshëm jep rezultat më të mirë se ndërhyrjet e shumta.