Mbjellja dhe shumimi i bredhit konik për rritje të qëndrueshme

Mbjellja e bredhit konik kërkon më shumë vëmendje sesa duket në pamje të parë, sepse kjo bimë reagon ngadalë ndaj gabimeve. Një vend i zgjedhur mirë dhe një gropë mbjelljeje e përgatitur saktë ndikojnë në shëndetin e saj për shumë vite. Shumimi është më i ndërlikuar dhe kërkon durim, sidomos kur synohet ruajtja e formës tipike konike. Për këtë arsye, teknikat praktike duhet të bazohen në biologjinë e bimës dhe jo vetëm në përvojë të përgjithshme kopshtarie.

Zgjedhja e fidanit dhe koha e mbjelljes

Fidani cilësor është baza e suksesit në mbjellje. Kurora duhet të jetë e dendur, me ngjyrë të njëtrajtshme dhe pa zona të mëdha të thata. Rrënjët nuk duhet të jenë të kalbura, të mbështjella fort në rreth ose të thara në skaje. Një bimë e dobësuar mund të mbijetojë pas mbjelljes, por shpesh nuk zhvillon formë të bukur dhe mbetet e ndjeshme për vite.

Koha më e mirë për mbjellje është pranvera e hershme ose vjeshta e butë. Në këto periudha, toka ka lagështi më të qëndrueshme dhe temperaturat nuk janë ekstreme. Rrënjët kanë mundësi të përshtaten para vapës së verës ose para ngricave të forta. Mbjellja në mes të verës është më e rrezikshme dhe kërkon kujdes shumë më të madh me ujitjen.

Në zonat me dimër të ashpër, mbjellja pranverore shpesh jep rezultat më të sigurt. Bima ka gjithë sezonin për të krijuar rrënjë të reja para të ftohtit. Në zona me vjeshtë të gjatë dhe të lagësht, mbjellja vjeshtore mund të jetë po aq e mirë. E rëndësishme është që toka të mos jetë e ngrirë, e tejngopur me ujë ose shumë e thatë.

Para mbjelljes, fidani në vazo duhet ujitur mirë. Masa rrënjore duhet të jetë e lagësht, por jo e përmbytur. Nëse rrënjët janë shumë të ngjeshura në formë rrethi, ato mund të lirohen lehtë me dorë. Ky veprim ndihmon që rrënjët të rriten jashtë masës së vjetër dhe të futen në tokën përreth.

Përgatitja e gropës dhe teknika e mbjelljes

Gropa e mbjelljes duhet të jetë më e gjerë se masa rrënjore, por jo shumë më e thellë. Rrënjët kanë nevojë për hapësirë anësore që të përhapen lehtë. Thellësia duhet të lejojë që qafa e bimës të mbetet në nivelin e tokës përreth. Mbjellja shumë e thellë është një nga gabimet më të dëmshme për bredhin konik.

Toka e nxjerrë nga gropa mund të përmirësohet me kompost të pjekur dhe material që rrit përshkueshmërinë. Nuk duhet përdorur pleh i freskët ose pleh mineral i fortë direkt në kontakt me rrënjët. Rrënjët e reja janë të ndjeshme ndaj kripërave dhe nxehtësisë së dekompozimit. Një përzierje e butë dhe e ajrosur është shumë më e sigurt.

Pas vendosjes së bimës, toka duhet shtypur lehtë me dorë për të eliminuar xhepat e mëdhenj të ajrit. Nuk duhet ngjeshur fort, sepse rrënjët kanë nevojë për oksigjen. Ujitja pas mbjelljes është e domosdoshme, edhe kur toka duket e lagësht. Uji ndihmon kontaktin midis rrënjëve dhe tokës së re.

