Mbjellja dhe shumimi i mushkërores së kuqe

Mbjellja e saktë i jep mushkërores së kuqe mundësinë të formojë shpejt rrënjë të qëndrueshme dhe një tufë kompakte. Kjo bimë përshtatet më mirë në tokë të freskët, të pasur me humus dhe të mbrojtur nga dielli përvëlues. Përpara vendosjes në tokë duhet vlerësuar kullimi, dendësia e bimëve përreth dhe sasia e dritës gjatë gjithë ditës. Një përgatitje e kujdesshme zvogëlon nevojën për korrigjime të vazhdueshme pas mbjelljes.

Koha e mbjelljes ndikon shumë në shpejtësinë e rrënjëzimit. Pranvera e hershme dhe fillimi i vjeshtës janë periudhat më të përshtatshme, sepse temperaturat janë të buta dhe toka zakonisht ruan lagështi. Mbjellja gjatë vapës së verës krijon stres të panevojshëm dhe kërkon ujitje shumë më të shpeshtë. Në zonat me dimër të ashpër, mbjellja pranverore është më e sigurt për bimët e vogla.

Fidanët e blerë në vazo duhet kontrolluar para mbjelljes. Rrënjët e shëndetshme kanë ngjyrë të çelët ose kafe të lehtë dhe nuk duhet të kenë erë kalbëzimi. Nëse rrënjët janë rrotulluar fort përgjatë murit të vazos, ato mund të lirohen me kujdes me gishta. Ky veprim i ndihmon të shtrihen në tokën përreth dhe të mos vazhdojnë të rriten në formë rrethi.

Pas mbjelljes, toka duhet ujitur ngadalë dhe në mënyrë të barabartë. Kjo e afron dheun me rrënjët dhe eliminon boshllëqet e mëdha me ajër. Sipërfaqja mund të mbulohet me një shtresë të hollë mulçi organik, duke lënë të lirë bazën e bimës. Në javët e para, lagështia duhet kontrolluar rregullisht derisa të shfaqet rritje e re.

Përgatitja e shtratit dhe teknika e mbjelljes

Shtrati duhet pastruar nga barërat shumëvjeçare dhe rrënjët e tyre para hapjes së gropave. Heqja sipërfaqësore e gjetheve të barërave nuk mjafton, sepse ato mund të ringrihen mes tufave të reja. Toka punohet në një thellësi të moderuar dhe pasurohet me kompost të pjekur. Qëllimi është krijimi i një strukture të shkrifët, jo përmbysja e panevojshme e shtresave të thella.

Gropa e mbjelljes duhet të jetë pak më e gjerë se masa e rrënjëve. Thellësia përshtatet në mënyrë që bima të vendoset në të njëjtin nivel ku ishte rritur në vazo. Mbjellja shumë e thellë mund të mbajë lagështi rreth kurorës dhe të favorizojë kalbëzimin. Mbjellja shumë e cekët ekspozon rrënjët ndaj tharjes dhe luhatjeve të temperaturës.

Distanca ndërmjet bimëve zakonisht përcaktohet nga madhësia që pritet të arrijë tufa e pjekur. Një hapësirë afërsisht tridhjetë deri në dyzet centimetra u jep shumicës së bimëve vend të mjaftueshëm për zgjerim. Mbjellja shumë e dendur krijon efekt të shpejtë dekorativ, por rrit lagështinë mes gjetheve. Hapësira e mjaftueshme përmirëson ajrosjen dhe ul rrezikun e sëmundjeve kërpudhore.

Pas mbushjes së gropës, toka shtypet lehtë me duar dhe jo me forcë të madhe. Ngjeshja e tepruar zvogëlon ajrosjen dhe e bën depërtimin e ujit më të vështirë. Një ujitje e thellë menjëherë pas mbjelljes stabilizon tokën rreth rrënjëve. Nëse dheu ulet ndjeshëm, shtohet pak tokë pa mbuluar qendrën e rritjes.

Shumimi me ndarjen e tufës

Ndarja e tufës është mënyra më e sigurt për të marrë bimë të reja me të njëjtat tipare si bima mëmë. Ajo është veçanërisht e dobishme kur qendra e tufës fillon të rrallohet ose kur bima është zgjeruar përtej hapësirës së planifikuar. Procedura mund të kryhet pas lulëzimit ose në fillim të vjeshtës. Ditët e freskëta dhe me re zvogëlojnë humbjen e ujit nga gjethet.

Bima nxirret me një pirun kopshti duke punuar në një rreth të gjerë përreth saj. Piruni dëmton më pak rrënjë se një lopatë e mprehtë dhe lejon ngritjen e masës nga poshtë. Toka e tepërt shkundet me kujdes që të duken rizomat dhe pikat e rritjes. Pjesët e dëmtuara, të buta ose të kalbura duhet të hiqen para ndarjes.

