Krasitja dhe shkurtimi i bredhit të bardhë të Kolorados

Bredhi i bardhë i Kolorados ka një formë natyrale të rregullt dhe zakonisht nuk kërkon krasitje të shpeshtë. Ndërhyrjet duhet të jenë të kufizuara, të sakta dhe të orientuara drejt shëndetit ose korrigjimit të strukturës. Shkurtimi i pakontrolluar mund të krijojë boshllëqe që nuk mbushen më dhe ta prishë përgjithmonë siluetën konike. Para çdo prerjeje duhet kuptuar mënyra se si halorët formojnë sytha dhe rigjenerojnë degët.

Koha dhe qëllimi i krasitjes

Degët e thara, të thyera ose të rrezikshme mund të hiqen sapo të vërehen. Për krasitjen korrigjuese, periudha e funddimrit ose fillimi i pranverës është zakonisht e përshtatshme. Pema është ende në qetësi dhe struktura e kurorës shihet më qartë. Prerjet e mëdha duhet shmangur gjatë periudhave me ngrica të forta ose nxehtësi ekstreme.

Shkurtimi i rritjes së re mund të bëhet kur lastarët e pranverës janë zgjatur, por ende nuk janë pjekur plotësisht. Ndërhyrja në këtë fazë ndihmon në kontrollin e lehtë të gjatësisë pa prerë drurin e vjetër. Nuk duhet hequr e gjithë rritja e re, sepse ajo përmban sythat për zhvillimin e ardhshëm. Qëllimi është drejtimi i formës dhe jo ndalimi i rritjes.

Krasitja nuk duhet përdorur për ta mbajtur një pemë të madhe përgjithmonë në një hapësirë shumë të vogël. Bredhi vazhdon të prodhojë rritje dhe prerjet e përsëritura e deformojnë kurorën. Kur përmasat e ardhshme nuk përputhen me vendin, zgjedhja e një kultivari më kompakt është zgjidhja më e mirë. Planifikimi i saktë shmang ndërhyrjet e rënda dhe të kushtueshme më vonë.

Çdo prerje duhet të ketë një arsye të qartë, si heqja e dëmtimit, korrigjimi i udhëheqësit ose lirimi i një kalimi. Krasitja vetëm për ta bërë kurorën më të dendur mund të japë efekt të kundërt. Heqja e gjilpërave redukton energjinë në dispozicion të pemës dhe dobëson rrënjët. Forma natyrale është zakonisht më e qëndrueshme dhe më elegante se një formë e detyruar.

Teknikat e prerjes dhe ruajtja e boshtit qendror

Degët e plota priten jashtë unazës së degës, ku indi i trungut formon një fryrje natyrore. Prerja shumë afër trungut dëmton këtë zonë dhe ngadalëson mbylljen e plagës. Lënia e një cungu të gjatë krijon dru të vdekur që mund të kalbet. Një prerje e pastër në pozicionin e duhur i lejon pemës të izolojë dëmtimin.

Degët e rënda hiqen me metodën e disa prerjeve. Fillimisht bëhet një prerje e vogël nga poshtë, pastaj një prerje më larg nga sipër për të larguar peshën. Në fund hiqet pjesa e mbetur pranë unazës së degës. Kjo teknikë parandalon shqyerjen e lëvores dhe krijimin e plagëve të gjata mbi trung.

Boshti qendror duhet të mbetet i vetëm dhe i drejtë. Nëse maja dëmtohet dhe shfaqen disa lastarë konkurrues, zgjidhet më i forti dhe më i vendosuri në qendër. Lastarët e tjerë shkurtohen ose hiqen gradualisht për të mos krijuar një boshllëk të madh. Udhëheqësi i zgjedhur mund të lidhet përkohësisht me një mbështetje të lehtë derisa të drejtohet.

Maja nuk duhet prerë për të kufizuar lartësinë e pemës. Heqja e udhëheqësit nxit formimin e disa majave, deformon siluetën dhe krijon lidhje më të dobëta. Pema mund të bëhet më e gjerë dhe më e vështirë për t’u menaxhuar se më parë. Kur lartësia përbën problem, vlerësohet zhvendosja, zëvendësimi ose ndërhyrja profesionale.

Shkurtimi i lehtë dhe kujdesi pas krasitjes

Shkurtimi i lastarëve anësorë duhet të përfundojë gjithmonë pranë një sythi ose dege të gjallë. Prerja brenda drurit të vjetër pa gjilpëra mund të mos prodhojë rritje të re. Kjo lë një zonë të zhveshur që mbetet e dukshme për shumë vite. Para prerjes duhet kontrolluar nëse pjesa e mbetur ka sytha funksionalë.

Për të ruajtur simetrinë, ndërhyrjet shpërndahen në mënyrë të ekuilibruar rreth kurorës. Heqja e shumë materialit nga njëra anë mund ta ekspozojë trungun ndaj diellit dhe të zhvendosë peshën e pemës. Kur nevojitet korrigjim i madh, puna ndahet në disa sezone. Krasitja graduale i jep pemës kohë të përshtatet dhe të ruajë energjinë.

Mjetet duhet të jenë të mprehta, të pastra dhe të përshtatshme për trashësinë e degës. Gërshërët përdoren për degëza të holla, ndërsa sharrat e krasitjes për degë më të trasha. Tehu i ndryshkur ose i topitur shtyp indet dhe krijon prerje të parregullta. Pas kontaktit me material të sëmurë, mjetet pastrohen para se të përdoren në degë të tjera.

Pas krasitjes nuk nevojitet zakonisht aplikimi i bojës mbrojtëse mbi plagë. Pema krijon vetë kufij biologjikë që izolojnë drurin e dëmtuar. Kujdesi pas ndërhyrjes përqendrohet te ujitja e ekuilibruar dhe shmangia e plehërimit të tepërt. Vëzhgimi i prerjeve dhe i rritjes së re gjatë sezonit tregon nëse struktura po zhvillohet sipas synimit.