Sadzenie i rozmnażanie szczawiu krwistego

Szczaw krwisty można sadzić zarówno w gruncie, jak i w pojemnikach, a jego rozmnażanie nie sprawia dużych trudności. Najczęściej wykorzystuje się siew nasion, podział starszych kęp albo gotowe sadzonki kupione w szkółce. Sukces zależy przede wszystkim od jakości podłoża, właściwej wilgotności i umiarkowanej temperatury podczas ukorzeniania. Dobrze zaplanowane sadzenie pozwala uzyskać zwarte, silne rośliny o dekoracyjnych i smacznych liściach.

Wybór miejsca i przygotowanie gleby

Miejsce pod szczaw krwisty powinno być jasne, lecz najlepiej osłonięte przed najostrzejszym słońcem. Roślina dobrze znosi półcień, szczególnie jeśli gleba jest żyzna i stale lekko wilgotna. W zbyt suchym stanowisku młode sadzonki wolniej się przyjmują i szybciej tracą jędrność. Dlatego przed sadzeniem warto ocenić, jak długo podłoże utrzymuje wilgoć po podlewaniu lub deszczu.

Glebę należy przekopać, odchwaścić i wzbogacić dojrzałym kompostem. Kompost poprawia strukturę, pojemność wodną i aktywność biologiczną podłoża. Szczaw krwisty nie potrzebuje bardzo wysokiego nawożenia startowego, ale wymaga gleby żywej i próchnicznej. Ziemia powinna być spulchniona na tyle głęboko, aby młode korzenie mogły swobodnie się rozrastać.

Na glebach ciężkich konieczne jest poprawienie przepuszczalności. Zbita glina długo zatrzymuje wodę i może prowadzić do uszkodzeń korzeni. Dodatek kompostu, drobnego żwiru lub dobrze rozłożonej materii organicznej zmniejsza ryzyko zastoju wody. Nie należy jednak tworzyć przesadnie suchej, piaszczystej mieszanki, ponieważ roślina potrzebuje stabilnej wilgotności.

Przed sadzeniem warto wyrównać powierzchnię grządki i usunąć korzenie chwastów trwałych. Perz, podagrycznik i inne ekspansywne gatunki mogą szybko konkurować z młodymi roślinami. Czysta grządka ułatwia pielęgnację w pierwszych tygodniach po posadzeniu. Ten etap ma duże znaczenie, ponieważ młody szczaw krwisty nie powinien od początku rywalizować o wodę i składniki pokarmowe.

Sadzenie sadzonek w gruncie i pojemnikach

Sadzonki szczawiu krwistego najlepiej sadzić wiosną albo wczesną jesienią. W tych terminach temperatury są umiarkowane, a gleba zwykle łatwiej utrzymuje wilgoć. Sadzenie w środku upalnego lata jest możliwe, ale wymaga intensywniejszego podlewania i czasowego cieniowania. Rośliny posadzone w chłodniejszym okresie szybciej odbudowują korzenie po przesadzeniu.

Odstęp między sadzonkami powinien zapewniać swobodny rozwój kęp. W uprawie użytkowej warto zachować około dwudziestu pięciu do trzydziestu centymetrów między roślinami. Gęstsze sadzenie daje szybki efekt wizualny, ale później zwiększa ryzyko chorób liści. Przy sadzeniu na rabacie ozdobnej można układać rośliny w nieregularnych grupach, pamiętając o dostępie powietrza.

Sadzonkę należy umieścić na takiej głębokości, na jakiej rosła wcześniej. Zbyt głębokie posadzenie może sprzyjać gniciu nasady, a zbyt płytkie naraża korzenie na przesychanie. Po umieszczeniu rośliny w dołku ziemię trzeba delikatnie docisnąć. Następnie konieczne jest obfite podlanie, aby podłoże osiadło wokół korzeni.

W pojemnikach trzeba używać donic z otworami odpływowymi. Na dnie można zastosować cienką warstwę drenażu, ale nie zastąpi ona przepuszczalnego podłoża. Donica powinna być wystarczająco szeroka, ponieważ kępa rozrasta się na boki. Po posadzeniu pojemnik warto ustawić w miejscu jasnym, lecz osłoniętym przed silnym południowym słońcem.

Rozmnażanie z nasion

Siew nasion to dobry sposób na uzyskanie większej liczby roślin. Nasiona można wysiewać wczesną wiosną do pojemników albo bezpośrednio do gruntu, gdy gleba się ogrzeje. Podłoże powinno być wilgotne, drobno rozkruszone i wolne od skorupy. Zbyt głęboki siew opóźnia wschody, dlatego nasiona przykrywa się tylko cienką warstwą ziemi.

Podczas kiełkowania najważniejsza jest równomierna wilgotność. Przesuszenie wierzchniej warstwy gleby może zahamować wschody, zwłaszcza przy siewie płytkim. Podlewanie powinno być delikatne, aby nie wypłukać nasion ani nie ubić powierzchni podłoża. Dobrze sprawdza się zraszanie lub konewka z drobnym sitkiem.

Po pojawieniu się siewek trzeba zapewnić im światło i przewiew. Zbyt gęste wschody należy przerwać, pozostawiając najsilniejsze rośliny. Nadmierne zagęszczenie powoduje wyciąganie się siewek i większą podatność na zgorzele. Gdy młode rośliny mają kilka dobrze rozwiniętych liści, można je przesadzić na miejsce stałe.

Rośliny uzyskane z nasion mogą nieznacznie różnić się intensywnością czerwonego unerwienia. Najładniejsze egzemplarze warto zostawić do dalszej uprawy i ewentualnego rozmnażania wegetatywnego. Siew jest szczególnie przydatny, gdy szczaw krwisty ma tworzyć większą obwódkę albo użytkową grządkę. Pozwala też łatwo odnowić uprawę, gdy starsze kępy tracą wigor.

Rozmnażanie przez podział kęp

Podział kęp to najszybsza metoda otrzymania roślin podobnych do egzemplarza matecznego. Najlepiej przeprowadzać go wiosną lub na początku jesieni, gdy nie ma silnych upałów. Roślina powinna być zdrowa, dobrze rozrośnięta i wolna od objawów chorób korzeni. Przed zabiegiem warto ją podlać, aby łatwiej wyjąć bryłę z ziemi.

Kępę wykopuje się ostrożnie, starając się zachować jak najwięcej korzeni. Następnie dzieli się ją ręcznie lub ostrym nożem na kilka części. Każda część powinna mieć zdrowe korzenie oraz kilka aktywnych pąków wzrostu. Fragmenty z uszkodzonymi, gnijącymi lub bardzo starymi częściami należy odrzucić.

Po podziale sadzonki trzeba szybko posadzić w przygotowanym podłożu. Korzenie nie powinny długo przesychać, ponieważ opóźnia to przyjmowanie się roślin. Po posadzeniu należy obficie podlać każdą sadzonkę i przez kilka dni utrzymywać lekko wilgotną glebę. W czasie silnego słońca pomocne może być krótkotrwałe cieniowanie.

Podział jest również zabiegiem odmładzającym. Starsze kępy po kilku sezonach mogą zagęszczać się, gorzej przewietrzać i tworzyć mniejsze liście. Rozdzielenie roślin poprawia ich kondycję oraz zwiększa plon młodych liści. Dzięki temu szczaw krwisty zachowuje dekoracyjny wygląd i wysoką wartość użytkową.