Mbjellja e qumështores veneciane kërkon më shumë vëmendje ndaj vendit dhe tokës sesa ndaj teknikave të ndërlikuara. Bima është e qëndrueshme, por nuk fal lehtë gabimet që lidhen me lagështinë e ndenjur dhe hijen e rëndë. Kur vendoset në tokë të kulluar dhe në pozicion me diell, ajo krijon rrënjë të forta dhe formë të bukur shumëvjeçare. Shumimi mund të bëhet me fara, me fidanë të rinj ose me kujdes të veçantë për vetëmbirjet që shfaqen rreth bimës mëmë.

Koha më e përshtatshme për mbjellje

Pranvera është një periudhë shumë e mirë për mbjelljen e qumështores veneciane. Toka fillon të ngrohet, rrënjët aktivizohen dhe bima ka kohë të vendoset para nxehtësisë së verës. Në këtë fazë, kujdesi me ujitjen është më i lehtë, sepse temperaturat nuk janë ende ekstreme. Mbjellja në pranverë u jep fidanëve një fillim të sigurt.

Vjeshta është gjithashtu e përshtatshme në zona me dimër të butë. Toka ruan ende ngrohtësi, ndërsa reshjet natyrore ndihmojnë rrënjëzimin. Avantazhi i mbjelljes në vjeshtë është se bima nuk përballet menjëherë me vapën e verës. Megjithatë, në toka të lagështa dhe të ftohta, mbjellja vjeshtore duhet bërë me më shumë kujdes.

Nuk është e këshillueshme mbjellja gjatë periudhave shumë të nxehta. Nxehtësia e madhe e streson fidanin dhe rrit nevojën për ujë pikërisht kur rrënjët nuk janë ende të zhvilluara. Nëse mbjellja është e pashmangshme, duhet zgjedhur një ditë e freskët dhe fidanit i duhet dhënë mbrojtje e përkohshme. Megjithatë, kjo nuk është zgjidhja ideale për një bimë që kërkon vendosje të qetë.

Edhe mbjellja në dimër duhet shmangur kur toka është e ftohtë, e ngrirë ose shumë e lagur. Rrënjët nuk zhvillohen mirë në kushte të tilla dhe rreziku i kalbëzimit rritet. Bima mund të duket e qëndrueshme mbi tokë, por sistemi rrënjor mbetet i dobët. Një fillim i dobët shpesh shfaqet më vonë me rritje të ngadaltë dhe formë jo të rregullt.

Përgatitja e tokës dhe vendosja e fidanit

Para mbjelljes, toka duhet punuar aq sa të lirohet zona ku do të përhapen rrënjët. Nuk është e nevojshme të krijohet një gropë tepër e pasur me pleh organik. Për këtë bimë, më e rëndësishme është hapja e strukturës dhe përmirësimi i kullimit. Zhavorri i imët ose rëra e trashë ndihmojnë shumë në toka të rënda.

Fidani duhet vendosur në të njëjtën thellësi ku ka qenë në vazo. Mbjellja shumë e thellë mund të mbajë lagështi rreth qafës së bimës. Kjo zonë është e ndjeshme ndaj kalbëzimit, sidomos në mot të ftohtë. Sipërfaqja e tokës duhet të qëndrojë pak e lirshme, jo e ngjeshur fort.

Pas vendosjes, toka shtypet lehtë për të mbyllur boshllëqet e mëdha ajrore. Shtypja e tepërt nuk është e mirë, sepse dëmton qarkullimin e ajrit në tokë. Një ujitje e parë ndihmon që toka të lidhet me rrënjët. Pas kësaj, ujitja duhet bërë vetëm kur shtresa e sipërme fillon të thahet.

Distanca ndërmjet bimëve duhet të respektojë madhësinë e tyre të ardhshme. Qumështorja veneciane mund të krijojë një masë të gjerë dhe të dendur. Nëse mbillet shumë ngushtë, humbet forma dhe ajrimi zvogëlohet. Një hapësirë e mirë parandalon sëmundjet dhe lejon që çdo bimë të shfaqë karakterin e vet.

Shumimi me fara dhe vetëmbirje

Shumimi me fara është një mënyrë natyrale dhe shpesh e suksesshme. Pas lulëzimit, bima mund të krijojë fara që shpërndahen rreth zonës së mbjelljes. Në kushte të përshtatshme, fidanë të rinj shfaqen vetë pa ndërhyrje të madhe. Këto vetëmbirje mund të përdoren për të rinovuar grupin ose për të mbushur hapësira bosh.

Farat zakonisht mbijnë më mirë kur kalojnë një periudhë me ndryshime natyrore temperature. Për këtë arsye, mbjellja në fund të verës ose në vjeshtë mund të japë rezultate të mira. Subst