Dimërimi i kungullit

Përgatitja e kungullit për stinën e ftohtë është një fazë kritike që përcakton jetëgjatësinë e frutave pas vjeljes. Megjithëse kungujt njihen si produkte që ruhen gjatë, pa kushtet e duhura ata mund të kalben brenda pak javësh. Dimërimi i suksesshëm fillon që në fushë, përpara se të vijë ngrica e parë e vërtetë e dimrit. Ky artikull trajton hapat profesionalë për të siguruar që rezervat tuaja të mbeten të freskëta deri në pranverë.

Mbrojtja e frutave nga ngricat e papritura të vjeshtës është hapi i parë urgjent. Nëse temperatura zbret nën zero, qelizat e lëkurës së kungullit dëmtohen dhe krijohen pika hyrëse për kalbëzimin. Kur parashikohet një natë e ftohtë, mbulimi i frutave me pëlhura të trasha ose kashtë mund të shpëtojë korrjen. Kjo masë paraprake u jep mundësi frutave të përfundojnë procesin e pjekjes natyrale në bimë.

Sapo kungujt të vilen, ata kanë nevojë për një periudhë stabiliteti termik përpara se të hyjnë në depo. Ky proces, i njohur si shërim, ndihmon në tharjen e plotë të kërcellit dhe në forcimin e mburojës së jashtme. Një lëkurë e fortë është mbrojtja më e mirë kundër humbjes së lagështisë së brendshme dhe sulmeve mikrobike. Gjatë kësaj kohe, shija e kungullit bëhet më e ëmbël dhe tekstura më e mirë.

Vendndodhja e ruajtjes duhet të jetë e freskët, por absolutisht pa lagështirë dhe pa rrezik ngricash. Temperaturat ideale për dimërim variojnë midis dhjetë dhe pesëmbëdhjetë gradë Celsius. Një bodrum shumë i ftohtë mund të dëmtojë cilësinë e mishit të kungullit, duke e bërë atë të fibrosur. Një mjedis i thatë parandalon zhvillimin e mykut në sipërfaqen e lëkurës gjatë muajve të gjatë.

Kushtet teknike të magazinimit afatgjatë

Ajrosja e mirë në ambientin e ruajtjes është po aq e rëndësishme sa temperatura dhe lagështia. Ajri i palëvizshëm inkurajon grumbullimin e sporeve të kërpudhave që mund të shkaktojnë kalbjen e shpejtë të frutave. Rekomandohet përdorimi i rafteve me rrjetë ose dërrasave me hapësira midis tyre për të lejuar qarkullimin e ajrit nga poshtë. Asnjëherë mos i rreshtoni kungujt njëri mbi tjetrin në disa shtresa, pasi kjo bllokon ajrin.

Kontrolli i rregullt i frutave gjatë dimrit është një detyrë që nuk duhet neglizhuar asnjëherë. Të paktën një herë në javë, duhet të kontrolloni secilin kungull për shenja të butësisë apo njollave të errëta. Nëse vëreni një frut që fillon të prishet, hiqeni menjëherë nga pjesa tjetër për të parandaluar përhapjen. Një kungull i kalbur mund të “infektojë” shpejt të gjithë fqinjët e tij përmes lëngjeve dhe sporeve.

Mbajtja e kungujve larg frutave të tjerë si mollët apo dardhat është një këshillë profesionale e rëndësishme. Mollët lëshojnë gaz etilen gjatë pjekjes së tyre, i cili mund të përshpejtojë plakjen e kungullit. Etileni bën që lëkura të hollohet dhe mishi i brendshëm të humbasë strukturën e tij karakteristike. Një hapësirë e dedikuar vetëm për kungujt do të garantojë një kohëzgjatje më të madhe të tyre.

Ndryshimet e forta të temperaturës në depo duhet të shmangen me çdo kusht gjatë dimrit. Kondensimi i lagështisë në lëkurën e frutit ndodh kur ajri i ngrohtë takon sipërfaqen e ftohtë të kungullit. Ky lagështim i sipërfaqes është shkaku kryesor i shfaqjes së pikave të zeza të kalbëzimit. Përdorimi i një termometri dhe higrometri në depo ju ndihmon të mbani gjithçka nën kontroll profesional.

