Mbjellja e kulprës është një proces që kërkon planifikim të kujdesshëm për të garantuar një nisje të mbarë të jetës së saj. Ky varietet i veçantë ka preferenca specifike sa i përket thellësisë dhe cilësisë së tokës ku do të banojë. Suksesi fillon me zgjedhjen e një fidanit të shëndetshëm dhe me përgatitjen e duhur të gropës ku do të vendoset. Nëse ndjekim hapat e saktë profesionalë, bima do të adaptohet shpejt dhe do të fillojë rritjen e saj të fuqishme.
Gropa e mbjelljes duhet të jetë të paktën dy herë më e gjerë se masa e rrënjëve të fidanit aktual. Kjo lejon që rrënjët e reja të depërtojnë lehtësisht në tokën e punuar rishtazi pa hasur në rezistencë. Një gabim i zakonshëm është mbjellja në një gropë shumë të vogël, gjë që kufizon zhvillimin fillestar. Toka e nxjerrë nga gropa duhet të pasurohet me kompost organik për të rritur fertilitetin e saj.
Një rregull i artë për këtë bimë është që rrënjët duhet të mbillen rreth dhjetë centimetra më thellë se niveli i tyre në saksi. Kjo teknikë nxit rritjen e kërcellit të ri direkt nga nëntoka, duke e bërë bimën më të dendur dhe më rezistente. Në rast se pjesa e sipërme dëmtohet, sythet nëntokësore mund të riprodhojnë bimën përsëri. Kjo thellësi shtesë shërben gjithashtu si një mbrojtje natyrale kundër temperaturave ekstreme.
Pas vendosjes së fidanit në gropë, duhet të shtypim tokën butësisht për të hequr xhepat e ajrit përreth rrënjëve. Ajri i tepërt mund të thajë rrënjët e holla përpara se ato të fillojnë të thithin lagështi nga mjedisi. Ujitja e bollshme menjëherë pas mbjelljes ndihmon në stabilizimin e dheut dhe vendosjen e kontaktit të duhur. Një nisje e lagësht dhe e sigurt është parakushti kryesor për çdo kopshtar profesionist.
Metodat e shumëzimit me stika
Shumëzimi i këtij varieteti mund të bëhet me sukses përmes stikave ose copave të kërcellit gjatë verës. Koha më e mirë për këtë proces është kur kërcelli i ri ka filluar të forcohet pak, por mbetet ende fleksibël. Ne duhet të zgjedhim pjesë të shëndetshme të bimës që nuk kanë lule apo sythe lulesh në atë moment. Energjia e copës së prerë duhet të fokusohet tërësisht në prodhimin e rrënjëve të reja dhe jo në lulëzim.
Më shumë artikuj mbi këtë temë
Copa e prerë duhet të jetë rreth dhjetë deri në pesëmbëdhjetë centimetra e gjatë dhe të ketë të paktën dy nyje gjethesh. Prerja e poshtme duhet të bëhet në mënyrë të pjerrët direkt poshtë një nyjeje për të maksimizuar sipërfaqen e rrënjëzimit. Heqja e gjetheve të poshtme parandalon kalbjen e tyre kur ato vijnë në kontakt me substratin e lagësht. Përdorimi i hormoneve të rrënjëzimit mund të rrisë ndjeshëm shanset për sukses në këtë fazë delikate.
Substrati i përdorur për shumëzim duhet të jetë shumë i lehtë dhe të ketë aftësi të shkëlqyera kulluese. Një përzierje mes torfës dhe rërës së pastër ose perliti është zgjedhja ideale për shumicën e kopshtarëve. Kjo përzierje mban lagështinë e nevojshme por lejon oksigjenin të arrijë në pikën ku do të formohen rrënjët. Një ambient i mbyllur, si një mini-serë, ndihmon në mbajtjen e lagështisë së lartë të ajrit rreth stikave.
Gjatë periudhës së rrënjëzimit, drita duhet të jetë e mjaftueshme por kurrë diell direkt që mund të djegë copat e brishta. Rrënjëzimi zakonisht zgjat nga katër deri në gjashtë javë, në varësi të temperaturës dhe lagështisë. Ne mund të kontrollojmë nëse rrënjët janë formuar duke tërhequr shumë lehtë stikën lart; nëse ndiejmë rezistencë, do të thotë se procesi është i suksesshëm. Pas kësaj, bimët e reja duhet të adaptohen gradualisht me kushtet e jashtme përpara mbjelljes finale.
