Dimërimi i kurorës perandorake dhe mbrojtja nga të ftohtit

Kurora perandorake është një bimë bulboze shumëvjeçare që zakonisht mund të kalojë dimrin në tokë, me kusht që vendi i mbjelljes të mos jetë i mbingopur me ujë. Në shumë raste, lagështia dimërore paraqet rrezik më të madh për bulbët sesa vetë temperaturat e ulëta. Një bulbë e mbjellë në thellësinë e duhur dhe në tokë të kulluar mirë është natyrshëm e mbrojtur nga luhatjet e temperaturës. Masa shtesë nevojiten kryesisht në zona shumë të ftohta, në toka problematike ose kur bimët kultivohen në enë.

Përgatitja e bimës për dimër

Përgatitja për dimër fillon shumë përpara ngricave. Pas lulëzimit, gjethet duhet të qëndrojnë mbi bimë derisa të zverdhen plotësisht, sepse ato ushqejnë bulbën. Një bulbë që hyn në dimër me rezerva të mira është më e fortë dhe më e aftë të prodhojë rritje të fuqishme në pranverë. Prerja e parakohshme e gjetheve dobëson këtë proces.

Kur kërcelli është tharë plotësisht, ai mund të hiqet pranë sipërfaqes së tokës. Veglat duhet të jenë të pastra dhe prerja nuk duhet të dëmtojë tokën përreth bulbës. Mbetjet me shenja sëmundjeje largohen nga zona e mbjelljes. Mbetjet e shëndetshme mund të kompostohen sipas praktikave normale të kopshtit.

Para dimrit duhet kontrolluar nëse vendi grumbullon ujë pas reshjeve. Pellgjet e përkohshme mbi shtrat janë një sinjal se kullimi nuk është optimal. Nëse problemi është i vazhdueshëm, mund të nevojitet ngritja e shtratit ose përmirësimi i strukturës së tokës. Nuk është e mençur të mbulohet një tokë shumë e lagësht me shtresa të trasha materiali organik.

Plehërimi i vonë me azot duhet shmangur. Bima në këtë fazë nuk ka nevojë të nxitet për rritje të re dhe të butë. Qëllimi është që bulba të hyjë në qetësi në mënyrë natyrore. Punimet e vjeshtës duhet të fokusohen te shëndeti i tokës dhe mbrojtja e strukturës së saj.

Mbrojtja e bulbëve në tokë

Thellësia e duhur e mbjelljes është një mbrojtje natyrore kundër të ftohtit. Toka izolon bulbën dhe e mbron nga ndryshimet e shpejta të temperaturës që ndodhin në sipërfaqe. Bulbat e mbjellë shumë cekët janë më të ekspozuar ndaj ngricave dhe lëvizjes së tokës. Mbjellja korrekte që në fillim është më efektive se korrigjimet e mëvonshme.

Në rajone me dimër të ashpër dhe me pak borë, mund të përdoret një shtresë e lehtë mbrojtëse. Gjethet e thata, kashta e pastër ose materiale të tjera të ajrosura mund të stabilizojnë temperaturën e tokës. Shtresa duhet të lejojë qarkullimin e ajrit dhe të mos mbajë ujë të tepërt. Në fund të dimrit ajo hiqet gradualisht përpara se lastarët të zgjaten.

Bora është një izolues natyror shumë efektiv. Një shtresë e qëndrueshme bore mund ta mbajë temperaturën e tokës më të qëndrueshme gjatë periudhave të ftohta. Problemet janë më të zakonshme në dimra me alternim të shpeshtë të ngrirjes dhe shkrirjes. Këto luhatje mund të ndikojnë veçanërisht te tokat e rënda dhe të ngopura.

Mbulesa dimërore nuk duhet të përdoret për të fshehur një problem me kullimin. Nëse uji qëndron rreth bulbës, një shtresë e trashë organike mund ta mbajë zonën edhe më të lagësht. Para izolimit duhet gjithmonë të sigurohet që shtrati largon ujin mirë. Kjo është veçanërisht e rëndësishme në dimra të butë dhe me reshje të shpeshta.

Dimërimi në enë

Kurora perandorake e kultivuar në vazo është më e ekspozuar ndaj të ftohtit sesa ajo që rritet në tokë. Në një enë, ngrica depërton nga të gjitha anët dhe temperatura e substratit ndryshon më shpejt. Për këtë arsye enët duhet të jenë të mëdha dhe rezistente ndaj ngricës. Sa më i vogël vëllimi i substratit, aq më e ulët është aftësia izoluese.

Vazot mund të vendosen pranë një muri të mbrojtur ose të grupohen së bashku. Anët e enës mund të izolohen me material që lejon ajrosje dhe nuk mban ujë. Vrimat e kullimit duhet të mbeten plotësisht funksionale gjatë gjithë dimrit. Uji i bllokuar në fund të vazos mund të dëmtojë bulbën edhe në temperatura jo shumë të ulëta.

Në dimër, substrati në vazo nuk duhet të jetë vazhdimisht i lagësht. Megjithatë, në një vend të mbuluar ku nuk hyn fare shi, nuk duhet lejuar as tharja ekstreme për muaj të tërë. Kontrolli bëhet rrallë dhe ujitja vetëm kur është realisht e nevojshme. Gjatë temperaturave nën zero nuk rekomandohet ujitja e substratit të ngrirë.

Enët nuk duhet të vendosen në një ambient shumë të ngrohtë për dimërim. Bulba ka nevojë për një periudhë qetësie të ftohtë për të ruajtur ciklin normal të zhvillimit. Një garazh i freskët ose një hapësirë e mbrojtur nga ngricat ekstreme mund të jetë zgjidhje në rajone shumë të ftohta. Në pranverë bima rikthehet gradualisht në kushtet e jashtme.

Zgjimi pranveror pas dimrit

Në fund të dimrit, vendi duhet kontrolluar rregullisht për lastarët e parë. Kurora perandorake mund të fillojë rritjen herët, ndaj një shtresë e trashë mulch-i mund ta pengojë daljen. Materiali mbrojtës largohet gradualisht pa dëmtuar sythat. Një shtresë shumë e hollë mund të lihet për të stabilizuar lagështinë.

Lastarët e rinj janë të fortë, por mund të dëmtohen nga ngrica e fortë e vonshme. Kur parashikohet një natë shumë e ftohtë, mbulimi i përkohshëm me material të ajrosur mund të jetë i dobishëm. Mbrojtja vendoset pa shtypur kërcellin. Ajo hiqet përsëri gjatë ditës për të shmangur mbinxehjen dhe lagështinë.

Ujitja rifillon vetëm sipas gjendjes reale të tokës. Pas dimrit me reshje të bollshme, shtrati mund të ketë ende lagështi të mjaftueshme. Në pranvera të thata, furnizimi i moderuar me ujë mbështet zgjatjen e kërcellit. Ekstremet duhet shmangur në të dyja drejtimet.

Pasi lastarët janë zhvilluar mirë, mund të shtohet një sasi e moderuar komposti ose plehu të përshtatshëm. Kjo e ndihmon bimën të kalojë nga qetësia në fazën intensive të rritjes. Ushqimi nuk duhet të zëvendësojë kujdesin për kullimin dhe strukturën e tokës. Një dimërim i suksesshëm përfundon jo vetëm me mbijetesën e bulbës, por me një fillim të fuqishëm të sezonit të ri.