Dimërimi i barit pendë meksikan

Dimërimi i barit pendë meksikan kërkon më shumë vëmendje ndaj lagështisë sesa ndaj të ftohtit të zakonshëm. Kjo bimë mund të përballojë temperatura të ulëta nëse rrënjët qëndrojnë në tokë të kulluar mirë. Rreziku kryesor shfaqet kur uji qëndron gjatë rreth bazës dhe ngricat përsëriten mbi tokë të lagur. Me përgatitje të kujdesshme, tufa mund të ruajë strukturën dhe të nisë fuqishëm në pranverë.

Përgatitja para sezonit të ftohtë

Përgatitja për dimër fillon që në fund të verës, kur duhet ndalur plehërimi i fortë. Bima nuk duhet nxitur të prodhojë rritje të re të butë para të ftohtit. Indet e pjekura janë më rezistente dhe dëmtohen më pak nga ngricat. Ky është një parim i rëndësishëm për të gjitha barërat zbukuruese që kërkojnë kushte të thata.

Në vjeshtë, nuk është e nevojshme të pritet tufa deri në tokë. Gjethet e thata krijojnë një mbrojtje natyrale rreth qendrës së bimës. Ato gjithashtu i japin kopshtit strukturë dhe ngjyrë gjatë muajve të ftohtë. Prerja e plotë në këtë periudhë mund ta ekspozojë bazën ndaj ujit dhe të ftohtit.

Nëse tufa është shumë e hapur, mund të lidhet lehtë me një lidhëse të butë. Kjo ndihmon që shirat dhe bora të mos e shtypin qendrën. Lidhja nuk duhet të jetë shumë e fortë, sepse ajri duhet të qarkullojë. Qëllimi është mbrojtja e formës, jo mbyllja e plotë e bimës.

Zona rreth bazës duhet të jetë e pastër nga gjethe të kalbura dhe mbetje organike të rënda. Materiali i lagësht që grumbullohet pranë qendrës mund të mbajë ujë dhe të nxisë kalbjen. Në vend të tij, mund të përdoret një mbulesë minerale e lehtë. Zhavorri i imët mbron sipërfaqen dhe nuk e mban lagështinë si mulçi organik.

Mbrojtja në tokë të hapur

Në tokë të hapur, mbrojtja më e mirë është zgjedhja e vendit të duhur që në fillim. Një shtrat i ngritur lehtë, një pjerrësi e butë ose një zonë me kullim natyral ul shumë rrezikun dimëror. Bari pendë meksikan nuk duhet mbjellë në vende ku uji i shiut qëndron pas reshjeve. Në dimër, kjo lagështi është shumë më e rrezikshme se në verë.

Në zona me ngrica të forta, një mbrojtje e lehtë rreth bazës mund të jetë e dobishme. Nuk duhet përdorur shtresë shumë e trashë dhe e lagësht, sepse ajo krijon efekt të kundërt. Degë halore të vendosura lirshëm mund të mbrojnë nga erërat e ftohta dhe ndryshimet e papritura të temperaturës. Ato lejojnë ajrosje dhe nuk e mbytin qendrën.

Bora e lehtë zakonisht nuk është problem, sepse vepron si izolim natyral. Problemi lind kur bora shkrihet, toka mbetet e lagur dhe më pas ngrin përsëri. Këto cikle mund të dëmtojnë rrënjët dhe qendrën e tufës. Për këtë arsye, kullimi mbetet faktori kryesor i dimërimit të suksesshëm.

Nuk duhet shqetësuar nëse gjethet marrin ngjyrë kashte gjatë dimrit. Kjo është pjesë normale e ciklit sezonal dhe nuk do të thotë domosdoshmërisht se bima ka vdekur. Vlerësimi i vërtetë bëhet në pranverë, kur kontrollohet nëse nga baza dalin gjethe të reja. Shumë tufa që duken të thata në dimër rigjallërohen me ngrohjen e tokës.

Dimërimi në vazo

Bari pendë meksikan në vazo është më i ndjeshëm ndaj dimrit sesa ai në tokë të hapur. Rrënjët në enë janë më të ekspozuara ndaj ngrirjes, sepse nuk mbrohen nga masa e madhe e tokës. Gjithashtu, substrati në vazo mund të ngopet më shpejt me ujë. Për këtë arsye, vazoja duhet vendosur në vend të mbrojtur nga shirat e vazhdueshëm.

Një mur i ndriçuar, një ballkon i mbrojtur ose një strehë e hapur janë vende të përshtatshme. Bima nuk duhet futur domosdoshmërisht në dhomë të ngrohtë, sepse kjo mund të prishë ritmin e pushimit. Më mirë është një vend i freskët, i ajrosur dhe i ndritshëm. Temperatura e qëndrueshme dhe thatësia relative janë më të vlefshme se ngrohtësia.

Vazoja mund të izolohet nga jashtë me material mbrojtës, sidomos në rajone me ngrica të forta. Gjithashtu është mirë të ngrihet pak nga dyshemeja, në mënyrë që uji të largohet lirshëm. Nëse vazoja qëndron direkt mbi sipërfaqe të ftohtë dhe të lagësht, rrënjët stresohen më shumë. Këmbëzat e vogla ose një bazë druri e thjeshtë mund të ndihmojnë.

Ujitja gjatë dimrit duhet të jetë shumë e kufizuar. Substrati nuk duhet të thahet plotësisht për muaj të tërë, por as nuk duhet mbajtur i lagësht. Kontrolli bëhet rrallë, në ditë pa ngricë. Nëse toka është pak e njomë, nuk ka nevojë për ujitje shtesë.

Ringjallja në pranverë

Në pranverë, bari pendë meksikan duhet kontrolluar me durim. Nuk duhet shpallur i humbur shumë herët, sepse rritja e re mund të vonojë në varësi të temperaturës së tokës. Fillimisht vëzhgohet baza e tufës për fije të reja të gjelbra. Nëse ato shfaqen, bima ka kaluar dimrin me sukses.

Pastrimi bëhet kur rreziku i ngricave të forta ka kaluar dhe rritja e re po fillon. Gjethet e thata mund të krehen me dorë ose të priten lehtë. Nëse pritet, duhet pasur kujdes të mos dëmtohen lastarët e rinj. Prerja shumë e ulët dhe e vonshme mund ta ngadalësojë rimëkëmbjen.

Nëse qendra është kalbur, por skajet janë të gjalla, bima mund të ndahet. Pjesët e shëndetshme rimbillen në tokë më të përshkueshme. Kjo është një mënyrë e mirë për të shpëtuar materialin e vlefshëm dhe për të rigjallëruar mbjelljen. Pas ndarjes, ujitja duhet të jetë e matur dhe vendi duhet të jetë i ngrohtë e me diell.

Në pranverë mund të shtohet pak kompost, por vetëm pasi bima të tregojë shenja të qarta rritjeje. Ushqimi shumë i hershëm në tokë të ftohtë nuk përdoret mirë nga rrënjët. Më e rëndësishme është të rikthehet ajrosja, drita dhe kullimi. Me këtë ritëm të qetë, bari pendë meksikan rimerr pamjen e tij të lehtë dhe dekorative.