Mbjellja dhe shumëzimi i silla siberiane

Mbjellja e këtyre bulbave të vegjël është një aktivitet mjaft shpërblyes që duhet të kryhet kryesisht gjatë vjeshtës. Koha më e mirë për këtë proces është shtatori ose tetori, kur toka është ende e ngrohtë por jo e nxehtë. Kjo i jep kohë bimës të krijojë një sistem rrënjor të fortë përpara se të vijë ngrica e parë. Një fillim i mbarë në vjeshtë garanton një lulëzim të shkëlqyer në muajt e parë të pranverës.

Zgjedhja e bulbave cilësorë është hapi i parë drejt një kopshti të bukur dhe plot ngjyra blu. Kur t’i blesh, sigurohu që bulbat të jenë të rëndë, të fortë dhe pa asnjë shenjë myku. Shmang ata që duken të tharë ose që kanë lëkurë shumë të dëmtuar dhe të rrudhur. Cilësia e materialit mbjellës përcakton drejtpërdrejt madhësinë dhe numrin e luleve që do të shfaqen.

Thellësia e mbjelljes është një faktor teknik që nuk duhet të neglizhohet në asnjë mënyrë gjatë punës. Si rregull i përgjithshëm, bulbat duhet të mbillen në një thellësi sa dy ose tre herë lartësia e tyre. Kjo do të thotë zakonisht rreth tetë deri në dhjetë centimetra nën sipërfaqen e dheut të kopshtit. Mbjellja shumë e cekët mund t’i ekspozojë ata ndaj ngrirjes ose sulmeve nga kafshët e ndryshme.

Hapësira midis bulbave duhet të jetë rreth pesë deri në shtatë centimetra për të lejuar rritjen e tyre. Nëse dëshiron një efekt të menjëhershëm tapeti, mund t’i mbjellësh pak më dendur në grupe të vogla. Grupet prej dhjetë ose pesëmbëdhjetë bulbash krijojnë një impakt vizual shumë më të fortë se bimët e vetmuara. Kjo teknikë mbjelljeje imiton mënyrën se si ato rriten natyrshëm në habitatet e tyre origjinale.

Zgjedhja e vendit dhe përgatitja

Përpara se të fillosh punën me lopatë, duhet të studiosh me kujdes lëvizjen e diellit në kopshtin tënd. Silla siberiane lulëzon më së miri në vende me diell të plotë ose në hije të pjesshme. Megjithatë, ajo mund të tolerojë edhe hije më të rëndë nëse toka është cilësore dhe e pasur. Vendet nën pemët që i humbin gjethet në dimër janë absolutisht ideale për këtë bimë specifike.

Përgatitja e tokës fillon me heqjen e barërave të këqija dhe gurëve të mëdhenj nga zona e mbjelljes. Duhet ta gërmosh tokën të paktën pesëmbëdhjetë centimetra thellë për ta bërë atë sa më të shkrifët. Shtimi i plehut organik të dekompozuar mirë do të përmirësojë ndjeshëm vlerat ushqyese të dheut tënd. Një tokë e përgatitur mirë lehtëson depërtimin e rrënjëve të reja dhe rritjen e shpejtë të bimës.

Drenazhimi është ndoshta elementi më kritik që duhet të kontrollosh përpara se të vendosësh bulbat në tokë. Nëse vëren se uji grumbullohet pas një shiu të fortë, duhet të ndërhysh menjëherë për ta rregulluar. Mund të shtosh një shtresë zhavorri të imët në fund të vrimës së mbjelljes për të ndihmuar ujin. Bulbat e mbytur në ujë kalben shpejt dhe nuk do të mbijnë kurrë në pranverën e ardhshme.

Pasi të kesh zgjedhur vendin, mund të krijosh një plan vizual se si do të duken lulet. Përdorimi i rërës për të shënuar zonat e mbjelljes mund të jetë një ndihmë e madhe për ty. Kjo të lejon të shohësh formën e grupeve përpara se të fillosh gërmimin e vërtetë në tokë. Një planifikim i tillë siguron që rezultati përfundimtar të jetë estetikisht i këndshëm dhe i harmonizuar.

Teknika e mbjelljes së bulbave

Mënyra se si e vendos bulbin në tokë ka rëndësi të madhe për drejtimin e rritjes së tij. Gjithmonë sigurohu që pjesa e mprehtë e bulbit të jetë e drejtuar nga lart drejt qiellit. Pjesa e sheshtë, nga ku do të dalin rrënjët, duhet të mbështetet mirë në fundin e vrimës. Nëse e mbjell mbrapsht, bima do të harxhojë shumë energji për t’u orientuar drejt sipërfaqes.

Përdorimi i një mbjellësi bulbi mund ta bëjë punën tënde shumë më të shpejtë dhe më të saktë. Kjo vegël krijon vrima me thellësi të njëtrajtshme pa e ngjeshur shumë tokën përreth tyre në kopsht. Ti mund të kontrollosh thellësinë me lehtësi falë shenjave matëse që zakonisht kanë këto vegla pune. Për hapësira të mëdha, kjo është metoda më efikase dhe më pak e lodhshme për ty.

