Mbjellja dhe shumimi i osmantusit të Burkwood-it

Mbjellja e kujdesshme i jep osmantusit të Burkwood-it një fillim të qëndrueshëm dhe ul nevojën për ndërhyrje të mëvonshme. Shkurret e reja vendosen më lehtë kur toka është e ngrohtë, e ajrosur dhe njëtrajtësisht e lagësht. Shumimi kërkon durim, sepse kjo bimë nuk rritet me shpejtësinë e shumë shkurreve të tjera zbukuruese. Me teknikën e duhur, megjithatë, mund të prodhohen ekzemplarë të fortë dhe të përshtatur mirë me kushtet e kopshtit.

Koha dhe vendi më i mirë për mbjellje

Pranvera është periudhë e sigurt për mbjellje në zona me dimra të ftohtë. Bima ka disa muaj në dispozicion për të formuar rrënjë para ngricave të para. Mbjellja bëhet pasi toka të jetë shkrirë dhe të mos jetë e ngopur me ujë. Ditët me re ose me temperaturë të butë zvogëlojnë humbjen e lagështisë nga gjethja.

Në rajone me vjeshtë të gjatë dhe dimër të butë, mbjellja mund të kryhet edhe në fillim të vjeshtës. Toka e ngrohtë favorizon zhvillimin e rrënjëve edhe pasi rritja e kurorës ngadalësohet. Duhet të mbeten disa javë pa ngrica të forta pas mbjelljes. Bimët e reja mbrohen më lehtë kur vendi është i strehuar nga era.

Hapësira e nevojshme varet nga roli që do të ketë shkurreja në kopsht. Një ekzemplar i vetmuar duhet të ketë vend të mjaftueshëm për të zhvilluar kurorën natyrore. Në një gardh, distanca zvogëlohet për të krijuar mbyllje më të shpejtë. Mbjellja tepër e dendur rrit konkurrencën për ujë dhe zvogëlon ajrosjen ndërmjet degëve.

Para hapjes së gropës duhet vlerësuar kullimi i tokës. Një gropë prove e mbushur me ujë tregon sa shpejt largohet lagështia. Nëse uji qëndron për një kohë të gjatë, vendi duhet përmirësuar ose ngritur. Mbjellja pa korrigjuar kullimin mund të çojë në kalbëzim të rrënjëve dhe humbje të bimës.

Përgatitja e gropës dhe vendosja e bimës

Gropa duhet të jetë dukshëm më e gjerë se masa e rrënjëve, por jo shumë më e thellë. Rrënjët zgjerohen kryesisht anash dhe përfitojnë nga toka e liruar në një zonë të gjerë. Fundi i gropës nuk duhet të mbushet me një shtresë të trashë plehu. Kontakti i drejtpërdrejtë me materiale shumë të përqendruara mund të dëmtojë rrënjët e reja.

Para mbjelljes, ena ujitet mirë që masa e rrënjëve të dalë pa u copëtuar. Rrënjët që rrotullohen fort përgjatë mureve të enës lirohen me kujdes. Prerjet e lehta vertikale mund të nxisin daljen e rrënjëve drejt tokës përreth. Rrënjët e kalbura, të zeza ose të dëmtuara hiqen me një mjet të pastër.

Bima vendoset në të njëjtën thellësi në të cilën është rritur në fidanishte. Qafa e rrënjës nuk duhet të mbulohet me një shtresë të trashë dheu. Mbjellja shumë e thellë kufizon oksigjenin dhe rrit rrezikun e kalbëzimit. Para mbushjes përfundimtare kontrollohet pozicioni nga disa anë që shkurreja të qëndrojë drejt.

Toka hidhet gradualisht dhe ngjeshet butësisht me duar për të larguar boshllëqet e mëdha të ajrit. Pas mbjelljes formohet një rreth i cekët që drejton ujin drejt rrënjëve. Ujitja e parë duhet të jetë e bollshme dhe e ngadaltë. Në fund vendoset mulç, por baza e trungut lihet e lirë.

Shumimi me copa kërcelli

Shumimi me copa gjysmë të drunjëzuara është një nga metodat më praktike për këtë shkurre. Copat merren zakonisht nga rritja e sezonit kur baza e lastarit ka filluar të forcohet. Zgjidhen degë të shëndetshme, pa lule dhe pa shenja dëmtuesish. Materiali pritet në orët e freskëta dhe mbahet i lagësht deri në përgatitje.

Çdo copë duhet të ketë disa nyje dhe një gjatësi të përshtatshme për vendosje në substrat. Gjethet e poshtme hiqen, ndërsa ato të sipërme mund të shkurtohen nëse janë shumë të mëdha. Baza pritet pastër menjëherë poshtë një nyjeje. Përdorimi i një nxitësi rrënjëzimi mund të përmirësojë njëtrajtshmërinë e rezultateve.

Substrati duhet të jetë steril, i ajrosur dhe njëtrajtësisht i lagësht. Përzierjet me material mineral dhe një pjesë të vogël lënde organike krijojnë kushte të mira për rrënjëzim. Copat vendosen në thellësi të mjaftueshme që të qëndrojnë të palëvizshme. Enët mbahen në dritë të shpërndarë dhe pa diell të drejtpërdrejtë.

Lagështia e ajrit duhet të jetë e lartë, por ajrosja nuk duhet neglizhuar. Një mbulesë e tejdukshme ndihmon në kufizimin e humbjes së ujit, por hapet rregullisht. Substrati nuk duhet të jetë as i thatë dhe as i ngopur me ujë. Formimi i rrënjëve mund të kërkojë disa javë ose më shumë, ndaj copat nuk duhen tërhequr shpesh për kontroll.

Shumimi me përkulje dhe kujdesi për bimët e reja

Shumimi me përkulje është më i ngadalshëm, por shpesh jep rezultate të sigurta. Zgjidhet një degë e ulët, elastike dhe e shëndetshme që mund të arrijë tokën. Një pjesë e lëvores gërvishtet lehtë në zonën që do të mbulohet. Dega fiksohet në tokë, mbulohet me substrat dhe maja lihet jashtë.

Zona e mbuluar mbahet vazhdimisht e freskët gjatë sezonit të rritjes. Kontakti me bimën mëmë siguron ujë dhe ushqyes ndërsa formohen rrënjët e reja. Pas rrënjëzimit të mjaftueshëm, dega ndahet me një prerje të pastër. Bima e re zhvendoset me sa më shumë tokë rreth rrënjëve.

Fidanët e saporrënjëzuar nuk duhet të ekspozohen menjëherë ndaj diellit të fortë ose erës së thatë. Aklimatizimi gradual ndihmon gjethet dhe rrënjët të përshtaten me kushtet e reja. Ujitja bëhet me kujdes, sepse sistemi rrënjor është ende i vogël. Plehërimi i fortë shtyhet derisa të vërehet rritje e re e qëndrueshme.

Gjatë dimrit të parë, bimët e reja kanë nevojë për mbrojtje më të mirë se shkurret e rritura. Enët vendosen në një vend të freskët, të ndriçuar dhe të mbrojtur nga ngrirja e fortë. Bimët në tokë mbulohen me mulç dhe mbrohen nga era. Kujdesi i duruar në dy vitet e para krijon bazën për një shkurre jetëgjatë.