Krasitja e pishës së Himalajës është një proces që kërkon më shumë finesë dhe kujdes sesa krasitja e pemëve gjetherënëse. Kjo pemë ka një formë natyrale aq të bukur saqë ndërhyrjet duhet të jenë minimale dhe të mirëmenduara mirë. Synimi kryesor i krasitjes duhet të jetë shëndeti i pemës dhe ruajtja e strukturës së saj elegante dhe piramidale. Duke ndjekur teknikat e duhura, ti mund ta mbash pishën tënde të re dhe të fortë për shumë vite.
Parimet bazë të krasitjes së halorëve
Halorët si pisha e Himalajës nuk kanë aftësinë të prodhojnë sythe të reja nga druri i vjetër dhe i zhveshur. Kjo do të thotë se nëse krasit shumë thellë në pjesët pa gjilpëra, ajo degë do të mbetet e tharë përgjithmonë. Çdo prerje duhet të bëhet gjithmonë mbi një syth aktiv ose mbi një degëz të vogël të gjelbër. Ky është parimi më i rëndësishëm që çdo kopshtar duhet të mbajë mend përpara se të kapë gërshërët.
Koha më e mirë për të bërë krasitje të lehta është fundi i dimrit ose fillimi i pranverës, përpara se të fillojë rritja e re. Në këtë periudhë, pema humbet më pak rrëshirë dhe plagët kanë kohë të mbyllen përpara se të vijnë dëmtuesit. Shmang krasitjen në mes të verës, pasi nxehtësia dhe thatësira mund të stresojnë pemën në pikat e prerjes. Gjithashtu, prerjet e vona në vjeshtë mund të mos kenë kohë të shërohen përpara se të vijë i ftohti i dimrit.
Përdor gjithmonë mjete krasitjeje shumë të mprehta dhe të disinfektuara mirë për të bërë prerje të pastra. Prerjet e rregullta shërohen shumë më shpejt dhe paraqesin më pak rrezik për infeksione kërpudhore ose bakteriale. Nëse dega që po pret është e trashë, përdor teknikën me tre prerje për të parandaluar grisjen e lëvores së trungut. Siguria jote dhe shëndeti i pemës duhet të shkojnë gjithmonë paralelisht gjatë kësaj pune profesionale.
Krasitja kthyese përdoret kryesisht për të kontrolluar madhësinë e pemës ose për të dendësuar kurorën e saj. Kjo arrihet duke shkurtuar “qirinjtë” e rinj të pranverës në gjysmë përpara se gjilpërat e tyre të hapen plotësisht. Kjo teknikë inkurajon pemën të prodhojë më shumë degëzime anësore në vend që të rritet vetëm në gjatësi. Është një mënyrë e shkëlqyer për të mbajtur një pamje kompakte dhe të pasur të pishës sate të Himalajës.
Më shumë artikuj mbi këtë temë
Formësimi dhe krasitja strukturore
Formësimi i pishës duhet të fillojë që në moshë të re për të ndërtuar një skelet të fortë dhe të balancuar. Hiq degët që rriten me kënde shumë të ngushta me trungun, pasi ato janë pikat më të dobëta në rast stuhie. Gjithashtu, nëse vëren se pema ka krijuar dy maja kryesore, duhet të zgjedhësh njërën dhe ta eliminosh tjetrën. Një majë e vetme dhe e fortë është jetike për stabilitetin afatgjatë dhe estetikën e pishës së Himalajës.
Degët e poshtme të kësaj pishe shpesh prekin tokën, gjë që i jep asaj një pamje shumë natyrale dhe madhështore. Megjithatë, nëse ato pengojnë kalimin ose lotitjen, mund të vendosësh t’i ngresh paksa duke i krasitur ato në nivelet e poshtme. Kjo duhet bërë me shumë kujdes për të mos prishur proporcionet vizuale të të gjithë pemës sate. Mbaj mend se heqja e degëve të poshtme e bën trungun më të dukshëm, gjë që mund të jetë një efekt estetik i dëshiruar.
Krasitja e degëve që kryqëzohen ose fërkohen me njëra-tjetrën është e rëndësishme për të parandaluar plagët e hapura në lëvore. Pikat e fërkimit janë hyrje të hapura për sëmundjet dhe dëmtuesit që mund të dobësojnë strukturën e degëve. Duke hequr degën më të dobët, ti lejon tjetrën të zhvillohet më mirë dhe të marrë më shumë dritë. Ajrosja e brendshme e kurorës përmirësohet ndjeshëm përmes këtyre ndërhyrjeve të vogla por shumë efikase.
Gjithmonë vlerëso pemën nga një distancë përpara se të bësh një prerje tjetër gjatë procesit të formësimit. Është e lehtë të humbasësh në detaje dhe të presësh më shumë sesa duhet nga njëra anë e kurorës. Simetria është një tipar kyç i pishës së Himalajës, prandaj duhet të punosh me shumë durim dhe maturi. Mos harro se mund të presësh gjithmonë më shumë më vonë, por nuk mund ta kthesh mbrapsht atë që e ke prerë.
Më shumë artikuj mbi këtë temë
Heqja e drurit të tharë ose të sëmurë
Heqja e degëve të thara, të dëmtuara ose të prekura nga sëmundjet është një punë që mund dhe duhet të bëhet në çdo kohë të vitit. Druri i vdekur nuk i shërben asgjëje dhe vetëm mund të bëhet vatër infeksioni për pjesët e shëndetshme të pemës. Prerja duhet të bëhet deri në pjesën e shëndetshme të drurit, duke u siguruar që asnjë gjurmë e kalbjes të mos mbetet. Kjo ndihmon pemën të fokusojë energjitë e saj në rritjen e re dhe të shëndetshme.
Kur heq një degë të sëmurë, pastro mjetet e punës me alkool përpara se të kalosh te degët e tjera të pemës. Kjo parandalon përhapjen aksidentale të patogjenëve në të gjithë kurorën gjatë procesit të krasitjes. Nëse sëmundja është e përhapur shumë, mund të jetë e nevojshme të krasitësh më thellë sesa do të dëshiroje fillimisht. Shëndeti i përgjithshëm i pemës është gjithmonë më i rëndësishëm sesa estetika e saj e përkohshme.
Degët e thyera nga bora ose era duhet të priten në mënyrë të rregullt për të shmangur grisjen e lëvores rreth plagës. Një prerje e pastër lejon pemën të formojë indin mbrojtës (kallusin) shumë më shpejt dhe më me efikasitet. Mos përdor bojëra apo pasta për plagët, pasi shkenca moderne ka treguar se ato shpesh mund të bllokojnë lagështinë dhe të nxisin kalbjen. Pema ka mekanizmat e saj natyralë të shërimit që funksionojnë më mirë në ajër të pastër.
Në fund të procesit të krasitjes, mblidh dhe largo të gjitha mbetjet bimore nga kopshti ose asgjësoji ato nëse janë të sëmura. Lënia e degëve të krasitura nën pemë mund të krijojë një strehë për insektet dëmtuese dhe sporet e kërpudhave. Një kopsht i pastër reflekton një menaxhim profesional dhe një kujdes të vërtetë për shëndetin e bimëve. Pisha jote e Himalajës do të të falënderojë me një rritje të re dhe plot shkëlqim në sezonin që vjen.