Pasi t’i kesh vendosur bulbat, mbuloji ata me dheun që hoqe duke e shtypur lehtë me dorë. Nuk ka nevojë ta ngjeshësh tokën me forcë, pasi kjo mund të dëmtojë majat e ndjeshme të tyre. Një shtypje e lehtë mjafton për të hequr xhepat e ajrit që mund të thajnë rrënjët e reja. Pas mbjelljes, uje zonën mirë për të ndihmuar dheun të vendoset rreth bulbave në mënyrë natyrale.

Nëse jeton në një zonë me dimër shumë të ashpër, mund të shtosh një shtresë mulçi mbrojtës. Kjo shtresë prej gjethesh të thara ose kashte do të mbajë temperaturën e tokës më të qëndrueshme. Mulçi gjithashtu parandalon rritjen e barërave të këqija që mund të konkurrojnë me lulet e tua të reja. Ky hap i fundit siguron mbrojtje maksimale gjatë muajve të gjatë dhe të ftohtë të dimrit.

Shumëzimi përmes ndarjes

Silla siberiane ka një aftësi të shkëlqyer për t’u shumëzuar vetë në mënyrë natyrale në kopshtin tënd. Me kalimin e viteve, rreth bulbit kryesor do të formohen shumë bulba të vegjël të quajtur “foshnja”. Kur vëren se grupet e luleve janë bërë shumë të dendura, është koha ideale për ndarje. Ky proces jo vetëm që të jep bimë të reja, por edhe përtërin ato ekzistuese.

Koha më e mirë për ndarjen e bulbave është menjëherë pasi gjethet të jenë zverdhur dhe tharë plotësisht. Gërmo me kujdes rreth grupit të bimëve duke përdorur një sfurk kopshti për të mos i dëmtuar. Nxitja e bulbave nga poshtë lart është metoda më e sigurt për t’i nxjerrë ata të padëmtuar. Pasi t’i kesh nxjerrë, shkundi dheun e tepërt për të parë më mirë strukturën e tyre.

Ndaji bulbat e vegjël nga bima mëmë duke i rrotulluar lehtë me gishta nëse nuk shkëputen vetë. Vetëm bulbat që janë të zhvilluar mjaftueshëm duhet të mbillen veçmas për të garantuar suksesin e tyre. Ata që janë shumë të vegjël mund të mbillen në një zonë “çerdhe” derisa të rriten mjaftueshëm. Kjo metodë të lejon të zgjerosh sipërfaqen e mbuluar me lule pa shpenzuar para shtesë.

Rimbjellja e bulbave të ndarë duhet të bëhet sa më shpejt të jetë e mundur pas nxjerrjes së tyre. Mos i lër ata të ekspozuar në diell ose në ajër të thatë për një kohë të gjatë. Nëse nuk mund t’i mbjellësh menjëherë, mbaji në një vend të freskët dhe të errët të mbuluar me torfë. Ky kujdes parandalon tharjen e tyre dhe siguron një rritje të shëndetshme në vendin e ri.

Rritja nga fara në kushte shtëpie

Shumëzimi me fara është një proces më i gjatë por shumë interesant për kopshtarët që kanë durim. Nëse i lë lulet të prodhojnë fara, ato do të bien në tokë dhe do të mbijnë vetë. Megjithatë, ti mund t’i mbledhësh farat e zeza dhe të vogla kur kapsulat të fillojnë të hapen. Mbledhja duhet bërë në një ditë të thatë për të shmangur kalbjen e farave të mbledhura.

Mbjellja e farave duhet të bëhet në vazo të vogla ose direkt në një shtrat të përgatitur mirë. Përdor një përzierje dheu të lehtë që mban lagështinë por lejon kullimin e tepërt të ujit. Farat duhet të mbulohen vetëm me një shtresë shumë të hollë dheu ose rëre të pastër. Ato kërkojnë një periudhë të ftohtë për të mbirë, prandaj mbjellja në vjeshtë është më e suksesshmja.

Duhet të jesh i vetëdijshëm se bimët e rritura nga fara kërkojnë disa vite për të prodhuar lule. Zakonisht duhen dy deri në tre vjet që bulbi i ri të arrijë madhësinë e nevojshme lulëzuese. Gjatë kësaj kohe, bima do të prodhojë vetëm një gjethe të vetme dhe të hollë si fije bari. Ky proces kërkon durim, por të jep një numër të madh bimësh me kosto pothuajse zero.

Kujdesi për filizat e rinj përfshin mbajtjen e tokës vazhdimisht të lagësht por asnjëherë të mbytur me ujë. Mbroji ata nga dielli i fortë i mesditës që mund të djegë gjethet e tyre shumë delikate. Pasi të kenë krijuar një bulb të vogël, mund t’i transferosh në vendin e tyre të përhershëm në kopsht. Rritja nga fara është mënyra më natyrale për të populluar hapësira të mëdha me këtë lule magjepsëse.