Mbjellja dhe shumëzimi i lules së pëllumbit të pyllit

Zgjedhja e momentit të duhur për të filluar mbjelljen është hapi vendimtar që përcakton suksesin e këtij procesi. Kjo bimë preferon të vendoset në tokë gjatë vjeshtës së hershme ose në fillim të pranverës, kur temperaturat janë të buta. Nëse zgjedh vjeshtën, rrënjët kanë kohë të mjaftueshme për t’u stabilizuar përpara se toka të ngrijë plotësisht. Pranvera ofron avantazhin e lagështisë natyrore të bollshme që nxit rritjen e menjëhershme të sytheve të reja.

Përgatitja e vendit të mbjelljes kërkon një pastrim të plotë të zonës nga gurët e mëdhenj dhe mbeturinat e bimëve. Duhet të gërmosh një vrimë që është dy herë më e gjerë se sistemi rrënjor aktual i fidanit. Kjo lejon që rrënjët e reja të depërtojnë lehtësisht në tokën e shkrifët rreth tyre pa hasur rezistencë. Shtimi i një sasie të vogël rëre mund të ndihmojë nëse toka jote tenton të mbajë shumë ujë.

Gjatë procesit të mbjelljes, sigurohu që thellësia të jetë e saktë në raport me sipërfaqen e tokës. Rizomat nuk duhet të groposen shumë thellë, pasi kjo mund të shkaktojë kalbjen e tyre ose vonesë në lulëzim. Niveli i tokës në vazo duhet të përputhet me nivelin e ri të tokës në kopshtin tënd. Një mbjellje e cektë shpesh është më e sigurt se një mbjellje e thellë për këtë specie specifike.

Sapo ta kesh vendosur bimën në vrimë, mbush hapësirat anësore me një përzierje të pasur dhe shtype lehtë me dorë. Nuk duhet të përdorësh forcë të madhe sepse ajrosja e tokës është jetike për frymëmarrjen e rrënjëve. Ujite menjëherë zonën për të eliminuar xhepat e ajrit dhe për të krijuar kontakt të mirë mes rrënjës dhe dheut. Kjo procedurë fillestare vendos bazat për një zhvillim të shëndetshëm dhe të qëndrueshëm.

Procesi teknik i mbjelljes

Pasi të kesh zgjedhur vendin ideal, koha e duhur për të kryer mbjelljen fizike është zakonisht një ditë me vranësira. Dielli i fortë mund të stresojë fidanët e rinj dhe të thajë rrënjët e ekspozuara gjatë kalimit nga vazoja në tokë. Mbajtja e fidanit në ujë për disa minuta përpara mbjelljes mund të jetë një teknikë shumë e dobishme. Kjo siguron që indet e bimës të jenë plotësisht të hidratuara përpara se të përballen me mjedisin e ri.

Përdorimi i një kopshtarije manuale të vogël është i mjaftueshëm për të hapur vrimat e duhura në tokë. Distanca midis bimëve duhet të jetë rreth pesëmbëdhjetë deri në njëzet centimetra për të lejuar përhapjen e ardhshme. Edhe pse në fillim duken larg, bima do ta mbushë këtë hapësirë brenda dy ose tre sezoneve të rritjes. Planifikimi i hapësirës parandalon mbipopullimin dhe përhapjen e mundshme të sëmundjeve kërpudhore në të ardhmen.

Në fund të procesit të mbjelljes, aplikimi i një shtrese mulch-i prej gjethesh të grira është shumë i këshillueshëm. Ky mulch shërben si një batanije mbrojtëse që rregullon temperaturën e tokës gjatë netëve të ftohta pranverore. Gjithashtu, ndihmon në mbajtjen e lagështisë, duke reduktuar nevojën për ujitje të vazhdueshme manuale nga ana jote. Materiali organik do të dekompozohet ngadalë, duke ushqyer bimën gjatë gjithë vitit të saj të parë.

Vëzhgimi i fidanëve gjatë dy javëve të para është jetik për të siguruar që ato janë përshtatur mirë. Nëse vëren ndonjë bimë që anon ose që ka dalë pjesërisht nga toka, rregulloje atë menjëherë. Erërat ose shirat e fortë mund të lëvizin bimët që nuk kanë krijuar ende një ankorim të fortë. Mbështetja jote gjatë kësaj faze kritike garanton që asnjë fidan të mos humbasë për shkak të pakujdesisë.

