Mbjellja dhe shumimi i anemonës greke për një lulëzim të dendur

Mbjellja e anemonës greke fillon me zgjedhjen e zhardhokëve të shëndetshëm, të fortë dhe pa shenja kalbjeje. Zhardhokët zakonisht janë të vegjël, të parregullt në formë dhe mund të duken të thatë, por kjo është normale për një bimë në pushim. Më e rëndësishme është që ata të mos jenë të butë, të mykur ose të zbrazët në prekje. Materiali i mirë mbjellës jep fillim më të fortë dhe krijon tufa më të qëndrueshme në vitet pasuese.

Koha më e përshtatshme për mbjellje është vjeshta, kur toka është ende e ngrohtë, por ajri fillon të freskohet. Kjo u jep zhardhokëve kohë të krijojnë rrënjë para dimrit. Në zona me dimra shumë të ashpër, mbjellja mund të bëhet pak më herët, që rrënjëzimi të mos vonohet. Nëse mbjellja bëhet në pranverë, lulëzimi mund të jetë më i dobët ose të shtyhet.

Para mbjelljes, zhardhokët mund të vendosen në ujë për disa orë. Kjo i ndihmon të fryhen dhe të zgjohen më shpejt, sidomos nëse kanë qëndruar gjatë në ruajtje. Uji nuk duhet të jetë i nxehtë dhe zhytja nuk duhet të zgjasë shumë. Pas njomjes, është mirë të mbillen menjëherë në tokë të përgatitur.

Thellësia e mbjelljes zakonisht duhet të jetë e moderuar, rreth disa centimetra nën sipërfaqe. Zhardhokët nuk kanë gjithmonë një anë lehtësisht të dallueshme, ndaj mund të vendosen horizontalisht. Bima zakonisht gjen vetë drejtimin e rritjes. E rëndësishme është që toka mbi ta të jetë e shkrifët dhe jo e ngjeshur.

Teknikat e mbjelljes në kopsht

Për efekt dekorativ, anemona greke duhet mbjellë në grupe, jo në rreshta shumë të rregullt. Një vendosje natyrale krijon pamje më të butë dhe më të përshtatshme për karakterin e bimës. Distanca mes zhardhokëve mund të jetë e afërt, sepse bima është e ulët dhe nuk zë shumë hapësirë. Megjithatë, duhet lënë vend i mjaftueshëm që tufat të zgjerohen me kalimin e viteve.

Toka duhet lagur lehtë pas mbjelljes, sidomos nëse vjeshta është e thatë. Kjo ndihmon në kontaktin e mirë mes zhardhokut dhe grimcave të tokës. Nuk duhet krijuar baltë, sepse zhardhokët e sapombjellë janë të ndjeshëm ndaj lagështisë së tepërt. Ujitja e parë duhet të jetë e kujdesshme dhe e njëtrajtshme.

Në kopshte shkëmbore, anemona greke mund të mbillet në xhepa toke mes gurëve. Aty duhet siguruar që uji të kullojë mirë dhe të mos ngecë në zgavra. Përzierja e tokës me grimca minerale mund të jetë shumë e dobishme. Në këto kushte, bima duket natyrale dhe lulëzon bukur në pranverë.

Në vazo, mbjellja kërkon më shumë kontroll. Ena duhet të ketë vrima të mira kullimi dhe substrat të ajrosur. Zhardhokët nuk duhet të vendosen shumë thellë, sepse në enë rreziku i lagështisë së tepërt është më i madh. Pas lulëzimit, vazoja duhet menaxhuar në mënyrë që zhardhokët të mos thahen krejtësisht, por as të mos qëndrojnë në ujë.

Shumimi me ndarje dhe vetëpërhapje

Anemona greke mund të shumohet me ndarje të zhardhokëve ose me vetëpërhapje graduale. Në kushte të mira, tufa zgjerohet natyrshëm dhe krijon njolla gjithnjë e më të mëdha. Ky proces është i ngadaltë, por shumë i qëndrueshëm. Për kopshte natyrale, kjo është mënyra më e bukur e përhapjes.

Ndarja bëhet më mirë kur bima është në pushim dhe gjethet janë tharë. Në këtë periudhë, zhardhokët mund të nxirren me kujdes nga toka. Duhet shmangur përdorimi i forcës, sepse pjesët e vogla dëmtohen lehtë. Pas ndarjes, materiali i shëndetshëm rimbillet menjëherë në vendin e ri.

Shumimi nga fara është i mundur, por kërkon më shumë durim. Farat mund të krijojnë bimë të reja që lulëzojnë vetëm pas disa sezonesh. Në mbjellje natyrale, fidanët e rinj mund të shfaqen rreth bimëve amë, nëse toka nuk punohet shumë. Kjo metodë ruan pamjen spontane të kopshtit.

Për të nxitur vetëpërhapjen, nuk duhet hequr çdo lule e tharë menjëherë. Disa kapsula farash mund të lihen të piqen natyrshëm. Toka përreth duhet të mbetet e qetë, pa gërmime të shpeshta. Një shtresë e hollë gjethesh të dekompozuara krijon kushte të mira për mbirje.

Kujdesi pas mbjelljes dhe zhvillimi i parë

Pas mbjelljes në vjeshtë, zona duhet kontrolluar herë pas here, sidomos në periudha shumë të thata. Lagështia e lehtë ndihmon rrënjëzimin, por nuk duhet tepruar me ujë. Nëse toka mbulohet me gjethe, ato nuk duhet të krijojnë shtresë shumë të trashë. Filizat e rinj duhet të jenë në gjendje të dalin pa pengesë në pranverë.

Në dimër, zhardhokët zakonisht qëndrojnë të sigurt në tokë, nëse kullimi është i mirë. Në zona të ftohta, një mbulesë e hollë organike mund të ofrojë mbrojtje shtesë. Kjo mbulesë duhet të jetë e ajrosur dhe jo e lagësht në mënyrë të vazhdueshme. Materialet e rënda dhe kompakte nuk janë të përshtatshme.

Në pranverën e parë, lulëzimi mund të mos jetë ende maksimal. Bima shpesh ka nevojë për një sezon që të vendoset mirë. Në vitin e dytë dhe të tretë, tufa zakonisht bëhet më e dendur dhe më e dukshme. Prandaj, nuk duhet gjykuar suksesi vetëm nga lulëzimi i parë.

Pas daljes së gjetheve, kujdesi duhet të jetë i butë dhe i qëndrueshëm. Toka duhet mbajtur e freskët, barërat duhet hequr me dorë dhe gjethet duhet lënë të piqen natyrshëm. Këto hapa të thjeshtë janë baza e një mbjelljeje jetëgjatë. Me pak durim, anemona greke kthehet në një nga pikat më të bukura të kopshtit pranveror.