Mbjellja e labadhes me damarë të kuq kërkon përgatitje të kujdesshme të tokës, zgjedhje të vendit të përshtatshëm dhe respektim të lagështisë gjatë fazës së parë të rritjes. Bima mund të kultivohet nga fara, nga ndarja e tufës ose nga fidanët e rinj të rritur më parë në enë. Çdo metodë ka përparësitë e veta, por të gjitha kërkojnë një substrat të ajrosur dhe të pasur me lëndë organike. Kur vendoset siç duhet, bima zë rrënjë shpejt dhe krijon një tufë të qëndrueshme gjethesh dekorative.

Mbjellja duhet planifikuar në periudha kur temperaturat janë të buta dhe toka ka lagështi natyrale. Pranvera është shumë e përshtatshme, sepse bima ka kohë të zhvillojë rrënjë para vapës së verës. Edhe fillimi i vjeshtës mund të japë rezultate të mira në zona ku dimri nuk vjen shumë herët. Mbjellja në kulm të vapës është më e rrezikshme dhe kërkon mbrojtje shtesë nga tharja.

Vendi i mbjelljes duhet të ketë dritë të mjaftueshme, por jo domosdoshmërisht diell të fortë gjatë gjithë ditës. Në kopshtet me klimë të ngrohtë, gjysmëhija është shpesh zgjedhja më e mirë. Në vazo, pozicioni mund të ndryshohet më lehtë sipas stinës dhe intensitetit të dritës. Kjo e bën kultivimin në enë praktik për ballkone, oborre të vogla dhe kopshte urbane.

Para mbjelljes, toka pastrohet nga barërat konkurruese dhe punohet lehtë pa e kthyer në mënyrë agresive. Komposti i pjekur përzihet në shtresën ku do të zhvillohen rrënjët e para. Nëse toka është e rëndë, duhet përmirësuar kullimi me materiale organike dhe strukturë më të lirshme. Kjo parandalon mbytjen e rrënjëve, veçanërisht në periudha me shi të shpeshtë.

Përgatitja e tokës dhe vendit të mbjelljes

Përgatitja e tokës është hapi që ndikon drejtpërdrejt në suksesin e mbjelljes. Labadha me damarë të kuq kërkon tokë që mban lagështi, por nuk e ruan ujin në mënyrë të ndenjur. Toka ideale shkërmoqet lehtë në dorë dhe ka aromë të pastër organike. Një tokë shumë e fortë, shumë ranore ose shumë e varfër duhet përmirësuar para vendosjes së bimës.

Në parcela ekzistuese, është mirë të shtohet kompost dhe të punohet sipërfaqja në thellësi të moderuar. Nuk ka nevojë për gërmim të tepruar nëse toka është tashmë e gjallë dhe e strukturuar mirë. Qëllimi është të krijohet një zonë e butë ku rrënjët e reja mund të depërtojnë lehtë. Pas punimit, sipërfaqja nivelohen pa u ngjeshur fort.

Hapësira ndërmjet bimëve duhet të lejojë zhvillimin e tufës dhe qarkullimin e ajrit. Në kultivim për gjethe, bimët mund të vendosen relativisht afër, por jo aq dendur sa të mbulojnë plotësisht njëra-tjetrën. Distanca e moderuar ul rrezikun e sëmundjeve dhe e bën korrjen më të lehtë. Në shtretër dekorativë, hapësira planifikohet edhe sipas efektit vizual të dëshiruar.

Në vazo, ena duhet të jetë mjaftueshëm e thellë dhe e gjerë për të mbajtur lagështi të qëndrueshme. Vazo shumë e vogël thahet shpejt dhe kufizon rrënjët, duke e bërë bimën më të ndjeshme. Në fund duhet të ketë vrima kullimi të pastra dhe funksionale. Substrati më i mirë është përzierje e lehtë, pjellore dhe e pasur me kompost të pjekur.

Mbjellja nga fara

Shumimi nga fara është metodë e thjeshtë dhe ekonomike, sidomos kur duhen shumë bimë. Farat mbillen në sipërfaqe të përgatitur mirë dhe mbulohen lehtë me një shtresë të hollë substrati. Ato nuk duhet të varrosen shumë thellë, sepse mbirja mund të vonohet ose të dobësohet. Pas mbjelljes, toka laget butësisht për të mos zhvendosur farat.