Rreth bazës mund të krijohet një unazë e ulët toke për të mbajtur ujin gjatë ujitjeve të para. Kjo unazë është veçanërisht e dobishme në tokë të pjerrët ose të lehtë. Pas stabilizimit të bimës, sipërfaqja mund të mbulohet me mulç organik. Mulçi duhet të mos prekë trungun, sepse lagështia e vazhdueshme në atë zonë mund të shkaktojë probleme.

Mbjellja në vazo dhe kujdesi pas vendosjes

Mbjellja në vazo kërkon enë të gjerë, të thellë dhe me kullim shumë të mirë. Bredhi konik ka rrënjë të imëta që dëmtohen shpejt nga uji i ndenjur. Në fund të vazos duhet të ketë vrima funksionale, jo vetëm një shtresë dekorative me gurë. Pa dalje të lirë të ujit, edhe substrati më i mirë mund të bëhet i rrezikshëm.

Substrati duhet të jetë i lehtë, por me aftësi të mirë për të mbajtur lagështi. Përzierjet për halorë janë të përshtatshme, sidomos kur përmbajnë përbërës organikë të qëndrueshëm dhe material ajrosës. Në vazo të mëdha, substrati nuk duhet të thahet në sipërfaqe ndërsa poshtë mbetet i lagësht për shumë kohë. Kontrolli i lagështisë duhet bërë në thellësi, jo vetëm me sy.

Pas mbjelljes në enë, bima duhet vendosur në një vend të mbrojtur nga dielli i fortë i pasdites për disa javë. Kjo i jep kohë rrënjëve të përshtaten dhe zvogëlon stresin e avullimit. Era e fortë në tarracë mund të thajë gjilpërat edhe kur substrati është i lagësht. Prandaj, mbrojtja nga era është po aq e rëndësishme sa ujitja.

Rivazosja duhet bërë kur rrënjët mbushin enën dhe uji kalon shumë shpejt ose qëndron në sipërfaqe pa depërtuar mirë. Zakonisht zgjidhet një vazo vetëm pak më e madhe se e mëparshmja. Një enë shumë e madhe mban shumë lagështi të panevojshme dhe mund të ngadalësojë ajrosjen e rrënjëve. Pas rivazosjes, plehërimi i fortë duhet shmangur derisa bima të tregojë shenja rritjeje të qëndrueshme.

Shumimi dhe ruajtja e tipareve dekorative

Shumimi i bredhit konik bëhet kryesisht me copa, sepse fara nuk ruan gjithmonë tiparet e formës kompakte. Bimët e dala nga fara mund të ndryshojnë në rritje, ngjyrë dhe dendësi. Për prodhim dekorativ, ruajtja e formës piramidale është shumë e rëndësishme. Prandaj, shumimi vegjetativ është metoda më e përshtatshme kur kërkohet uniformitet.

Copat merren zakonisht nga rritje të shëndetshme, gjysmë të pjekura dhe pa shenja sëmundjeje. Materiali duhet të jetë i pastër, i freskët dhe të mos merret nga degë të dobësuara. Përdorimi i hormonit rrënjëzues mund të përmirësojë përqindjen e suksesit. Substrati për rrënjëzim duhet të jetë steril, i ajrosur dhe i lagësht në mënyrë të qëndrueshme.

Procesi i rrënjëzimit është i ngadaltë dhe kërkon durim. Lagështia e lartë e ajrit ndihmon, por ajrosja duhet të jetë e mjaftueshme për të shmangur kalbjen. Temperatura duhet të jetë e qëndrueshme dhe drita e fortë direkte duhet shmangur. Një gabim i vogël në lagështi ose higjienë mund të ulë shumë suksesin.

Pas rrënjëzimit, bimëzat nuk duhet kaluar menjëherë në kushte të vështira. Ato duhet përshtatur gradualisht me dritën më të fortë, ajrin më të thatë dhe ndryshimet e temperaturës. Rritja fillestare është e ngadaltë, por kjo është normale për këtë lloj bime dekorative. Cilësia e rrënjëve në fazën e parë është më e rëndësishme se madhësia e shpejtë e kurorës.