Dimërimi i sigurt i osmantusit të Burkwood-it

Osmantusi i Burkwood-it mund të përballojë të ftohtin e moderuar, por gjethja e tij e përhershme mbetet aktive edhe gjatë dimrit. Për këtë arsye, dëmet nuk lidhen vetëm me temperaturën e ulët, por edhe me erën, diellin dimëror dhe mungesën e ujit. Bimët e reja dhe ato në enë janë më të ndjeshme se shkurret e vendosura mirë në tokë. Përgatitja që fillon që në fund të verës është më e efektshme se mbulimi i nxituar pas ardhjes së ngricës.

Rezistenca ndaj të ftohtit dhe zgjedhja e mikroklimës

Rezistenca e shkurres rritet me moshën, pjekurinë e degëve dhe shëndetin e rrënjëve. Një bimë e mbiplehëruar vonë prodhon lastarë të butë që ngrijnë më lehtë. Një shkurre e ushqyer në mënyrë të matur formon inde më të forta. Përgatitja e mirë fillon me ndalimin e azotit të tepërt para vjeshtës.

Vendndodhja pranë një muri mund të ofrojë ngrohtësi dhe mbrojtje nga era. Muret që marrin diell gjatë ditës lëshojnë ngadalë një pjesë të nxehtësisë gjatë natës. Megjithatë, një pozicion shumë i ngrohtë mund të nxisë zgjimin e hershëm të sythave. Duhet zgjedhur një vend i mbrojtur, por jo aq i nxehtë sa të çrregullojë ritmin sezonal.

Erërat e ftohta thajnë gjethet dhe rrisin humbjen e ujit. Ky proces është veçanërisht i rrezikshëm kur toka është e ngrirë dhe rrënjët nuk mund të zëvendësojnë ujin e humbur. Një ekran i ajrosshëm zvogëlon shpejtësinë e erës pa bllokuar plotësisht qarkullimin. Materialet krejtësisht të mbyllura mund të mbajnë lagështinë dhe të nxisin sëmundje.

Gropat e ulëta dhe zonat ku grumbullohet ajri i ftohtë duhen shmangur. Edhe në të njëjtin kopsht mund të ketë ndryshime të ndjeshme të temperaturës ndërmjet dy pikave. Një pozicion paksa i ngritur shpesh është më i sigurt. Vëzhgimi i vendeve ku bora dhe ngrica qëndrojnë më gjatë ndihmon në zgjedhjen e mikroklimës më të përshtatshme.

Përgatitja e bimëve të mbjella në tokë

Në vjeshtë hiqen vetëm degët e thyera dhe të sëmura. Krasitja e fortë shtyhet, sepse mund të nxisë rritje të re ose të ekspozojë pjesët e brendshme ndaj të ftohtit. Kurora duhet të hyjë në dimër e pjekur dhe e patrazuar. Formimi kryesor kryhet më mirë pas lulëzimit ose në pranverën e vonë.

Para ngrirjes së tokës bëhet ujitje e thellë nëse vjeshta ka qenë e thatë. Rrënjët e hidratuara e ndihmojnë gjethen të përballojë humbjen e ujit gjatë dimrit. Ujitja nuk duhet të shndërrojë tokën në baltë. Qëllimi është lagështia e barabartë, jo ngopja e vazhdueshme.

Një shtresë mulçi mbron rrënjët nga luhatjet e shpejta të temperaturës. Materiali vendoset mbi zonën nën kurorë dhe nuk mbështetet mbi trung. Në rajone shumë të ftohta, shtresa mund të jetë më e trashë se gjatë verës. Në pranverë ajo hollohet nëse mban tokën tepër të lagur.

Bimët e reja mund të rrethohen me pëlhurë të posaçme ajrosëse. Materiali vendoset lirshëm që të mos shtypë degët dhe të mos bllokojë qarkullimin e ajrit. Mbulesa kontrollohet pas stuhive dhe reshjeve të rënda. Në ditët e buta mund të hapet për ajrosje dhe të vendoset sërish para të ftohtit.

Dimërimi i bimëve në enë

Rrënjët në enë ftohen shumë më shpejt se rrënjët në tokë. Ena duhet vendosur pranë një muri të mbrojtur dhe larg korridoreve të erës. Ngritja mbi këmbëza ndihmon kullimin, por mund të rrisë ekspozimin ndaj të ftohtit. Pjesa e poshtme izolohet pa bllokuar vrimat e daljes së ujit.

Enët mund të mbështillen me material izolues që mbron anët dhe fundin. Sipërfaqja e substratit mbulohet me një shtresë organike. Kurora mund të mbrohet me pëlhurë të ajrosshme gjatë periudhave më të ftohta. Plastika e mbyllur nuk duhet vendosur drejtpërdrejt mbi gjethe për një kohë të gjatë.

Një hapësirë e freskët dhe e ndriçuar është zgjidhje e mirë në zona me dimra shumë të ashpër. Temperatura duhet të mbetet e ulët, por të mos bjerë në nivele që ngrijnë masën e rrënjëve. Dhoma shumë e ngrohtë nxit rritje të dobët dhe të zgjatur. Bima ka nevojë për pushim sezonal dhe dritë të mjaftueshme.

Ujitja dimërore e enëve bëhet me shumë kujdes. Substrati nuk duhet të thahet plotësisht, por as të mbetet i lagur për javë të tëra. Kontrolli me gisht ose me një shkop të hollë tregon lagështinë në thellësi. Uji jepet në ditë të buta dhe teprica lihet të kullojë plotësisht.

Kontrolli dimëror dhe rikuperimi pranveror

Pas borës së rëndë, degët kontrollohen për përkulje dhe çarje. Bora e butë hiqet me lëvizje të lehta nga poshtë lart. Goditja e degëve të ngrira mund t’i thyejë ato. Akulli nuk duhet të shkëputet me forcë, sepse mund të dëmtojë lëvoren dhe sythat.

Në fund të dimrit gjethet mund të marrin një ngjyrë bronzi ose të duken të zbehta. Kjo nuk do të thotë gjithmonë se dega ka vdekur. Një gërvishtje shumë e lehtë e lëvores tregon nëse indi poshtë saj është ende i gjelbër. Prerja shtyhet derisa të bëhet e qartë se cilat pjesë do të zhvillojnë sytha.

Mbrojtjet hiqen gradualisht dhe jo gjatë një dite me diell të fortë. Gjethet që kanë qëndruar të mbuluara mund të pësojnë djegie nga ekspozimi i menjëhershëm. Fillimisht mbulesa hapet për disa orë dhe më pas koha zgjatet. Aklimatizimi i ngadaltë zvogëlon stresin pranveror.

Kur fillon rritja e re, hiqen degët e vdekura deri në ind të shëndetshëm. Plehërimi bëhet vetëm pasi toka të jetë ngrohur dhe rrënjët të jenë aktive. Një dozë e moderuar komposti ose plehu me çlirim të ngadalshëm është e mjaftueshme. Ujitja e rregullt dhe kujdesi i qetë ndihmojnë shkurret të rikuperohen pa prodhuar rritje të brishtë.