Mbjellja dhe shumëzimi i barit zvarritës

Procesi i mbjelljes së këtij bari kërkon një përgatitje të jashtëzakonshme të tokës për të garantuar një mbinë të suksesshme dhe uniforme. Ky varietet është i famshëm për imtësinë e farave të tij, gjë që e bën shpërndarjen e tyre një sfidë të vërtetë teknike. Duhet të kuptosh se çdo gabim në fazën fillestare do të shfaqet si një problem kronik gjatë viteve në vijim të rritjes. Një sipërfaqe e përgatitur mirë është sekreti i një qilimi të gjelbër që do të mahnisë çdo vizitor apo përdorues të hapësirës tënde.

Zgjedhja e farës së duhur është hapi i parë drejt një rezultati profesional dhe afatgjatë në kopshtarinë tënde. Duhet të kërkosh varietete që janë të certifikuara për pastërti të lartë dhe që nuk përmbajnë fara barërash të këqija. Shkalla e mbinjes duhet të jetë mbi nëntëdhjetë për qind për të siguruar që investimi yt të mos shkojë dëm. Leximi i etiketës me kujdes do të të tregojë nëse fara është trajtuar me fungicide për të mbrojtur bimët e reja nga sëmundjet fillestare.

Koha më e mirë për të filluar mbjelljen është fundi i verës ose fillimi i vjeshtës kur temperaturat e tokës janë ende të larta. Gjatë kësaj periudhe, bima ka mjaftueshëm kohë për të zhvilluar rrënjët përpara se të vijë dimri i parë i vështirë. Lagështia e natës në vjeshtë ndihmon farat që të qëndrojnë të hidratuara pa pasur nevojë për ndërhyrje njerëzore të vazhdueshme. Pranvera është gjithashtu një opsion, por rreziku nga barërat e këqija verore është shumë më i lartë në atë kohë.

Përpara se të hedhësh farën e parë, duhet të sigurohesh që ke larguar të gjitha mbetjet e bimësisë së vjetër nga sipërfaqja. Përdorimi i herbicideve me veprim të shkurtër mund të jetë i nevojshëm për të pastruar terrenin nga çdo konkurrencë e mundshme. Toka duhet të punohet në një thellësi prej të paktën dhjetë centimetrash për të krijuar një shtrat të ajrosur mirë. Një tokë e fortë dhe e kompaktuar do të vështirësonte depërtimin e rrënjëve të reja dhe delikate në brendësi.

Përgatitja teknike e sipërfaqes

Nivelimi i tokës duhet të bëhet me mjete precize lazer për të shmangur krijimin e gropave ku uji mund të mblidhet. Nëse sipërfaqja nuk është e drejtë, do të kesh probleme të mëdha gjatë kositjes me makina që presin shumë ulët. Duhet të kalosh disa herë me rulin e rëndë për të stabilizuar dheun, por pa e shtypur atë aq shumë sa të bllokosh ajrin. Një bazë e qëndrueshme parandalon deformimet që mund të shkaktohen nga hapat e njerëzve pas mbjelljes.

Drenazhimi nëntokësor duhet të instalohet përpara nivelimit përfundimtar për të garantuar largimin e shpejtë të ujit të tepërt. Tubacionet duhet të vendosen në një pjerrësi të saktë dhe të mbulohen me zhavorr dhe rërë filtruese. Pa një sistem të mirë drenazhimi, bari zvarritës do të vuajë nga mungesa e oksigjenit në rrënjë gjatë periudhave me shi të dendur. Kjo fazë është e kushtueshme, por është investimi më i rëndësishëm për jetëgjatësinë e tapetit tënd të gjelbër.

Pas nivelimit, rekomandohet spërkatja e një plehu fillestar të pasur me fosfor për të nxitur zhvillimin e shpejtë të rrënjëve. Fosfori ndihmon bimët e reja që të vendosen fort në tokë përpara se të fillojnë rritjen e tyre të harlisur sipërfaqësore. Ky pleh duhet të shpërndahet në mënyrë uniforme dhe të integrohet lehtësisht në dy centimetrat e parë të dheut. Sigurohu që të mos përdorësh doza të larta azoti në këtë fazë, pasi kjo mund të djegë filizat e brishtë.

Sipërfaqja duhet të lihet të pushojë për disa ditë dhe të ujitet lehtë për të parë nëse ka ndonjë lëvizje të tokës. Kjo periudhë pritjeje të lejon të korrigjosh çdo parregullsi që mund të shfaqet pas kontaktit të parë me ujin. Vetëm kur je plotësisht i bindur për stabilitetin e terrenit, mund të procedosh me shpërndarjen e farës. Nxitimi në këtë pikë shpesh çon në gabime që kërkojnë shumë mund për t’u riparuar më vonë.

