Dimërimi i mertensias së Virxhinias

Dimërimi i mertensias së Virxhinias është zakonisht i thjeshtë kur bima është mbjellë në tokë të përshtatshme. Rrënjët e saj përballojnë të ftohtin më mirë se pjesa ajrore, e cila zhduket gjatë verës. Problemet më të mëdha gjatë dimrit lidhen shpesh me lagështinë e tepërt dhe jo vetëm me temperaturat e ulëta. Mbrojtja duhet të fokusohet te toka, kullimi dhe stabiliteti i zonës së rrënjëve.

Përgatitja pas tharjes së gjetheve

Pasi gjethet të jenë tharë plotësisht, ato mund të hiqen nga sipërfaqja e shtratit. Nuk duhet të priten shumë herët, sepse gjatë zverdhjes bima ende transferon energji drejt rrënjëve. Pjesët e thata mund të mblidhen për të mbajtur zonën të pastër. Kjo gjithashtu redukton strehimin e kërmijve dhe dëmtuesve të tjerë.

Toka rreth bimës nuk duhet të gërmohet pas tharjes së pjesës ajrore. Rrënjët dhe sythat e ardhshëm ndodhen pranë sipërfaqes dhe mund të dëmtohen lehtë. Nëse ka barëra të këqija, ato hiqen me dorë dhe pa trazuar shumë tokën. Një punim i rëndë nuk është i nevojshëm.

Në fund të vjeshtës mund të shtohet kompost i pjekur në sipërfaqe. Kjo ndihmon në ruajtjen e strukturës së tokës dhe siguron ushqim gradual për pranverën. Shtresa duhet të jetë e hollë dhe e shpërndarë në mënyrë të barabartë. Qendra e bimës duhet të mbetet e lirë nga grumbullimet e lagështa.

Në zona me reshje të shumta, duhet kontrolluar kullimi para dimrit. Uji i ndenjur mund të dëmtojë rrënjët gjatë periudhave të ftohta. Nëse vendi mbledh ujë, mund të krijohen kanale të vogla kullimi pranë shtratit. Përmirësimi i tokës në vjeshtë është më i lehtë se riparimi i dëmeve në pranverë.

Mbrojtja e tokës dhe e kurorës

Mulçi organik është mjet i dobishëm për mbrojtje dimërore. Gjethet e dekompozuara, komposti dhe lëvorja e imët mund të ruajnë temperaturë më të qëndrueshme në tokë. Shtresa nuk duhet të jetë shumë e trashë, sepse mund të mbajë lagështi të tepërt. Një mbulesë e moderuar është zakonisht më e mirë se një shtresë e rëndë.

Në zonat me ngrica të përsëritura, mulçi ndihmon në uljen e luhatjeve të temperaturës. Ngrirja dhe shkrirja e shpeshtë mund të shtyjë rrënjët drejt sipërfaqes. Një mbulesë e lehtë e tokës e kufizon këtë problem. Ajo gjithashtu mbron mikroorganizmat e dobishëm të tokës.

Kurora e bimës nuk duhet të mbulohet drejtpërdrejt me material të lagësht. Kjo mund të krijojë mjedis të favorshëm për kalbëzim. Mulçi vendoset rreth zonës dhe jo si grumbull mbi qendër. Ky detaj i vogël ka shumë rëndësi në kopshte me tokë të rëndë.

Degët e buta të pemëve ose shkurreve nuk duhet të lihen të shtypin vazhdimisht zonën e mbjelljes. Pesha e dëborës ose e degëve të lagura mund të ngjeshë tokën. Një hapësirë e lirë mbi bimë ndihmon në ajrosjen e vendit. Kjo është veçanërisht e dobishme në zona të mbrojtura por shumë të lagështa.

Dimërimi në enë dhe në klimë të ashpër

Bimët e rritura në enë kanë nevojë për më shumë mbrojtje se ato në tokë. Rrënjët në enë janë të ekspozuara ndaj ngrirjes nga të gjitha anët. Ena mund të vendoset pranë një muri të mbrojtur ose të izolohet me materiale natyrore. Qëllimi është të shmangen ngricat e forta dhe të përsëritura në masën rrënjore.

Ena duhet të ketë kullim të mirë edhe gjatë dimrit. Uji i shiut nuk duhet të grumbullohet në pjatën poshtë saj. Nëse toka qëndron e lagur dhe temperatura bie, rrënjët mund të dëmtohen. Ngritja e enës pak mbi tokë përmirëson largimin e ujit.

Në klimat shumë të ftohta, ena mund të zhvendoset në një hapësirë të pa ngrohur, por të mbrojtur nga ngricat ekstreme. Vendndodhja nuk duhet të jetë shumë e ngrohtë, sepse bima ka nevojë për fazën e saj të ftohtë. Toka mbahet pak e lagur, por jo e ujitur rëndë. Kontrolli bëhet herë pas here gjatë dimrit.

Nëse bima është në tokë dhe klima është shumë e ashpër, një shtresë pak më e trashë mulçi mund të jetë e dobishme. Ajo hiqet gradualisht në pranverë, jo menjëherë pas ditëve të para të ngrohta. Ngricat e vona mund të dëmtojnë lastarët e rinj. Mbrojtja duhet të përshtatet me motin real dhe jo vetëm me datën në kalendar.

Zgjimi pranveror dhe vlerësimi i dëmtimeve

Në fund të dimrit, zona nuk duhet të pastrohet shumë shpejt. Lastarët e rinj mund të jenë ende të fshehur nën tokë ose nën mulç. Materiali mbrojtës tërhiqet gradualisht kur toka fillon të ngrohet. Kjo i lejon bimës të zgjohet pa stres të papritur.

Nëse disa lastarë dëmtohen nga ngricat e vona, bima nuk duhet shpallur e humbur. Shpesh ajo mund të prodhojë rritje të re nga rrënjët. Pjesët e nxira ose të zbutura priten pas kalimit të rrezikut të ngricës. Ujitja e moderuar dhe toka e shkrifët e ndihmojnë rikuperimin.

Mosdalja e menjëhershme në pranverë nuk do të thotë domosdoshmërisht se rrënjët janë dëmtuar. Mertensia mund të zgjohet në ritëm të ndryshëm sipas temperaturës së tokës. Duhet pritur me durim dhe të shmanget gërmimi në zonë. Shpesh lastarët dalin sapo kushtet stabilizohen.

Një dimër i suksesshëm vlerësohet nga forca e lastarëve dhe cilësia e lulëzimit pranveror. Nëse bima del e dobët për disa vite, duhet rishikuar kullimi dhe vendosja e saj. Problemet e dimrit shpesh kanë filluar që në periudhën e lagësht të vjeshtës. Kujdesi gjatë gjithë vitit është mbrojtja më e mirë dimërore.