Mbjellja dhe shumimi i barit pendë meksikan

Mbjellja e barit pendë meksikan kërkon planifikim të kujdesshëm, sepse suksesi afatgjatë varet më shumë nga vendi dhe toka sesa nga kujdesi i mëvonshëm. Kjo bimë e hijshme nuk ka nevojë për trajtim të ndërlikuar, por kërkon kushte të thata, të ndriçuara dhe të ajrosura. Shumimi mund të bëhet me ndarje të tufës ose me farë, në varësi të qëllimit dhe përvojës së kopshtarit. Kur mbillet në mënyrën e duhur, ajo krijon shpejt një efekt të butë, natyral dhe shumë dekorativ.

Koha më e mirë për mbjellje

Periudha më e përshtatshme për mbjelljen e barit pendë meksikan është pranvera, kur toka ka filluar të ngrohet. Në këtë kohë, bima ka mjaft muaj për të zhvilluar rrënjë para dimrit. Mbjellja pranverore zvogëlon rrezikun që rrënjët e reja të dëmtohen nga lagështia dhe të ftohtit. Kjo është veçanërisht e rëndësishme në zona ku dimrat janë të lagësht.

Mbjellja në fillim të vjeshtës mund të jetë e suksesshme në rajone me klimë të butë. Megjithatë, nuk duhet vonuar shumë, sepse bima duhet të ketë kohë për t’u vendosur. Nëse mbillet pak para ngricave, rrënjët mbeten të dobëta dhe rreziku i humbjes rritet. Në toka të rënda, mbjellja vjeshtore duhet shmangur nëse nuk është përmirësuar kullimi.

Fidanët në vazo mund të mbillen gjatë sezonit aktiv, por periudhat shumë të nxehta nuk janë ideale. Kur temperatura është e lartë, bima humbet më shumë ujë dhe stresi i transplantimit bëhet më i madh. Nëse mbjellja duhet bërë në verë, duhet zgjedhur një ditë e freskët ose mbrëmje. Pas mbjelljes, ujitja fillestare duhet të jetë e kujdesshme dhe e thellë.

Para mbjelljes, është mirë të kontrollohet rrënja e fidanit. Nëse rrënjët janë rrotulluar shumë brenda vazos, ato mund të lirohen lehtë me dorë. Kjo i ndihmon të përhapen më shpejt në tokën e re. Nuk duhet dëmtuar rëndë topthi rrënjor, por një hapje e butë zakonisht ndihmon vendosjen.

Teknikat e mbjelljes në tokë dhe në vazo

Gropa e mbjelljes duhet të jetë pak më e gjerë se topthi i rrënjëve. Thellësia duhet të jetë e tillë që bima të vendoset në të njëjtin nivel ku ishte në vazo. Mbjellja shumë e thellë mund të mbajë lagështi rreth qendrës dhe të nxisë kalbjen. Mbjellja shumë sipërfaqësore, nga ana tjetër, mund të lërë rrënjët të ekspozuara ndaj tharjes.

Në fund të gropës nuk duhet vendosur shtresë e trashë plehu të freskët. Plehu i freskët mund të djegë rrënjët dhe të krijojë rritje të tepruar e të butë. Më mirë është të përzihet toka ekzistuese me pak kompost të pjekur dhe material kullues. Kjo krijon një mjedis të balancuar, ku rrënjët mund të përhapen pa stres.

Distanca midis bimëve duhet të lejojë hapjen natyrale të tufave. Në mbjellje të dendura, ajrosja përkeqësohet dhe pamja bëhet e ngatërruar. Për bordura natyraliste, distanca mesatare lejon që tufat të prekin njëra-tjetrën lehtë me kalimin e kohës. Për mbjellje më arkitektonike, hapësira më e madhe e thekson formën individuale të çdo bime.

Në vazo, madhësia e enës duhet të jetë e mjaftueshme për zhvillimin e rrënjëve, por jo tepër e madhe. Një vazo shumë e madhe me shumë substrat mund të mbajë lagështi të tepërt për një kohë të gjatë. Substrati duhet të jetë mineral, i lehtë dhe i përshkueshëm. Pas mbjelljes, vazoja vendoset në vend me diell dhe mbrohet nga grumbullimi i ujit në pjatë.

Shumimi me ndarje të tufës

Ndarja e tufës është mënyra më e sigurt për të ruajtur karakteristikat e bimës mëmë. Kjo metodë përdoret kur tufa është bërë shumë e madhe, është rralluar në qendër ose duhet shumëzuar për zona të tjera të kopshtit. Koha më e mirë është pranvera, para se rritja e re të jetë shumë e gjatë. Në këtë fazë, bima rimëkëmbet më lehtë dhe krijon rrënjë të reja shpejt.

Para ndarjes, tufa ujitet lehtë një ditë më parë nëse toka është shumë e thatë. Kjo e bën më të lehtë nxjerrjen pa dëmtuar tepër rrënjët. Bima ngrihet me kujdes me lopatë kopshti, duke ruajtur sa më shumë masën rrënjore. Pastaj ndahet në pjesë të shëndetshme, secila me rrënjë dhe gjethe të mjaftueshme.

Pjesët shumë të vogla mund të kenë vështirësi të vendosen, sidomos në kushte të thata. Është më mirë të krijohen ndarje mesatare, me qendër të fortë dhe rrënjë aktive. Pjesët e kalbura ose të vdekura në mes të tufës duhet të hiqen. Kjo është një mundësi e mirë për të rigjallëruar bimën dhe për të përmirësuar formën e saj.

Pas ndarjes, bimët e reja mbillen menjëherë në tokë të përgatitur mirë. Ujitja fillestare është e rëndësishme për të vendosur kontaktin mes rrënjëve dhe tokës. Më pas ujitja bëhet e matur, sepse rrënjët e dëmtuara janë të ndjeshme ndaj kalbjes. Brenda disa javësh, në kushte të mira, ndarjet fillojnë të tregojnë rritje të re.

Shumimi me farë dhe kujdesi për fidanët

Shumimi me farë është i mundur dhe mund të japë shumë bimë të reja me kosto të ulët. Farat mbillen zakonisht në pranverë, në tabaka ose enë me substrat të lehtë. Ato nuk duhet mbuluar thellë, sepse kanë nevojë për kushte të ajrosura dhe lagështi të kontrolluar. Sipërfaqja mbahet e njomë, por jo e lagur rëndë.

Temperatura e butë dhe drita e mirë ndihmojnë mbirjen. Fidanët e rinj janë të hollë dhe delikatë, ndaj nuk duhet ujitur me rrjedhë të fortë uji. Spërkatja e imët ose ujitja nga poshtë janë më të përshtatshme. Kur fidanët kanë zhvilluar disa gjethe, mund të rrallohen ose të vendosen në vazo të veçanta.

Fidanët e rinj nuk duhet nxjerrë menjëherë në diell të fortë. Ata duhet të mësohen gradualisht me kushtet e jashtme përmes kalitjes. Kjo bëhet duke i vendosur disa orë në ditë jashtë, fillimisht në vend të mbrojtur. Pas një ose dy javësh, mund të mbillen në vendin përfundimtar nëse moti është i qëndrueshëm.

Në disa kopshte, bari pendë meksikan mund të vetëmbillet nëse kushtet janë të favorshme. Kjo mund të jetë e dëshirueshme në mbjellje natyraliste, por duhet kontrolluar në zona ku përhapja nuk kërkohet. Fidanët e padëshiruar hiqen lehtë kur janë të vegjël. Kështu ruhet ekuilibri mes pamjes së lirshme dhe kontrollit hortikulturor.