Mbjellja dhe shumimi i fikusit benjamin

Mbjellja e fikusit benjamin kërkon më shumë kujdes sesa thjesht kalimi i bimës nga një vazo në tjetrën. Rrënjët e tij janë aktive, por të ndjeshme ndaj ngjeshjes së substratit, ujit të tepërt dhe ndryshimeve të papritura të mjedisit. Një mbjellje e suksesshme krijon bazën për rritje të qëndrueshme, kurorë të dendur dhe rezistencë më të mirë ndaj stresit. Shumimi, nga ana tjetër, është një proces i ngadaltë, por shumë shpërblyes kur bëhet me material të shëndetshëm dhe me lagështi të kontrolluar.

Përgatitja për mbjellje dhe zgjedhja e vazos

Vazoja e përshtatshme duhet të jetë e qëndrueshme, me vrima kullimi dhe me madhësi të kontrolluar. Fikusi benjamin nuk ka nevojë për enë shumë të madhe, sepse substrati i tepërt mban lagështi të panevojshme. Një vazo pak më e gjerë se masa rrënjore është zgjedhja më e sigurt. Kjo e ndihmon bimën të përshtatet shpejt dhe të mos përballet me kalbëzim rrënjësh.

Materiali i vazos ndikon në menaxhimin e lagështisë. Vazot plastike ruajnë ujin më gjatë dhe janë të lehta për t’u lëvizur. Vazot prej balte lejojnë avullim më të madh dhe mund të jenë të dobishme në ambiente me lagështi të lartë. Zgjedhja duhet të bëhet sipas kushteve të dhomës dhe zakoneve të ujitjes.

Substrati duhet përgatitur para se bima të nxirret nga vazoja e vjetër. Një përzierje e ajrosur me materiale organike dhe kulluese jep kushte të mira për rrënjët. Shtimi i perlitit ose pomices përmirëson strukturën dhe parandalon ngjeshjen. Dheu i rëndë i kopshtit nuk është zgjedhje e mirë për këtë bimë në vazo.

Para mbjelljes, bima duhet ujitur lehtë një ditë më parë nëse substrati është shumë i thatë. Kjo e bën topin rrënjor më të qëndrueshëm dhe ul rrezikun e thyerjes së rrënjëve të imëta. Nëse substrati është shumë i lagësht, është më mirë të pritet derisa të thahet pak. Mbjellja në kushte të lagështa dhe të ftohta rrit rrezikun e dëmtimit rrënjor.

Teknika e mbjelljes dhe përshtatja pas saj

Nxjerrja e bimës nga vazoja duhet bërë me lëvizje të buta. Tërheqja e fortë nga trungu mund të dëmtojë bazën dhe rrënjët kryesore. Më mirë është të shtypen anët e vazos ose të lirohet topi rrënjor me kujdes. Rrënjët e shëndetshme zakonisht kanë ngjyrë të çelët dhe strukturë elastike.

Nëse rrënjët janë shumë të ngjeshura, ato mund të lirohen pak në skaje. Kjo nxit kontakt më të mirë me substratin e ri dhe ndihmon rritjen jashtë topit të vjetër. Rrënjët e kalbura, të zeza ose me erë të keqe duhet hequr me mjet të pastër. Prerjet duhet të jenë të kufizuara, sepse dëmtimi i tepërt e streson bimën.

Thellësia e mbjelljes duhet të mbetet e njëjtë si në vazon e mëparshme. Mbuluar shumë thellë, baza e trungut mund të mbajë lagështi dhe të preket nga kalbëzimi. Pas vendosjes, substrati shtypet lehtë për të larguar boshllëqet e mëdha të ajrit. Nuk duhet ngjeshur fort, sepse rrënjët kanë nevojë për oksigjen.

Pas mbjelljes, ujitja duhet bërë me maturi. Nëse substrati i ri është pak i lagësht, mjafton një ujitje e lehtë për të lidhur rrënjët me dheun. Bima duhet mbajtur në dritë të butë dhe pa rryma ajri për disa javë. Rënia e pak gjetheve pas mbjelljes është e zakonshme, por nuk duhet nxitur me plehërim të menjëhershëm.

Shumimi me copa të gjelbra ose gjysmë të drunjëzuara

Shumimi më i përdorur për fikusin benjamin bëhet me copa degësh. Coptat më të mira merren nga lastarë të shëndetshëm, jo shumë të njomë dhe jo shumë të vjetër. Një gjatësi mesatare me disa nyje është e mjaftueshme për rrënjëzim. Prerja duhet bërë me thikë ose gërshërë të dezinfektuar për të ulur rrezikun e infeksionit.

Pas prerjes, nga coptat del lëng qumështor. Ky lëng mund të shpëlahet lehtë me ujë të vakët ose të lihet të thahet për pak kohë. Gjethet e poshtme duhet larguar, sepse nuk duhet të jenë në kontakt me substratin ose ujin. Ruajtja e disa gjetheve në pjesën e sipërme ndihmon fotosintezën, por shumë gjethe rrisin humbjen e ujit.

Rrënjëzimi mund të bëhet në ujë ose në substrat të lehtë. Në ujë, zhvillimi i rrënjëve shihet lehtë, por rrënjët e formuara janë më të ndjeshme gjatë kalimit në dhe. Në substrat, rrënjët përshtaten më mirë me kushtet e ardhshme të rritjes. Përzierja me fibra kokosi dhe perlit është e përshtatshme, sepse mban lagështi pa u ngjeshur.

Lagështia e ajrit është shumë e rëndësishme gjatë rrënjëzimit. Një mbulesë transparente mund të krijojë mikroklimë të lagësht, por duhet ajrosur rregullisht. Pa ajrosje, kërpudhat mund të zhvillohen shpejt në sipërfaqe. Drita duhet të jetë e fortë, por e shpërndarë, sepse dielli i drejtpërdrejtë i than coptat para se të rrënjëzohen.

Kujdesi për bimët e reja pas rrënjëzimit

Bimët e reja nuk duhet zhvendosur shumë herët në vazo të mëdha. Rrënjët e reja janë të brishta dhe kanë nevojë për substrat të qëndrueshëm. Një enë e vogël ndihmon në kontrollin e lagështisë dhe në formimin e një sistemi rrënjor të dendur. Kalimi në vazo më të madhe bëhet vetëm kur rrënjët kanë mbushur mirë hapësirën.

Ujitja e bimëve të reja duhet të jetë e butë dhe e rregullt. Substrati nuk duhet të thahet plotësisht, por as të qëndrojë i lagësht vazhdimisht. Një spërkatës ose ujitje me rrjedhë të ngadaltë parandalon zhvendosjen e rrënjëve të imëta. Stabiliteti në këtë fazë është më i rëndësishëm se rritja e shpejtë.

Plehërimi fillon vetëm pasi bima të tregojë rritje të re të qartë. Dozat duhet të jenë shumë të ulëta, sepse rrënjët e reja digjen lehtë nga përqendrimi i lartë i kripërave. Një ushqim i holluar për bimë me gjethe mund të përdoret gradualisht. Plehërimi i hershëm nuk e përshpejton rrënjëzimin, por mund ta dëmtojë atë.

Formimi i kurorës nis që në fazën e re. Majat mund të shkurtohen lehtë për të nxitur degëzim anësor. Kjo krijon një bimë më kompakte dhe më dekorative me kalimin e kohës. Sa më i kujdesshëm të jetë fillimi, aq më e lehtë bëhet mirëmbajtja e fikusit benjamin në vitet e ardhshme.