Kositja është ndërhyrja më e shpeshtë dhe ndoshta më kritike në mirëmbajtjen e barit zvarritës në nivele profesionale. Duhet të kuptosh se çdo prerje është në fakt një lloj “lëndimi” për bimën, të cilin ajo duhet ta shërojë duke përdorur energjitë e saj. Lartësia e prerjes dhe frekuenca e saj përcaktojnë jo vetëm pamjen estetike, por edhe shëndetin e rrënjëve dhe dendësinë e tapetit të gjelbër. Një teknikë e saktë kositjeje është ajo që e bën diferencën midis një kopshti të zakonshëm dhe një fushe profesionale.

Rregulli i artë i kositjes thotë se nuk duhet të heqësh kurrë më shumë se një të tretën e lartësisë së gjethes në një sesion të vetëm. Nëse e pret barin shumë shkurt menjëherë, bima pëson një shok fiziologjik që mund të ndalojë rritjen e rrënjëve për disa ditë. Kjo ndodh sepse bima detyrohet të përdorë të gjitha rezervat e saj të sheqerit për të rindërtuar sipërfaqen fotosintetike të humbur. Për këtë arsye, është më mirë të kositësh më shpesh sesa të presësh sasi të mëdha bari njëherësh.

Për barin zvarritës, përdorimi i makinave me cilindra (reel mowers) është i domosdoshëm për të arritur prerje shumë të ulëta dhe të pastra. Makinat e zakonshme rrotulluese nuk mund të zbresin në lartësitë që kërkon kjo bimë pa shkaktuar dëmtime të rënda në bazën e saj. Tehet e makinës duhet të jenë aq të mprehta sa të presin gjethen me saktësi tehu, pa e grisur atë në asnjë mënyrë. Një prerje e pastër mbyllet shpejt dhe parandalon humbjen e tepërt të ujit dhe hyrjen e mikrobeve.

Drejtimi i kositjes duhet të ndryshohet pas çdo sesioni për të parandaluar “shtrirjen” e barit në një anë të caktuar. Nëse kosit gjithmonë në të njëjtin drejtim, gjethet fillojnë të rriten horizontalisht, duke krijuar një sipërfaqe të pabarabartë dhe të vështirë për t’u trajtuar. Ndryshimi i modelit të lëvizjes nxit bimën që të rritet vertikalisht, gjë që rrit dendësinë dhe uniformitetin e tapetit të gjelbër. Kjo praktikë ndihmon edhe në shmangien e kompaktimit të tokës nga rrotat e makinës në të njëjtat gjurmë.

Lartësia e prerjes dhe menaxhimi i stresit

Lartësia ideale e prerjes për këtë bar varet nga përdorimi i fushës, por zakonisht sillet rreth tre deri në gjashtë milimetra në kushte profesionale. Megjithatë, mbajtja e barit në këtë lartësi kërkon një regjim ushqimi dhe ujitjeje jashtëzakonisht të saktë dhe të rregullt. Gjatë periudhave të nxehtësisë ekstreme ose stresit nga thatësira, rekomandohet rritja e lartësisë së prerjes me një ose dy milimetra. Kjo rritje e vogël i jep bimës më shumë sipërfaqe për fotosintezë dhe mbron bazën e saj nga rrezatimi i fortë diellor.

Pastrimi i mbetjeve të barit pas kositjes është i nevojshëm për të parandaluar krijimin e shtresës së tepërt të materialit organik (thatch). Megjithëse disa kopshtarë preferojnë t’i lënë mbetjet për plehërim natyral, te bari zvarritës kjo mund të çojë në bllokimin e ajrit dhe ujit. Përdorimi i koshave mbledhës në makinën kositëse siguron një sipërfaqe të pastër dhe të ajrosur mirë pas çdo punimi. Nëse mbetjet janë shumë të imëta dhe sasia e tyre është e vogël, ato mund të lihen herë pas here për të pasuruar tokën.

Krasitja vertikale, e njohur si “verticutting”, është një proces plotësues që ndihmon në kontrollin e rritjes anësore të stolonëve. Thikat vertikale depërtojnë lehtësisht në sipërfaqe, duke prerë stolonët dhe duke nxitur rritjen e filizave të rinj nga nyjet e tyre. Ky proces rrit dendësinë e barit dhe largon materialin e vdekur që grumbullohet midis gjetheve të gjalla. Krasitja vertikale duhet bërë kur bima është në rritje aktive, në mënyrë që të rikuperohet shpejt nga ky stres mekanik.

Pas një krasitjeje vertikale apo një kositjeje më të fortë, rekomandohet gjithmonë një plehërim i lehtë për të ndihmuar bimën në shërimin e saj. Uji është gjithashtu i domosdoshëm për të mbajtur indet e hapura të hidratuara derisa të mbyllen plotësisht plagët e prerjes. Duhet të evitosh kositjen kur bari është i lagur nga shiu ose vesa, pasi kjo nxit përhapjen e sëmundjeve dhe dëmton makineritë. Një planifikim i mirë i kohës së punës siguron rezultate estetike dhe shëndetësore maksimale.

Mirëmbajtja e pajisjeve dhe siguria

Rregullimi i saktë i makinës kositëse duhet të bëhet mbi një sipërfaqe të sheshtë dhe të fortë përpara se të fillojë puna në fushë. Edhe një devijim prej një milimetri mund të shkaktojë “scalping”, ku bari pritet aq shkurt saqë dëmtohet pika e rritjes dhe toka mbetet e zhveshur. Kontrollo gjithmonë nëse tehet janë të balancuara mirë për të shmangur dridhjet që mund të dëmtojnë makinën dhe cilësinë e prerjes. Një kopshtar profesionist e trajton makinën e tij si një instrument precize që kërkon kujdes të vazhdueshëm.

Lubrifikimi i pjesëve lëvizëse dhe kontrolli i presionit të gomave janë detyra rutinë që parandalojnë avaritë gjatë kohës që je në fushë. Gomat me presion të pabarabartë do të bënin që makina të priste më ulët në njërën anë, duke krijuar vija të shëmtuara në tapetin e gjelbër. Gjithashtu, sigurohu që të mos ketë rrjedhje vaji apo karburanti, pasi këto substanca kimike e vdesin barin menjëherë pas kontaktit. Mirëmbajtja e mjeteve të punës është po aq e rëndësishme sa edhe vetë njohuritë agronomike që zotëron.

Siguria jote gjatë punës është prioritet, prandaj përdor gjithmonë kufje mbrojtëse për veshët dhe syze mbrojtëse kundër mbetjeve që mund të fluturojnë. Makinat me cilindra janë shumë të fuqishme dhe tehet e tyre lëvizin me shpejtësi të madhe, prandaj duhet të kesh kujdes maksimal me duart dhe këmbët. Kurrë mos bëj rregullime në makinë ndërsa motori është ende i ndezur ose cilindrat janë në lëvizje. Një aksident i vogël mund të ketë pasoja të rënda për shëndetin tënd dhe për ecurinë e punës.

Në fund, mos harro se kositja është një art që kërkon përvojë dhe ndjenjë për gjendjen e bimës në çdo moment. Duke vëzhguar reagimin e barit pas çdo prerjeje, ti mund të rregullosh programin tënd për të arritur përsosmërinë që kërkon ky varietet. Bari zvarritës do të të shpërblejë me një pamje të mrekullueshme nëse e trajton atë me respekt dhe profesionalizëm. Çdo sesion kositjeje është një hap më afër tapetit të gjelbër të ëndrrave të tua.