Mënyra se si i furnizoni bimët tuaja me ujë dhe ushqim përcakton drejtpërdrejt madhësinë dhe shijen e korrjes. Kungulleshka përbëhet kryesisht nga uji, prandaj nevojat e saj për hidratim janë jashtëzakonisht të larta gjatë verës. Megjithatë, plehërimi i tepërt ose i pasaktë mund të shkaktojë më shumë dëm sesa mirë për shëndetin e bimës. Gjetja e ekuilibrit të duhur midis këtyre dy faktorëve është arti i vërtetë i kopshtarisë profesionale.
Regjimi i duhur i ujitjes
Ujitja duhet të jetë e rregullt dhe e thellë për të inkurajuar rrënjët të rriten poshtë në kërkim të lagështisë. Një gabim i zakonshëm është spërkatja e lehtë e sipërfaqes çdo ditë, gjë që nuk i shërben bimës. Ju duhet të lagni tokën deri në një thellësi prej të paktën 15 deri në 20 centimetra. Ky regjim ndihmon bimën të përballojë më mirë periudhat e shkurtra të thatësirës gjatë sezonit.
Koha më e mirë për të ujitur është mëngjesi herët përpara se dielli të bëhet shumë i fortë. Ujitja në mbrëmje mund të lërë gjethet të lagura gjatë natës, duke krijuar kushte për sëmundje. Nëse ujitni në mëngjes, çdo tepricë uji në gjethe do të avullojë shpejt me rritjen e temperaturës. Konsistenca është çelësi për të shmangur plasaritjen e frutave që rriten shpejt.
Përpiquni gjithmonë ta drejtoni ujin direkt në bazën e bimës dhe jo mbi gjethet e saj të mëdha. Përdorimi i një sistemi me pika është ideal sepse dërgon ujin aty ku ka më shumë nevojë. Lagia e gjetheve mund të shkaktojë djegie nga dielli përmes efektit të thjerrëzës së pikave të ujit. Gjithashtu, gjethet e thara janë më pak të prirura për t’u prekur nga infeksionet kërpudhore.
Gjatë fazës së prodhimit aktiv të frutave, bima kërkon edhe më shumë vëmendje për hidratimin. Nëse toka thahet plotësisht në këtë kohë, bima mund të hedhë lulet ose frutat e vogla. Një shtresë mulçi rreth bimës ndihmon në mbajtjen e lagështisë konstante dhe mbron strukturën e tokës. Monitoroni lagështinë duke futur gishtin në dhera disa centimetra poshtë sipërfaqes.
Më shumë artikuj mbi këtë temë
Nevojat për lëndë ushqyese
Kungulleshka konsiderohet si një bimë “e uritur” që konsumon sasi të mëdha lëndësh ushqyese nga toka. Azoti është thelbësor në fazat e para të rritjes për të zhvilluar një masë të madhe gjelbërimi. Pa një bazë të fortë gjethesh, bima nuk do të ketë energji të mjaftueshme për të prodhuar fruta. Megjithatë, shumë azot më vonë gjatë sezonit mund të vonojë shfaqjen e luleve.
Fosfori dhe kaliumi bëhen më të rëndësishëm sapo bima fillon të formojë sythat e luleve. Fosfori ndihmon në zhvillimin e rrënjëve dhe stimulon lulëzimin e bollshëm në të gjithë bimën. Kaliumi është përgjegjës për cilësinë e frutave, shijen e tyre dhe rezistencën ndaj sëmundjeve të ndryshme. Një mungesë e këtyre elementeve do të rezultojë në fruta të deformuara dhe me pak shije.
Mikroelementet si magnezi dhe kalciumi luajnë gjithashtu një rol mbështetës shumë të rëndësishëm në metabolizëm. Kalciumi në veçanti ndihmon në parandalimin e kalbjes së majës së frutit, një problem i zakonshëm te kungulleshkat. Nëse toka juaj është shumë acide, disponueshmëria e këtyre lëndëve ushqyese mund të ulet ndjeshëm. Testimi i pH-it të tokës çdo dy vjet është një praktikë e rekomanduar për çdo fermer.
Ushqyerja e bimës duhet të bëhet në mënyrë graduale dhe të balancuar gjatë gjithë ciklit të saj jetësor. Një shpërthim i papritur i lëndëve ushqyese mund të shkaktojë rritje të paqëndrueshme dhe inde të dobëta. Përdorimi i plehrave me çlirim të ngadaltë siguron një furnizim të qëndrueshëm me elemente bazë. Bimët që ushqehen mirë janë gjithmonë më pak të prekshme nga sulmet e jashtme.
Më shumë artikuj mbi këtë temë
Plehërimi organik dhe mineral
Plehu organik, si komposti i dekompozuar mirë, është burimi më i mirë i ushqimit për kopshtin shtëpiak. Ai jo vetëm që shton lëndë ushqyese, por edhe përmirëson strukturën fizike të tokës suaj. Komposti rrit aftësinë e dherit për të mbajtur ujin dhe ajrin, gjë që është jetike për rrënjët. Mund ta aplikoni atë si një shtresë në sipërfaqe ose ta përzieni në gropat e mbjelljes.
