Dimërimi i lizinës me lule në formë kupe

Dimërimi i lizinës me lule në formë kupe varet nga klima, vendi i mbjelljes dhe mënyra e kultivimit. Në zona të buta, bima mund të kalojë dimrin jashtë me mbrojtje të lehtë, ndërsa në vende më të ftohta kërkon kujdes më të madh. Rrënjët janë më të ndjeshme në vazo sesa në tokë të hapur, sepse substrati ngrin më shpejt. Përgatitja graduale në fund të sezonit është çelësi për një nisje të shëndetshme në pranverë.

Përgatitja para të ftohtit

Përgatitja për dimër nis në fund të verës ose në fillim të vjeshtës. Plehërimi me azot duhet reduktuar, sepse rritja e re dhe e butë dëmtohet lehtë nga i ftohti. Bima duhet të hyjë në sezonin e ftohtë me inde sa më të pjekura. Kjo rrit qëndrueshmërinë dhe ul rrezikun e kalbëzimit.

Ujitja duhet përshtatur me uljen e temperaturave. Toka nuk duhet të mbetet vazhdimisht e lagësht, sepse avullimi është më i ngadaltë. Në të njëjtën kohë, rrënjët nuk duhet të thahen plotësisht për periudha të gjata. Ekuilibri arrihet duke kontrolluar substratin përpara çdo ujitjeje.

Pastrimi i bimës para dimrit është shumë i dobishëm. Gjethet e sëmura, lastarët e dëmtuar dhe lulet e vyshkura duhen larguar. Këto mbetje mund të strehojnë patogjenë dhe dëmtues gjatë periudhës së ftohtë. Një bimë e pastër dimëron më mirë dhe rifillon më shëndetshëm në pranverë.

Prerja duhet të jetë e matur. Nuk është gjithmonë e nevojshme një shkurtim i fortë para dimrit. Pjesa ajrore mund të ofrojë pak mbrojtje natyrore për bazën e bimës. Prerjet më të mëdha shpesh është më mirë të bëhen në pranverë, pasi të shihet dëmtimi real nga i ftohti.

Dimërimi në tokë të hapur

Në tokë të hapur, mbrojtja kryesore është një shtresë e lehtë mulçi. Gjethet e thata, komposti i trashë ose kashta e pastër mund të përdoren rreth bazës. Mulçi ruan temperaturën më të qëndrueshme dhe mbron rrënjët nga ngricat e papritura. Ai nuk duhet të ngjeshet mbi qafën e bimës, sepse mund të mbajë lagështi të tepërt.

Vendndodhja ka ndikim të madh në suksesin e dimërimit. Një vend i mbrojtur nga erërat e ftohta është më i favorshëm. Erërat e thata mund të dëmtojnë pjesët e gjelbra edhe kur toka është e ngrirë. Pranë mureve, gurëve ose bimëve më të larta krijohet shpesh një mikroklimë më e butë.

Në dimra me reshje të shumta, kullimi bëhet më i rëndësishëm se izolimi. Toka që mbetet e lagësht për javë të tëra mund të dëmtojë rrënjët. Nëse vendi ka prirje të mbledhë ujë, bima duhet zhvendosur në pranverë. Dimërimi i përsëritur në kushte të lagështa e dobëson çdo vit.

Pas ngricave, nuk duhet nxituar me pastrime të forta. Pjesët e dëmtuara mund të duken të këqija, por ende mbrojnë zonën e poshtme. Kur temperaturat stabilizohen, mund të hiqen gradualisht lastarët e tharë. Kjo i jep bimës mundësi të rifillojë pa stres shtesë.

Dimërimi në vazo

Vazot kërkojnë më shumë kujdes, sepse rrënjët janë të ekspozuara nga të gjitha anët. Një enë e vogël ngrin shpejt dhe thahet më shpejt në erë. Për këtë arsye, vazoja duhet vendosur në një vend të mbrojtur, pranë muri ose në një kënd të qetë. Ngritja nga dyshemeja e ftohtë ndihmon të ulet humbja e nxehtësisë.

Izolimi i vazos është shpesh i nevojshëm në klimë të ftohtë. Mund të përdoret material mbështjellës, cohë jute ose shtresë mbrojtëse rreth enës. Qëllimi është të mbrohen rrënjët, jo të ngrohet tepër pjesa ajrore. Vrimat e kullimit duhet të mbeten të lira në çdo rast.

Ujitja në dimër duhet bërë me shumë kujdes. Substrati i ngrirë nuk duhet ujitur, sepse rrënjët nuk mund ta përdorin ujin. Ujitja bëhet në ditë më të buta, kur toka është e shkrirë dhe pak e thatë. Sasia duhet të jetë e kufizuar, por e mjaftueshme për të shmangur tharjen e plotë.

Nëse dimrat janë shumë të ashpër, vazoja mund të zhvendoset në ambient të freskët dhe të ndritshëm. Një verandë e mbyllur, serë e ftohtë ose dhomë pa ngrohje të fortë mund të jetë e përshtatshme. Temperatura nuk duhet të jetë shumë e lartë, sepse bima mund të nisë rritje të dobët. Drita e mjaftueshme dhe ajrosja mbeten të rëndësishme edhe gjatë pushimit.

Rikthimi në rritje pranverore

Në pranverë, mbrojtja dimërore hiqet gradualisht. Heqja shumë e hershme mund ta ekspozojë bimën ndaj ngricave të vona. Heqja shumë e vonë mund të mbajë lagështi të tepërt dhe të vonojë daljen e lastarëve të rinj. Vëzhgimi i motit është pjesë e kujdesit profesional në këtë periudhë.

Kur shfaqen lastarët e rinj, mund të bëhet pastrimi përfundimtar. Pjesët e thata dhe të dëmtuara priten me mjet të pastër. Kjo hap hapësirë për rritje të freskët dhe përmirëson pamjen e bimës. Prerja duhet të jetë e kujdesshme për të mos dëmtuar sythat e rinj.

Ujitja rritet gradualisht me aktivizimin e bimës. Në fillim, toka mbahet vetëm pak e freskët. Kur temperaturat rriten dhe rritja bëhet më e dukshme, nevoja për ujë shtohet. Kjo kalim i ngadalshëm shmang stresin pas periudhës së dimrit.

Plehërimi pranveror duhet të nisë vetëm kur bima tregon rritje aktive. Komposti i pjekur është zgjedhja më e butë për fillim. Plehrat e lëngshme mund të përdoren më vonë në dozë të ulët. Me këtë ritëm, lizina me lule në formë kupe hyn në sezonin e ri me rrënjë të qëndrueshme dhe masë të freskët gjethore.