Krasitja dhe krasitja kthesë e bredhit grek

Krasitja e këtij lloji të bredhit është një ndërhyrje që duhet bërë me kursim dhe me një qëllim shumë të qartë në mendje. Në përgjithësi, bredhat nuk kanë nevojë për krasitje formuese të rregullt si pemët gjetherënëse, pasi ata ruajnë formën e tyre natyrale. Megjithatë, ka situata kur ndërhyrja është e nevojshme për arsye shëndetësore, sigurie ose estetike. Të kuptuarit se kur dhe si të presësh është thelbësore për të mos dëmtuar përgjithmonë strukturën e pemës.

Parimet e krasitjes shëndetësore

Hapi i parë në krasitjen e këtij bredhi është heqja e degëve të thata, të dëmtuara ose të sëmura në çdo kohë të vitit. Këto degë jo vetëm që prishin pamjen, por mund të jenë vatra për infeksione kërpudhore ose dëmtues. Prerja duhet të bëhet deri në indin e shëndetshëm, por pa dëmtuar “jastëkun” e degës në pikën e bashkimit me trungun. Ky jastëk përmban qeliza mbrojtëse që ndihmojnë në mbylljen e shpejtë të plagës pa kalbëzim.

Degët që fërkohen me njëra-tjetrën duhet gjithashtu të vlerësohen dhe njëra prej tyre të hiqet për të parandaluar plagët e hapura. Fërkimi i vazhdueshëm heq lëvoren mbrojtëse dhe krijon një pikë hyrjeje për patogjenët e ndryshëm. Zgjidhni të mbani degën që ka pozicionin më të mirë dhe zhvillimin më të shëndetshëm në strukturën e përgjithshme. Kjo lloj krasitjeje selektive përmirëson ajrimin dhe depërtimin e dritës në brendësi të kurorës së dendur.

Kur bëni prerje në degë të gjalla, koha më e përshtatshme është fundi i dimrit ose fillimi i pranverës, përpara se të fillojë rrjedhja e rrëshirës. Gjatë kësaj kohe, bima është në qetësi dhe stresi i ndërhyrjes është shumë më i vogël për organizmin e saj. Shmangni krasitjen e rëndë në mes të verës kur pema po përdor të gjitha burimet e saj për të përballuar nxehtësinë. Gjithashtu, krasitja e vonë në vjeshtë mund të nxisë sythat të hapen përpara dimrit, gjë që është e rrezikshme.

Përdorimi i veglave të mprehta është i panegociueshëm për të siguruar një prerje të pastër që shërohet shpejt. Prerjet e dërrmuara ose të rregullta mbajnë lagështinë dhe ofrojnë një mjedis perfekt për zhvillimin e kërpudhave. Për degët më të trashë se 3-4 centimetra, përdorni një sharrë kopshtarie me dhëmbë të imët në vend të gërshërëve. Gjithmonë mbajeni veglën në një kënd që lejon ujin e shiut të rrëshqasë larg sipërfaqes së prerë.

Formësimi dhe kontrolli i madhësisë

Nëse dëshiron të kufizosh rritjen e bredhit ose ta bësh kurorën më të dendur, teknika e “krasitjes së qirinjve” është shumë efektive. Qirinjtë janë rritjet e reja pranverore që shfaqen në majat e degëve përpara se të hapen gjilpërat. Duke këputur ose prerë gjysmën e këtij qiriu, ti redukton rritjen vjetore dhe nxit degëzimin anësor në atë pikë. Kjo duhet bërë me dorë kur qirinjtë janë ende të butë dhe të thyeshëm, zakonisht në maj ose qershor.

Asnjëherë mos e prit majën kryesore (udhëheqësin) e bredhit nëse nuk është absolutisht e domosdoshme për shkak të dëmtimit. Prerja e majës shkatërron formën piramidale natyrale dhe detyron degët anësore të konkurrojnë për dominim. Kjo rezulton në një pemë me shumë koka, e cila është strukturalisht e dobët dhe estetikisht më pak e pëlqyer. Nëse maja dëmtohet nga era, zgjidhni degën më të fortë anësore dhe lidheni vertikalisht për të krijuar një udhëheqës të ri.

Krasitja kthesë ose prerja e fortë e degëve të vjetra duhet shmangur pothuajse plotësisht te ky lloj bredhi. Ndryshe nga disa bimë të tjera, bredhat grekë nuk kanë sytha të fjetur në drurin e vjetër që nuk ka më gjilpëra. Nëse e pret një degë përtej zonës së gjelbër, ajo nuk do të mbijë më kurrë dhe do të mbetet një cung i tharë. Çdo ndërhyrje formuese duhet të kufizohet vetëm në pjesët e gjelbra dhe aktive të degëve të jashtme.

Për pemët që mbillen si gardh i gjallë ose në grupe të dendura, krasitja e lehtë anësore mund të bëhet çdo vit. Kjo ndihmon në ruajtjen e një kufiri të qartë dhe parandalon që pemët të mbytin njëra-tjetrën me kalimin e kohës. Megjithatë, mbani mend se bukuria e vërtetë e këtij bredhi qëndron në lirinë e tij për t’u zhvilluar plotësisht. Një krasitje minimale është gjithmonë zgjedhja më profesionale për këtë specie fisnike.

Menaxhimi i plagëve dhe kujdesi pasues

Pas një krasitjeje të rëndësishme, vëzhgoni pemën për çdo shenjë rrjedhjeje të tepërt të rrëshirës. Edhe pse rrëshira është mbrojtëse, një humbje e madhe mund të tregojë se pema po vuan nga ndërhyrja. Nuk rekomandohet më përdorimi i “mastikës” ose bojës për plagët e pemëve, pasi kjo mund të bllokojë lagështinë dhe të nxisë kalbjen. Pema ka mekanizmat e saj të shkëlqyer për të izoluar zonën e prerë përmes procesit të kompartimentalizimit.

Sigurohuni që bima të ketë mjaftueshëm ujë pas krasitjes për të mbështetur proceset e shërimit të indeve. Një pemë e stresuar nga thatësira do të jetë shumë më e ngadaltë në mbylljen e plagëve dhe më e ndjeshme ndaj infeksioneve. Ujitja e rregullt dhe një plehërim i lehtë me kalium mund të forcojnë muret qelizore dhe të përshpejtojnë shërimin. Shmangni stresin e panevojshëm në javët menjëherë pas ndërhyrjes në kurorë.

Nëse vëreni se pas krasitjes po shfaqen dëmtues në pikat e prerjes, veproni menjëherë për t’i larguar ato. Disa insekte tërhiqen nga era e rrëshirës së freskët dhe mund të përpiqen të depërtojnë në drurin e ekspozuar. Një pastrim i lehtë i zonës me ujë dhe sapun kopshtarie mund të jetë një masë parandaluese e mirë. Monitorimi i vazhdueshëm është kyç për të garantuar që krasitja të mos ketë efekte anësore negative.

Së fundmi, mbani një rekord të asaj që keni krasitur dhe kur e keni bërë këtë proces në kopshtin tuaj. Kjo do t’ju ndihmojë të kuptoni se si reagon bredhi juaj specifik ndaj ndërhyrjeve të ndryshme me kalimin e viteve. Me kalimin e kohës, do të zhvilloni një ndjesi për nevojat e tij dhe do të krasitni me më shumë besim. Një bredh i mirëmbajtur me profesionalizëm do të jetë një trashëgimi e bukur për dekadat që do të vijnë.