Krasitja dhe prerja e mertensias së Virxhinias

Krasitja e mertensias së Virxhinias nuk është e ndërlikuar, por koha e saj ka rëndësi të madhe. Bima nuk kërkon formësim të vazhdueshëm si shumë shkurre dekorative. Qëllimi kryesor është heqja e pjesëve të dëmtuara dhe respektimi i procesit natyror të tharjes. Prerja e bërë shumë herët mund të dobësojë rrënjët dhe lulëzimin e vitit pasues.

Kuptimi i ciklit dhe koha e prerjes

Pas lulëzimit, gjethet vazhdojnë të prodhojnë energji për rrënjët. Kjo periudhë është e rëndësishme për krijimin e rezervave që përdoren në pranverën e ardhshme. Prandaj, gjethet e gjelbra nuk duhen hequr vetëm sepse lulëzimi ka përfunduar. Bima duhet lënë të kalojë natyrshëm drejt fazës së qetësisë.

Prerja e parë mund të kufizohet te lulet e vyshkura ose kërcellet e dëmtuara. Kjo e bën pamjen më të rregullt pa ndërprerë proceset kryesore të bimës. Nëse dëshirohet mbledhja e farave, disa lule mund të lihen të zhvillohen. Përndryshe, heqja e luleve të vyshkura mund të mbajë shtratin më të pastër.

Kur gjethet zverdhen dhe thahen plotësisht, ato mund të priten pranë sipërfaqes së tokës. Nuk ka nevojë të priten shumë poshtë ose të gërmohet toka rreth tyre. Qëllimi është pastrimi i pjesës së vdekur dhe jo ndërhyrja në rrënjë. Prerja e butë mbron sythat e fshehur për sezonin tjetër.

Nëse ndodh një dëmtim nga ngrica e vonë ose nga sëmundja, pjesët e prekura mund të hiqen më herët. Kjo duhet bërë vetëm kur indi është qartësisht i dëmtuar. Pjesët e shëndetshme duhen ruajtur sa më gjatë të jetë e mundur. Vëzhgimi është më i rëndësishëm se prerja e shpejtë.

Teknikat e prerjes pas lulëzimit

Mjetet duhet të jenë të mprehta për të bërë prerje të pastra. Gërshërët e topitura mund të shtypin indet dhe të krijojnë plagë më të mëdha. Prerja bëhet në një ditë të thatë kur është e mundur. Kjo ul rrezikun që plagët e freskëta të mbeten të lagura për shumë kohë.

Kërcellet e luleve priten pak mbi bazën e tyre, pa dëmtuar gjethet përreth. Nuk është e nevojshme të hiqet e gjithë masa e gjelbër. Gjethet vazhdojnë të kenë rol në ushqimin e rrënjëve. Ky dallim është thelbësor për ruajtjen e fuqisë së bimës.

Pasi gjethja të jetë tharë plotësisht, mbetjet mund të hiqen nga shtrati. Materiali i shëndetshëm mund të përdoret në kompost nëse është dekompozuar mirë. Pjesët me shenja sëmundjeje duhet të largohen veçmas. Kjo parandalon kthimin e problemeve në sezonin tjetër.

Nuk duhet përdorur krasitja për të detyruar një lulëzim të dytë. Mertensia ka një ritëm të përcaktuar biologjik dhe nuk reagon si bimët që lulëzojnë gjatë gjithë verës. Ndërhyrja e tepërt e streson bimën pa sjellë përfitim. Një prerje e matur dhe në kohën e duhur është më efektive.

Higjiena e mjeteve dhe trajtimi i indeve

Gërshërët duhet të pastrohen para dhe pas përdorimit, sidomos kur janë përdorur në bimë të sëmura. Mjetet e ndotura mund të transportojnë spore ose baktere nga një bimë te tjetra. Pastrimi i rregullt është një zakon i thjeshtë, por shumë i vlefshëm. Kjo bëhet edhe më e rëndësishme në kopshte me shumë bimë shumëvjeçare.

Pjesët e prera nuk duhet të lihen gjatë mbi tokë nëse kanë shenja kalbëzimi ose njollash. Ato mund të krijojnë mjedis të lagësht pranë kurorës së bimës. Pastrimi i zonës ndihmon në qarkullimin e ajrit dhe në kontrollin e dëmtuesve. Një shtrat i rregullt është më i lehtë për t’u monitoruar.

Nuk ka nevojë për mbulim të prerjeve me produkte të veçanta në shumicën e rasteve. Mertensia zakonisht shërohet mirë kur prerja është e pastër dhe toka ka kullim të mirë. Trajtimet e panevojshme mund të mbajnë lagështi pranë indeve. Më e rëndësishme është shmangia e dëmtimit të rrënjëve.

Pas krasitjes së vjeshtës, një shtresë e lehtë komposti ose mulçi mund të vendoset rreth zonës. Ajo nuk duhet të mbulojë qendrën e bimës. Ky mbulim ndihmon tokën të ruajë strukturën dhe të përballojë dimrin. Në pranverë, mulçi tërhiqet pak për të lejuar daljen e lastarëve të rinj.