Cineraria nuk kërkon krasitje të rëndë, por pastrimi i rregullt përmirëson pamjen dhe shëndetin e saj. Lulet e vyshkura, gjethet e dëmtuara dhe kërcellët e dobët duhet të largohen në kohën e duhur. Prerjet e kujdesshme kufizojnë sëmundjet dhe drejtojnë energjinë drejt pjesëve të shëndetshme. Ndërhyrjet duhet të përshtaten me fazën e lulëzimit dhe gjendjen e përgjithshme të bimës.

Heqja e luleve dhe gjetheve të dëmtuara

Lulet e vyshkura hiqen së bashku me kërcellin deri pranë pikës së tij të daljes. Lënia e tyre mbi bimë favorizon formimin e farave dhe konsumon energji. Petalet e rëna mund të mbajnë lagështi mbi gjethe. Pastrimi i rregullt ul gjithashtu rrezikun e mykut gri.

Gjethet e verdha ose të kalbura priten pranë bazës së bishtit. Ato nuk duhet të tërhiqen me forcë, sepse mund të shqyejnë indin e shëndetshëm. Prerja bëhet me gërshërë të mprehta dhe të pastra. Plagët e vogla dhe të rregullta shërohen më shpejt.

Gjethet me dëmtime të lehta mund të ruhen nëse pjesa më e madhe është e shëndetshme. Ato vazhdojnë të prodhojnë energji për rrënjët dhe sythat. Heqja e tepërt e sipërfaqes gjethore dobëson bimën. Vendimi merret sipas shkallës së dëmtimit dhe rrezikut të infeksionit.

Materiali i prerë largohet menjëherë nga zona e kultivimit. Ai nuk duhet lënë në pjatën e vazos ose mbi substrat. Pjesët e sëmura hidhen dhe nuk përdoren për shumim. Pastërtia pas krasitjes është pjesë e rëndësishme e mbrojtjes së bimës.

Më shumë artikuj mbi këtë temë

Shkurtimi pas lulëzimit

Pas përfundimit të lulëzimit, kërcellët lulorë mund të shkurtohen më thellë. Prerja bëhet mbi pjesën e shëndetshme të kurorës, pa dëmtuar qendrën e bimës. Kjo përmirëson ajrosjen dhe largon indet që nuk kanë më funksion dekorativ. Gjethet e forta dhe të gjelbra ruhen.

Një shkurtim i moderuar mund të nxisë zhvillimin e lastarëve të rinj. Megjithatë, rezultati ndryshon sipas moshës dhe fuqisë së bimës. Ekzemplarët e dobët nuk duhet t’i nënshtrohen prerjes së rëndë. Fillimisht duhet të stabilizohen ujitja, drita dhe gjendja e rrënjëve.

Pas krasitjes, nevoja për ujë mund të ulet përkohësisht. Kurora më e vogël humbet më pak lagështi përmes gjetheve. Ujitja duhet përshtatur duke kontrolluar substratin. Plehrimi i fortë menjëherë pas prerjes nuk është i nevojshëm.

Bima vendoset në dritë të mirë dhe temperaturë të freskët gjatë rikuperimit. Rritja e re duhet të jetë kompakte dhe me ngjyrë të shëndetshme. Kërcellët e zgjatur tregojnë mungesë drite ose temperaturë shumë të lartë. Kujdesi korrigjohet përpara se të kryhen prerje të tjera.

Më shumë artikuj mbi këtë temë

Mjetet, higjiena dhe gabimet që duhen shmangur

Gërshërët duhet të jenë mjaft të mprehta për të bërë prerje të pastra. Mjetet e topitura shtypin kërcellin dhe krijojnë plagë të parregullta. Para përdorimit, tehet pastrohen me dezinfektues të përshtatshëm. Dezinfektimi përsëritet pas kontaktit me pjesë të sëmura.

Krasitja nuk duhet bërë kur bima është e vyshkur nga thatësira. Fillimisht rivendoset lagështia dhe pritet që indet të forcohen. Prerja e një bime të stresuar e ngadalëson rikuperimin. Po ashtu, shmanget krasitja gjatë nxehtësisë së fortë.

Nuk duhet hequr pjesa qendrore e kurorës pa arsye të qartë. Dëmtimi i pikave kryesore të rritjes mund të deformojë bimën. Prerjet bëhen vetëm në pjesët e thara, të dobëta ose të përfunduara. Forma natyrore kompakte ruhet më mirë me ndërhyrje të vogla dhe të rregullta.

Pas çdo krasitjeje, bima vëzhgohet për tharje, kalbëzim ose shenja infeksioni. Uji nuk duhet të mblidhet mbi plagët e freskëta. Ajrosja e mirë ndihmon në tharjen dhe mbylljen e prerjeve. Ndërhyrja e radhës bëhet vetëm pasi bima të ketë treguar rikuperim të qëndrueshëm.