Shumëzimi me teknikën e shtresimit
Një metodë tjetër shumë e besueshme dhe e thjeshtë për këtë bimë është shtresimi ajror ose tokësor. Kjo teknikë shfrytëzon aftësinë natyrale të kërcellit për të prodhuar rrënjë kur vjen në kontakt me tokën e lagësht. Ne zgjedhim një degë të gjatë dhe fleksibël që ndodhet afër sipërfaqes së tokës në kopshtin tonë. Duke e përkulur këtë degë dhe duke e fiksuar në tokë, ne nxisim krijimin e një bime të re.
Më shumë artikuj mbi këtë temë
Për të përshpejtuar procesin, mund të bëjmë një gërvishtje të lehtë në lëvoren e kërcellit në pikën e kontaktit. Kjo pikë duhet të mbulohet me tokë të pasur dhe të mbahet vazhdimisht e lagësht gjatë gjithë sezonit. Mund të përdorim një gur ose një kapëse teli për të siguruar që dega të mos lëvizë nga vendi. Bima mëmë do të vazhdojë të ushqejë degën derisa ajo të krijojë sistemin e vet rrënjor të pavarur.
Shtresimi kërkon kohë, shpesh një sezon të plotë ose deri në pranverën e ardhshme për rezultate të qëndrueshme. Avantazhi i madh është se rreziku i tharjes është pothuajse zero, pasi dega mbetet e lidhur me bimën kryesore. Kur vërejmë rritje të reja të fuqishme nga pika e fiksimit, mund ta ndajmë me siguri bimën e re. Kjo është mënyra më pak stresuese për të shtuar numrin e kulprimeve në kopshtin tonë profesional.
Pas ndarjes, bima e re duhet të trajtohet me shumë kujdes për javët e para në vendin e saj të ri. Sistemi i saj rrënjor mund të jetë ende i vogël në krahasim me masën e gjetheve që mbart. Ujitja e rregullt dhe mbrojtja nga dielli i fortë i mesditës janë thelbësore gjatë kësaj faze tranzicioni. Me këtë metodë, ne mund të clonohen bimët tona të preferuara me saktësi absolute gjenetike.
Zgjedhja e vendit dhe përgatitja e tokës
Suksesi afatgjatë varet tërësisht nga kuptimi i parimit “këmbët në hije, koka në diell”. Vendi i mbjelljes duhet të ofrojë këtë kombinim specifik për të parandaluar stresin termik të rrënjëve. Ne mund të krijojmë hije artificiale duke mbjellë bimë të vogla mbuluese ose duke vendosur gurë dekorativë rreth bazës. Kjo strategji mbron lagështinë e tokës dhe mban temperaturën e rrënjëve në nivele optimale për rritje.
Toka ideale për kulpren duhet të jetë e pasur me lëndë organike dhe të ketë një pH midis 6.5 dhe 7.0. Nëse toka jonë është shumë acide, shtimi i një sasie të vogël gëlqereje mund të përmirësojë kushtet. Nga ana tjetër, tokat shumë alkaline mund të korrigjohen me shtimin e torfës acide ose sulfurit. Analiza e tokës përpara mbjelljes është një hap që çdo kopshtar profesionist duhet ta konsiderojë si të domosdoshëm.
Drenazhi është një faktor që nuk lejon kompromis kur bëhet fjalë për mbjelljen e këtij varieteti. Uji i stagnuar shkakton mungesë oksigjeni dhe vdekje të shpejtë të rrënjëve delikate të kulprës. Nëse zona juaj ka prirje të mbledhë ujë, mund të ngrini nivelin e mbjelljes duke krijuar një kodrinë të vogël. Kjo siguron që uji i tepërt të largohet shpejt nga qafa e rrënjës, duke parandaluar sëmundjet.
Së fundi, duhet të marrim parasysh hapësirën e nevojshme për qarkullimin e ajrit rreth bimës së rritur. Mbjellja shumë afër mureve të mbyllura mund të krijojë zona me nxehtësi të tepërt dhe ajër të ndenjur. Është mirë të lëmë një distancë prej rreth tridhjetë centimetrash midis bimës dhe murit ose gardhit. Kjo lehtëson mirëmbajtjen, krasitjen dhe kontrollin e dëmtuesve në të ardhmen, duke siguruar një kopsht të shëndetshëm.