Plehërimi mineral mund të përdoret si një plotësues kur kërkohen rezultate të shpejta dhe specifike. Plehra të tilla si NPK 10-10-10 janë të përshtatshme për një ushqyerje të përgjithshme dhe të ekuilibruar. Duhet të keni kujdes të mos përdorni sasi të tepërta që mund të kripëzojnë tokën rreth rrënjëve. Ndiqni gjithmonë udhëzimet e prodhuesit në paketim për të shmangur dëmtimin e bimëve të ndjeshme.
Plehërimi fletor, ku spërkaten gjethet me lëndë ushqyese të lëngshme, është një metodë tjetër efikase. Kjo teknikë lejon që bima të thithë elementet e nevojshme pothuajse menjëherë përmes stomateve të gjetheve. Është veçanërisht e dobishme kur bima tregon shenja të qarta të mungesës së ndonjë mikroelementi specifik. Ky lloj plehërimi duhet bërë vetëm gjatë orëve të freskëta të mbrëmjes ose mëngjesit.
Ujitja me “çaj komposti” është një mënyrë e shkëlqyer organike për të stimuluar rritjen e shpejtë. Kjo përgatitet duke lënë plehun organik të qëndrojë në ujë për disa ditë përpara përdorimit. Lëngu i fituar është i pasur me baktere të dobishme dhe lëndë ushqyese lehtësisht të asimilueshme. Natyra ofron zgjidhje të shkëlqyera nëse dimë t’i përdorim ato me zgjuarsi në kopsht.
Gabimet e zakonshme në ushqyerje
Gabimi më i madh që bëjnë kopshtarët fillestarë është plehërimi i tepërt me azot gjatë lulëzimit. Kjo çon në një bimë gjigante me gjethe të mrekullueshme, por me shumë pak ose aspak fruta. Bima “harron” të riprodhohet sepse ndihet shumë komode në një mjedis me tepricë azoti. Gjithmonë kaloni te plehrat e pasura me fosfor kur shihni lule të para të shfaqen.
Ujitja e pamjaftueshme pas aplikimit të plehrave minerale mund të shkaktojë djegie të rëndë të rrënjëve. Kripërat e plehrave kanë nevojë për ujë për t’u tretur dhe për t’u bërë të sigurta për bimën. Asnjëherë mos aplikoni plehra kimike në tokë të tharë plotësisht pa i lagur ato më parë. Kujdesi në aplikim është po aq i rëndësishëm sa cilësia e plehut që përdorni.
Shpërndarja e pabarabartë e ujit shkakton stres te bima dhe mund të çojë në deformime të frutave. Nëse një javë jepni shumë ujë dhe javën tjetër asgjë, bima nuk do të zhvillohet normalisht. Kjo luhatje prish procesin e rregullt të thithjes së lëndëve ushqyese nga sistemi rrënjor. Stabiliteti i mjedisit rrethues është garancia më e mirë për fruta të bukura dhe të shijshme.
Injorimi i shenjave që jep bima përmes ngjyrës së gjetheve është një tjetër gabim i kushtueshëm. Gjethet e verdha jo gjithmonë nënkuptojnë mungesë uji, ato shpesh tregojnë mungesë azoti ose hekuri. Duhet të mësoni të “lexoni” gjuhën e bimëve tuaja për të ndërhyrë në kohën e duhur me mjetet e duhura. Një kopshtar i mirë është para së gjithash një vëzhgues i vëmendshëm i natyrës.
Ruajtja e lagështisë së tokës
Mbajtja e një niveli konstant lagështie është jetike për të parandaluar kalbjen e majës së kungulleshkës. Ky problem shkaktohet nga paaftësia e bimës për të transportuar kalciumin kur furnizimi me ujë luhatet. Duke përdorur mulçërim, ju krijoni një mjedis të qëndrueshëm që redukton avullimin e tepërt nga toka. Kjo praktikë gjithashtu mban rrënjët më të freskëta gjatë valëve të forta të të nxehtit.
Cilësia e ujit që përdorni luan gjithashtu një rol në shëndetin afatgjatë të tokës dhe bimës. Uji i shiut është zgjedhja ideale sepse është i butë dhe nuk përmban klor ose kripëra të tepërta. Nëse përdorni ujë rubineti, lëreni atë të qëndrojë në një enë të hapur për disa orë përpara ujitjes. Kjo lejon që disa nga kimikatet avulluese të largohen natyrshëm nga lëngu që do t’i jepni bimës.
Dendësia e tokës ndikon në mënyrën se si uji depërton dhe qëndron pranë sistemit të rrënjëve. Tokat argjilore mbajnë shumë ujë por mund të mbytin rrënjët nëse nuk drenohen mirë nga teprica. Tokat ranore drenohen shpejt dhe kërkojnë ujitje më të shpeshta por me sasi më të vogla uji. Njohja e tipit të tokës suaj është thelbësore për të përcaktuar frekuencën e saktë të ujitjes.
Gjatë fundit të sezonit, nevojat për ujë fillojnë të ulen gradualisht me ftohjen e temperaturave të natës. Ju duhet të përshtatni regjimin tuaj sipas ndryshimeve stinore për të shmangur kalbjen e parakohshme të bimës. Vëzhgoni qiellin dhe parashikimin e motit për të kombinuar ujitjen artificiale me reshjet natyrore. Menaxhimi inteligjent i burimeve ujore është shenja e një fermeri të përgjegjshëm dhe të suksesshëm.