Metodat e shpërndarjes së farës

Për shkak se farat e këtij bari janë aq të vogla, përzierja e tyre me rërë të thatë mund të ndihmojë në shpërndarjen e tyre më të barabartë. Duhet të përdorësh shpërndarës mekanikë me rrotullues që lejojnë rregullimin e saktë të shpejtësisë së rënies së farës. Një teknikë e mirë është ta ndash sasinë e farës në dy pjesë dhe t’i shpërndash ato në drejtime pingule me njëra-tjetrën. Kjo metodë e njohur si “mbjellja në kryq” eliminon rrezikun e lënies së zonave të zhveshura.

Pas shpërndarjes, farat duhet të mbulohen lehtësisht me një krehër metalik ose një rrafshues të lehtë prej druri. Nuk duhet t’i mbulosh ato më thellë se tre milimetra, pasi kanë nevojë për pak dritë për të filluar procesin e mbinjes. Një mbulim i tepërt do të bënte që fara të harxhonte të gjithë energjinë e saj përpara se të arrinte sipërfaqen. Një kontakt i mirë mes farës dhe tokës është gjithçka që nevojitet për sukses.

Përdorimi i rrobave mbrojtëse ose i shtresave të kashtës së sterilizuar mund të ndihmojë në ruajtjen e lagështisë dhe mbrojtjen nga zogjtë. Këto materiale parandalojnë edhe larjen e farave nga shirat e papritur ose nga rrymat e forta të ujit të sistemit të ujitjes. Duhet të kesh kujdes që materialet mbuluese të mos përmbajnë fara barërash të këqija që mund të kontaminojnë fushën tënde. Sapo të shohësh filizat e parë të gjelbër, mbulimet duhet të hiqen me shumë kujdes.

Ujitja gjatë dhjetë ditëve të para duhet të jetë e shpeshtë, por me sasi shumë të vogla uji për çdo sesion. Sipërfaqja e tokës nuk duhet të lejohet të thahet asnjëherë deri në momentin kur bari ka arritur një lartësi prej dy centimetrash. Përdorimi i grykave të ujitjes me mjegull është ideal sepse nuk krijon goditje fizike mbi tokën e pambrojtur. Ky është momenti më kritik ku durimi dhe vëzhgimi yt i vazhdueshëm do të shpërblehen.

Shumëzimi vegjetativ me stolonë

Një metodë tjetër shumë e efektshme për këtë bar është shumëzimi përmes pjesëve të gjalla të bimës, të quajtura stolonë. Këto pjesë shpërndahen mbi tokën e përgatitur dhe më pas shtypën lehtë me një rul për t’u siguruar kontaktin me dherat. Kjo metodë garanton që bari i ri do të ketë saktësisht të njëjtat veti gjenetike si bima mëmë prej nga është marrë. Shumëzimi vegjetativ është shpesh më i shpejtë në krijimin e një mbulimi të plotë sesa mbjellja me fara.

Pas shpërndarjes së stolonëve, është e rëndësishme që t’i mbulosh ata me një shtresë shumë të hollë dherash të pasura. Kjo ndihmon në mbajtjen e lagështisë rreth nyjeve të rritjes dhe përshpejton nxjerrjen e rrënjëve të reja. Duhet të ujitësh menjëherë pas këtij procesi për të evituar tharjen e materialit bimor që sapo është mbjellë. Nëse stolonët thahen, ata vdesin brenda pak orësh dhe e gjithë puna shkon dëm.

Kjo teknikë kërkon një sasi të madhe materiali bimor, prandaj zakonisht përdoret për riparimin e zonave të vogla të dëmtuara. Megjithatë, në disa fusha profesionale, kjo është metoda e preferuar për të mbajtur një uniformitet të përsosur të varietetit. Duhet të sigurohesh që stolonët të jenë të freskët dhe të mos kenë qëndruar në diell përpara se të përdoren. Shpejtësia e veprimit është faktori përcaktues për suksesin e kësaj metode shumëzimi.

Pas rreth dy javësh, do të vëresh se si stolonët fillojnë të lëshojnë gjethe të reja dhe të shtrihen anash. Në këtë pikë, mund të fillosh të reduktosh frekuencën e ujitjes dhe të rrisësh sasinë e ujit për çdo aplikim. Ky ndryshim nxit rrënjët që të kërkojnë lagështi më thellë në tokë, duke e bërë bimën më të fortë. Shumëzimi me stolonë kërkon njohuri të mira teknike, por ofron një kontroll të lartë mbi cilësinë e barit.