Mbjellja dhe shumimi i floksit të kopshtit në mënyrë të sigurt

Mbjellja e saktë është hapi më i rëndësishëm për një floks kopshti të fuqishëm, jetëgjatë dhe të pasur me lule. Një bimë e vendosur mirë rrënjëzohet shpejt dhe e përballon më lehtë nxehtësinë, thatësirën e shkurtër dhe ndryshimet sezonale. Shumimi është po aq i vlefshëm, sepse lejon rinovimin e tufave të vjetra dhe zgjerimin e mbjelljeve pa humbur karakteristikat e varietetit. Për rezultate të mira, duhet punuar me kohën e duhur, tokën e duhur dhe material bimor të shëndetshëm.

Floksi i kopshtit mund të mbillet në pranverë ose në vjeshtë. Pranvera është e përshtatshme në zona me dimra të ashpër, sepse bima ka gjithë sezonin për t’u forcuar. Vjeshta është e mirë kur toka mbetet ende e ngrohtë dhe lagështia është më e qëndrueshme. Në të dy rastet, rrënjët nuk duhet ekspozuar gjatë ndaj tharjes.

Para mbjelljes, bima duhet kontrolluar me kujdes. Rrënjët e shëndetshme janë të forta, të freskëta dhe pa erë kalbëzimi. Pjesët e dëmtuara mund të hiqen me mjet të pastër. Kjo ul rrezikun e problemeve pas mbjelljes.

Thellësia e mbjelljes duhet të ruajë pozicionin natyror të qafës së bimës. Mbjellja shumë e thellë mund të krijojë kalbëzim. Mbjellja shumë e cekët ekspozon rrënjët ndaj tharjes dhe ngricave. Stabiliteti i parë varet nga vendosja e saktë në tokë.

Përgatitja e tokës për mbjellje

Toka duhet punuar mirë para se të hapet gropa e mbjelljes. Një tokë e ngjeshur e pengon rrënjëzimin dhe mban ujë në mënyrë të dëmshme. Shkrifërimi i thellë krijon kushte më të mira për zhvillim. Floksi i kopshtit e shpërblen këtë punë me rritje më të shëndetshme.

Komposti i pjekur është përmirësuesi më i sigurt për mbjellje. Ai nuk duhet të jetë i freskët, sepse materiali i papjekur mund të dëmtojë rrënjët. Përzierja me tokën ekzistuese është më e mirë se vendosja në një shtresë të vetme. Rrënjët duhet të kalojnë gradualisht nga zona e pasuruar në tokën përreth.

Në toka argjilore, vëmendja kryesore duhet të jetë kullimi. Uji i ndenjur rreth rrënjëve shkakton dobësim të shpejtë. Shtimi i materialeve që përmirësojnë strukturën ndihmon lëvizjen e ajrit. Kjo është më e rëndësishme se përdorimi i sasive të mëdha të plehut.

Në toka shumë të lehta, sfida është ruajtja e lagështisë. Komposti dhe mulçi ndihmojnë që uji të mos largohet tepër shpejt. Ujitjet pas mbjelljes duhet të jenë të rregullta, por jo të cekëta. Rrënjët duhet të mësohen të kërkojnë lagështi në thellësi.

Teknikat e mbjelljes në kopsht

Gropa e mbjelljes duhet të jetë më e gjerë se masa rrënjore. Kjo u jep rrënjëve mundësi të shtrihen pa u përkulur fort. Fundi i gropës duhet të jetë i lirshëm, jo i ngjeshur si tas. Nëse uji qëndron në gropë, vendi duhet përmirësuar para mbjelljes.

Bima vendoset drejt dhe toka shtohet gradualisht rreth rrënjëve. Gjatë mbushjes, toka shtypet lehtë me duar për të shmangur boshllëqet e mëdha të ajrit. Shtypja e tepruar nuk është e dobishme, sepse dëmton strukturën. Pas mbjelljes, ujitja ndihmon tokën të vendoset natyrshëm.

Distanca mes bimëve duhet të respektojë zhvillimin e ardhshëm. Floksi i kopshtit nuk duhet parë vetëm në madhësinë e fidanit. Pas dy ose tre vitesh, tufa mund të zgjerohet ndjeshëm. Hapësira e mjaftueshme ul konkurrencën dhe përmirëson ajrosjen.

Pas mbjelljes, shtresa e mulçit vendoset me kujdes. Ajo mban lagështinë dhe mbron tokën nga korja sipërfaqësore. Mulçi nuk duhet të prekë direkt bazën e kërcellit. Një unazë e vogël e lirë rreth qafës së bimës është zgjidhje më e sigurt.

Shumimi me ndarje dhe copa

Ndarja e tufës është metoda më praktike dhe më e besueshme. Ajo ruan tiparet e varietetit dhe jep bimë të forta në kohë të shkurtër. Koha më e mirë është pranvera e hershme ose vjeshta e butë. Bima duhet të ujitet para ndarjes, që rrënjët të jenë më elastike.

Tufa nxirret me kujdes duke ruajtur sa më shumë rrënjë. Pjesët e jashtme zakonisht janë më të reja dhe më të fuqishme. Qendra e vjetër mund të hiqet nëse është e drunjëzuar ose e dobët. Çdo segment i ri duhet të ketë rrënjë të mira dhe disa sytha të shëndetshëm.

Shumimi me copa mund të përdoret për material më të specializuar. Copat merren nga lastarë të shëndetshëm, para se bima të hyjë në lulëzim të plotë. Ato vendosen në substrat të lehtë dhe të lagësht, por jo të mbingopur. Lagështia e ajrit ndihmon rrënjëzimin, por ajrosja mbetet e domosdoshme.

Bimët e reja nuk duhet ekspozuar menjëherë ndaj diellit të fortë. Ato kanë nevojë për periudhë përshtatjeje. Kur rritja e re bëhet e dukshme, ujitja mund të rregullohet gradualisht. Forcimi i ngadaltë jep bimë më të qëndrueshme në kopsht.

Kujdesi pas mbjelljes dhe pas shumimit

Javët e para pas mbjelljes janë vendimtare. Toka duhet mbajtur njëtrajtësisht e lagësht. Tharja e plotë e zonës së rrënjëve mund të vonojë vendosjen e bimës. Ujitja e thellë është më e dobishme se lagia e shpeshtë sipërfaqësore.

Plehërimi i fortë menjëherë pas mbjelljes nuk është i këshillueshëm. Rrënjët e reja janë të ndjeshme dhe mund të dëmtohen nga kripërat e tepërta. Komposti i përzier në tokë zakonisht mjafton për fillimin. Plehërimi shtesë mund të bëhet vetëm pasi bima të tregojë rritje aktive.

Lulëzimi i parë pas ndarjes mund të jetë më i kufizuar. Kjo nuk është shenjë dështimi, sepse bima po rindërton sistemin rrënjor. Në sezonin pasues, zakonisht lulëzon më fuqishëm. Durimi është pjesë e kujdesit të mirë.

Kontrolli i barërave është i rëndësishëm pas mbjelljes. Bimët e reja nuk konkurrojnë mirë me rrënjë agresive përreth tyre. Pastrimi duhet bërë me kujdes që të mos dëmtohen rrënjët e cekëta. Një shtrat i pastër e ndihmon floksin të krijojë bazë të fortë.