Përgatitja e tokës për sezonin e ardhshëm

Dimërimi nuk ka të bëjë vetëm me frutat, por edhe me përgatitjen e kopshtit për pushimin e ftohtë. Pastrimi i të gjitha mbetjeve bimore nga fusha parandalon strehimin e dëmtuesve nën tokë gjatë dimrit. Sporet e sëmundjeve dhe vezët e insekteve shpesh mbijetojnë në gjethet e thara që lihen pas. Një pastrim i thellë vjeshtor redukton ndjeshëm problemet që do të keni në pranverën e ardhshme.

Lërimi i tokës përpara se ajo të ngrijë ndihmon në përmirësimin e strukturës së saj përmes cikleve të ngrirje-shkrirjes. Akulli që formohet brenda tokës i copëton plisat e mëdhenj, duke e bërë tokën më të shkrifët. Gjithashtu, kjo proces ekzopozon larvat e dëmtuesve në sipërfaqe, ku ato ngrijnë ose hahen nga zogjtë. Kjo është një metodë natyrale dhe shumë efektive e kontrollit biologjik të dëmtuesve.

Shtimi i plehut organik të freskët në vjeshtë i jep kohë atij të dekompozohet plotësisht gjatë dimrit. Mikroorganizmat në tokë do të punojnë ngadalë për të shndërruar lëndën organike në ushqim të gatshëm për pranverën. Mbulimi i tokës me një “kulturë mbuluese” si thekra apo tërfili mund të mbrojë tokën nga erozioni. Këto bimë gjithashtu shtojnë lëndë ushqyese dhe përmirësojnë aktivitetin biologjik të shtresës pjellore.

Planifikimi i rrotullimit të kulturave duhet të bëhet gjatë muajve të qetë të dimrit. Shënoni në një hartë të kopshtit se ku kanë qenë kungujt këtë vit dhe planifikoni një vend të ri. Kjo periudhë pushimi është koha ideale për të analizuar rezultatet e sezonit që kaloi. Duke mësuar nga sukseset dhe dështimet, ju përgatiteni për një sezon edhe më produktiv vitin tjetër.

Mbrojtja e farave për mbjelljen e ardhshme

Nëse keni varietete të trashëguara ose që ju pëlqejnë, dimri është koha për të ruajtur farat e tyre. Farat duhet të nxirren nga kungujt plotësisht të pjekur dhe të pastrohen nga pjesët e mishit. Tharja e farave duhet bërë në një vend të ajrosur mirë, larg rrezeve të drejtpërdrejta të diellit. Një farë e tharë mirë duhet të jetë e fortë dhe të mos përthyhet kur provohet me dorë.

Ruajtja e farave duhet të bëhet në zarfe letre ose në vazo qelqi me mbyllje hermetike. Letra lejon farën të “marrë frymë” paksa, gjë që parandalon mykjen nëse ka mbetur pak lagështi. Vendosni një etiketë me emrin e varietetit dhe vitin e vjeljes në çdo paketim. Farat e kungullit zakonisht ruajnë aftësinë e tyre të mbirjes për katër deri në pesë vjet.

Vendi ku ruhen farat duhet të jetë i errët, i thatë dhe me temperaturë të ulët konstante. Disa kopshtarë profesionistë preferojnë t’i mbajnë farat në frigorifer për të zgjatur jetëgjatësinë e tyre. Megjithatë, duhet pasur kujdes që të mos hyjë lagështia brenda enës së ruajtjes gjatë këtij procesi. Një sasi e vogël silikoni (silica gel) brenda vazos mund të ndihmojë në absorbimin e lagështisë.

Testimi i mbirjes në fund të dimrit ju siguron që farat tuaja janë ende të gjalla për sezonin e ri. Ky test i thjeshtë me disa fara dhe një letër të lagur mund t’ju kursejë shumë kohë në pranverë. Nëse shkalla e mbirjes është e ulët, do të keni kohë të mjaftueshme për të porositur fara të reja. Ky cikël i kujdesit mbyll me sukses dimërimin dhe hap rrugën për prodhimin e ri.