Çdo pjesë e re duhet të ketë disa rrënjë të shëndetshme dhe të paktën një syth aktiv. Tufat mund të ndahen me dorë, ndërsa pjesët shumë të dendura priten me një thikë të pastër. Prerjet duhet të jenë sa më të pastra për të zvogëluar sipërfaqen e dëmtuar. Veglat dezinfektohen para dhe pas punës, veçanërisht kur ka dyshim për sëmundje.

Pjesët e ndara mbillen menjëherë në tokë të përgatitur dhe ujiten mirë. Nëse nuk mund të mbillen menjëherë, rrënjët mbahen të lagështa dhe të mbrojtura nga dielli. Gjethet shumë të mëdha mund të shkurtohen pjesërisht për të ulur avullimin. Derisa të fillojë rritja e re, toka mbahet e freskët, por jo e ngopur me ujë.

Shumimi me fara

Shumimi me fara është më i ngadaltë dhe rezultatet mund të ndryshojnë nga tiparet e bimës mëmë. Kjo metodë është interesante kur synohet prodhimi i shumë fidanëve ose vëzhgimi i ndryshueshmërisë natyrore. Farat duhet të mblidhen sapo të piqen, sepse mund të humbin aftësinë mbirëse gjatë ruajtjes së gjatë. Pjekuria dallon kur farat errësohen dhe shkëputen lehtë nga kapsula.

Farat mund të mbillen në një tabaka me substrat të lehtë dhe të pasur me lëndë organike. Ato mbulohen me një shtresë shumë të hollë substrati dhe lagen me spërkatje të imët. Shumë fara të bimëve pyjore përfitojnë nga një periudhë e freskët që imiton dimrin. Mbjellja në vjeshtë dhe mbajtja e enëve jashtë në vend të mbrojtur shpesh siguron këtë proces natyrshëm.

Substrati nuk duhet të thahet plotësisht gjatë periudhës së mbirjes. Në të njëjtën kohë, lagështia e tepërt dhe qarkullimi i dobët i ajrit mund të shkaktojnë kalbjen e fidanëve. Enët duhet të kenë vrima të mira kullimi dhe të vendosen në dritë të butë. Mbirja mund të jetë e pabarabartë, prandaj tabakatë nuk duhen hedhur shumë herët.

Fidanët zhvendosen në vazo individuale kur kanë zhvilluar disa gjethe të vërteta dhe rrënjë të mjaftueshme. Gjatë punës, kërcelli i hollë nuk duhet kapur me forcë, sepse dëmtohet lehtë. Bimët e reja rriten në gjysmëhije dhe ambient të freskët deri sa të forcohen. Lulëzimi i parë mund të kërkojë më shumë se një sezon rritjeje.

Kujdesi pas shumimit dhe mbjelljes

Bimët e sapombjella kanë sistem rrënjor më të kufizuar dhe janë më të ndjeshme ndaj tharjes. Ujitja duhet të jetë e rregullt, por gjithmonë e përshtatur me reshjet dhe llojin e tokës. Sipërfaqja mund të duket e thatë ndërsa shtresa e rrënjëve mbetet ende e lagësht. Kontrolli në disa centimetra thellësi shmang si mungesën, ashtu edhe tepricën e ujit.

Hijezimi i përkohshëm mund të ndihmojë pjesët e ndara gjatë ditëve të para pas mbjelljes. Një rrjetë e lehtë ose degë të vendosura lirshëm mbi bimë zvogëlojnë stresin nga dielli. Mbrojtja hiqet gradualisht sapo gjethet të qëndrojnë të forta dhe të shfaqet rritje e re. Mbulimi i vazhdueshëm dhe pa ajrosje mund të nxisë zhvillimin e kërpudhave.

Plehërimi i fortë menjëherë pas ndarjes nuk është i nevojshëm. Rrënjët e dëmtuara kanë nevojë fillimisht të rikuperohen dhe mund të jenë të ndjeshme ndaj kripërave të plehrave. Një sasi e vogël komposti në tokë është zakonisht e mjaftueshme. Ushqimi shtesë mund të jepet sezonin tjetër, pasi bima të jetë vendosur plotësisht.

Shenjat e një rrënjëzimi të suksesshëm janë dalja e gjetheve të reja dhe qëndrueshmëria e tufës në tokë. Disa gjethe të vjetra mund të vyshken pas ndarjes, gjë që nuk do të thotë domosdoshmërisht dështim. Pjesët plotësisht të thara ose të kalbura duhet të hiqen për të ruajtur higjienën e shtratit. Me lagështi të balancuar dhe mbrojtje nga nxehtësia, shumica e ndarjeve vendosen pa vështirësi.