Shumëzimi përmes ndarjes së rizomave

Mënyra më e shpejtë dhe më e efektshme për të shtuar numrin e luleve në kopsht është ndarja e rizomave. Ky proces duhet të kryhet kur bima është në gjendje qetësie, zakonisht pas tharjes së plotë të gjetheve në verë. Gërmo me kujdes rreth grupit të luleve, duke u treguar i vëmendshëm për të mos dëmtuar rrënjët kryesore. Do të vësh re se rizomat janë të lidhura me njëra-tjetrën në një strukturë të ngjashme me rrjetën.

Përdor një thikë të mprehtë dhe të sterilizuar për të ndarë rizomat në pjesë më të vogla dhe më të menaxhueshme. Çdo pjesë e re duhet të ketë të paktën një ose dy sythe të shëndetshme rritjeje për të pasur sukses. Pastro zonat e prera nga dherat e tepërta për të parë qartë se ku po bën ndërhyrjen tënde. Kjo metodë garanton që bimët e reja do të kenë të njëjtat karakteristika si bima mëmë.

Mbjellja e pjesëve të ndara duhet të bëhet menjëherë për të mos lejuar tharjen e rizomave në ajër. Nëse nuk mund t’i mbjellësh menjëherë, mbaji ato në një leckë të lagur ose në një qese me torfë. Trajtoji këto pjesë të reja me të njëjtin kujdes si fidanët e blerë, duke u siguruar tokë të pasur dhe lagështi. Brenda një viti, këto ndarje do të zhvillojnë sistemin e tyre të pavarur rrënjor dhe do të lulëzojnë.

Ndarja nuk duhet të bëhet shumë shpesh, pasi bimës i duhet kohë për t’u rikuperuar nga ky stres. Një herë në çdo tre ose katër vjet është periudha ideale për të kryer këtë lloj shumëzimi artificial. Ky veprim gjithashtu ndihmon në rinovimin e kolonive të vjetra që mund të kenë filluar të humbasin fuqinë e tyre. Duke vepruar kështu, ti e mban kopshtin të ri dhe plot energji vit pas viti.

Shumëzimi me fara dhe durimi

Shumëzimi me fara është një proces më i gjatë dhe kërkon një nivel më të lartë durimi nga kopshtari. Farat duhet të mblidhen sapo të piqen plotësisht në bimë, por përpara se të bien vetvetiu në tokë. Ato kërkojnë një periudhë të ftohtë për të thyer gjumin e tyre natyror, proces i njohur si stratifikim. Mund t’i mbjellësh farat direkt në një vend të mbrojtur jashtë gjatë fundit të vjeshtës.

Nëse zgjedh t’i mbjellësh në vazo brenda, duhet të imitosh kushtet e dimrit duke i mbajtur në frigorifer. Farat vendosen në një përzierje të lagësht rëre dhe torfe për disa javë përpara se të ekspozohen në nxehtësi. Ky proces simulon kalimin e dimrit dhe i sinjalizon farës se ka ardhur koha për të mbirë. Sapo të shfaqen fidanët e parë, ata kanë nevojë për dritë të bollshme por jo diell direkt.

Rritja e fidanëve nga farat është e ngadaltë dhe mund të duhen dy deri në tre vjet për të parë lulen e parë. Gjatë kësaj kohe, bima fokusohet në zhvillimin e rizomës nën tokë sesa në rritjen e gjetheve sipër. Është e rëndësishme që të mos i lini vazot të thahen plotësisht, por as t’i mbytni me ujë të tepërt. Kujdesi konstant gjatë kësaj faze është ajo që dallon një kopshtar profesionist nga një amator.

Kur fidanët të kenë arritur një madhësi të mjaftueshme, mund t’i zhvendosësh në vendin e tyre përfundimtar në kopsht. Ky proces bëhet më mirë në pranverën e dytë të jetës së tyre për t’i dhënë mundësi maksimale mbijetese. Edhe pse kërkon më shumë punë, shumëzimi me fara rrit diversitetin gjenetik të bimëve në mjedisin tënd. Kjo është mënyra më natyrale për të zgjeruar koleksionin tënd të luleve të pyllit.