Lagështia e qëndrueshme është vendimtare gjatë mbirjes. Sipërfaqja nuk duhet të thahet plotësisht, sepse embrionet e reja janë shumë të ndjeshme. Ujitja me spërkatje të imët ose me rrjedhë shumë të butë është më e përshtatshme. Nëse formohet kore e fortë në sipërfaqe, fidanët e vegjël mund ta kenë të vështirë të dalin.

Kur fidanët zhvillojnë disa gjethe të vërteta, mund të rrallohen. Rrallimi i jep secilës bimë hapësirë për të krijuar rrënjë dhe gjethe më të forta. Fidanët më të dobët hiqen, ndërsa ata më të shëndetshëm lihen në distancë të përshtatshme. Nëse hiqen me kujdes, disa fidanë mund të zhvendosen në një vend tjetër.

Mbjellja në module ose tabaka është e dobishme kur kushtet jashtë janë ende të paqëndrueshme. Fidanët rriten në mjedis të kontrolluar dhe transplantohen kur janë mjaftueshëm të fortë. Para nxjerrjes jashtë, duhet të mësohen gradualisht me erën, dritën dhe ndryshimet e temperaturës. Ky proces i forcon dhe ul tronditjen pas transplantimit.

Shumimi me ndarje të tufës

Ndarja e tufës është metodë e shpejtë për të marrë bimë të reja me të njëjtat cilësi si bima mëmë. Ajo bëhet më mirë në pranverë ose në fillim të vjeshtës, kur temperaturat janë të buta. Bima nxirret me kujdes nga toka dhe ndahet në pjesë që kanë rrënjë të shëndetshme dhe sytha aktivë. Çdo pjesë duhet të jetë mjaftueshëm e fortë për të rifilluar rritjen pa vonesë të madhe.

Para ndarjes, toka duhet të jetë pak e lagësht, sepse rrënjët shkëputen më lehtë dhe dëmtohen më pak. Një mjet i pastër dhe i mprehtë ndihmon në prerje të rregullta. Pjesët e kalbura, të thata ose të errëta duhet të hiqen para rimbjelljes. Kjo rrit mundësinë që ndarja të zërë rrënjë me sukses.

Pas ndarjes, pjesët mbillen menjëherë në tokë të përgatitur. Rrënjët vendosen natyrshëm pa u përthyer fort, ndërsa toka shtrëngohet lehtë rreth tyre. Ujitja pas mbjelljes është e domosdoshme për të mbyllur boshllëqet e ajrit dhe për të vendosur kontakt të mirë me tokën. Ditët e para, bima duhet mbrojtur nga dielli i fortë.

Ndarja ka edhe vlerë rinovuese për bimët e vjetra. Me kalimin e viteve, tufa mund të bëhet shumë e ngjeshur dhe prodhimi i gjetheve të bjerë. Duke e ndarë, hiqen pjesët e dobësuara dhe u jepet hapësirë segmenteve më vitale. Kjo mban koleksionin e bimëve të shëndetshëm dhe më produktiv.

Transplantimi dhe kujdesi pas mbjelljes

Transplantimi duhet bërë me kujdes që të mos prishet topthi i rrënjës. Fidanët ujiten para zhvendosjes, sepse substrati i lagësht mbahet më mirë rreth rrënjëve. Vrima e mbjelljes duhet të jetë pak më e madhe se masa rrënjore. Bima vendoset në të njëjtin nivel ku ka qenë më parë, pa e varrosur qafën.

Pas vendosjes, toka ngjeshet lehtë me dorë për të siguruar kontakt të mirë. Nuk duhet shtypur fort, sepse ngjeshja e tepërt largon ajrin nga zona e rrënjëve. Ujitja e parë duhet të jetë e plotë, por jo aq e fuqishme sa të shpëlajë tokën. Në ditët pasuese, lagështia kontrollohet shpesh derisa bima të stabilizohet.

Shenja e parë e suksesit është shfaqja e gjetheve të reja ose qëndrueshmëria e gjetheve ekzistuese. Njëfarë venitjeje e përkohshme pas transplantimit është normale, sidomos në mot të ngrohtë. Nëse venitja vazhdon, duhet kontrolluar nëse toka është shumë e thatë, shumë e lagësht ose bima është në diell të fortë. Korrigjimi i shpejtë i kushteve ndihmon shumë.

Gjatë javëve të para nuk rekomandohet korrje intensive. Bima duhet të krijojë rrënjë të reja dhe të vendosë ekuilibër me pjesën mbitokësore. Mund të hiqen vetëm gjethet e dëmtuara ose shumë të vjetra. Pasi rritja bëhet aktive dhe e qëndrueshme, korrja mund të fillojë gradualisht.