Mbjellja dhe shumëzimi i lules kokë breshke

Mbjellja e lules kokë breshke kërkon përgatitje të kujdesshme, sepse suksesi afatgjatë varet nga vendi, toka dhe lagështia e qëndrueshme. Kjo bimë shumëvjeçare vendoset më mirë në pjesë të kopshtit ku toka mbetet e freskët, pa u kthyer në baltë të rëndë. Nëse rrënjët marrin kushte të mira që në fillim, bima zhvillon tufa të forta dhe lulëzon më rregullisht. Shumëzimi është gjithashtu i thjeshtë kur bëhet në kohën e duhur dhe me pjesë bimore të shëndetshme.

Koha më e mirë për mbjellje

Pranvera është një periudhë shumë e përshtatshme për mbjelljen e lules kokë breshke. Toka fillon të ngrohet, lagështia zakonisht është e mirë dhe bima ka kohë të rrënjëzohet para verës. Mbjellja në këtë periudhë lejon zhvillim të sigurt të sistemit rrënjor. Bima hyn më e fortë në sezonin e lulëzimit.

Edhe vjeshta e hershme mund të jetë e përshtatshme për mbjellje. Në këtë kohë, temperaturat janë më të buta dhe avullimi i ujit është më i ulët. Rrënjët vazhdojnë të zhvillohen derisa toka të ftohet ndjeshëm. Megjithatë, mbjellja nuk duhet lënë shumë vonë, sepse bima ka nevojë për kohë para ngricave.

Në periudha shumë të nxehta, mbjellja është më e rrezikshme. Nxehtësia dhe thatësira e shtojnë stresin dhe mund të shkaktojnë tharje të majave. Nëse mbjellja gjatë verës është e pashmangshme, duhet siguruar ujitje e rregullt dhe hije e përkohshme. Kjo ndihmon që rrënjët të mos pësojnë tronditje të fortë.

Bimët në vazo mund të mbillen gjatë një periudhe më të gjatë të vitit. Megjithatë, kushtet e tokës dhe ujitja mbeten vendimtare. Para mbjelljes, vazoja duhet ujitur mirë që rrënjët të jenë të hidratuara. Një bimë e përgatitur mirë e përballon më lehtë kalimin në tokë të hapur.

Përgatitja e vendit dhe teknika e mbjelljes

Para mbjelljes, toka duhet punuar në thellësi mesatare dhe pasuruar me kompost të pjekur. Rrënjët e lules kokë breshke përfitojnë nga një mjedis i shkrifët dhe i pasur. Gurët e mëdhenj, rrënjët e barërave të këqija dhe shtresat e ngjeshura duhet të largohen. Kjo i jep bimës një fillim më të qetë dhe më të fuqishëm.

Gropa e mbjelljes duhet të jetë pak më e gjerë se topi rrënjor. Thellësia duhet të jetë e tillë që bima të vendoset në të njëjtin nivel ku ishte në vazo. Mbjellja shumë e thellë mund të krijojë probleme me kalbjen e bazës. Mbjellja shumë sipërfaqësore mund të ekspozojë rrënjët ndaj tharjes.

Pas vendosjes së bimës, toka duhet ngjeshur lehtë me duar. Nuk duhet shtypur fort, sepse rrënjët kanë nevojë për ajër dhe hapësirë. Ujitja e parë duhet të jetë e bollshme, në mënyrë që toka të lidhet mirë me rrënjët. Në ditët e para, kontrolli i lagështisë është shumë i rëndësishëm.

Distanca mes bimëve duhet menduar sipas madhësisë së tufës së ardhshme. Mbjellja shumë e dendur jep efekt të shpejtë, por më vonë mund të krijojë mungesë ajrimi. Një hapësirë e arsyeshme lejon zhvillim natyral dhe ul rrezikun e sëmundjeve. Në mbjellje masive, grupet prej disa bimësh japin pamje më të pasur dhe më harmonike.

Shumëzimi me ndarje të tufës

Ndarja e tufës është mënyra më praktike për shumëzimin e lules kokë breshke. Ajo ruan karakteristikat e bimës mëmë dhe jep rezultate të shpejta. Koha më e mirë është pranvera e hershme ose vjeshta e hershme, kur temperaturat janë të buta. Bima duhet të jetë e shëndetshme dhe e zhvilluar mirë para ndarjes.

Tufa nxirret me kujdes nga toka duke përdorur një lopatë të mprehtë. Duhet ruajtur sa më shumë masë rrënjore që të jetë e mundur. Pjesët ndahen në segmente që kanë rrënjë të mjaftueshme dhe disa sytha rritjeje. Pjesët shumë të vogla mund të mbijetojnë, por zhvillohen më ngadalë.

Pas ndarjes, segmentet duhet të mbillen pa vonesë. Rrënjët nuk duhet të qëndrojnë gjatë në diell ose në erë, sepse thahen shpejt. Vendi i ri duhet të jetë përgatitur më parë me tokë të pasur dhe të freskët. Ujitja pas mbjelljes ndihmon në uljen e stresit dhe në fillimin e rrënjëzimit.

Ndarja nuk duhet bërë çdo vit pa arsye. Bima ka nevojë për kohë që të krijojë tufë të fuqishme dhe lulëzim të mirë. Zakonisht ndërhyrja çdo disa vite është e mjaftueshme. Kur qendra e tufës dobësohet ose lulëzimi zvogëlohet, ndarja bëhet veçanërisht e dobishme.

Shumëzimi me fara dhe kujdesi për bimët e reja

Shumëzimi me fara është i mundur, por kërkon më shumë durim. Bimët e rritura nga fara mund të kenë ndryshime të vogla në pamje dhe zhvillim. Kjo mënyrë është interesante për kopshtarë që duan të prodhojnë më shumë bimë ose të eksperimentojnë. Megjithatë, për rezultate të njëtrajtshme, ndarja mbetet më e besueshme.

Farat mbillen në substrat të lehtë, të pastër dhe të lagësht. Ato nuk duhet të mbulohen shumë thellë, sepse mbirja mund të ngadalësohet. Lagështia duhet të jetë e qëndrueshme, por pa ujë të tepërt. Ajrosja e mirë ndihmon në shmangien e mykut dhe kalbjes së fidanëve.

Fidanët e rinj duhet të mbrohen nga dielli i fortë dhe tharja. Kur formojnë disa gjethe të vërteta, mund të zhvendosen në vazo të veçanta. Kjo u jep hapësirë për rrënjë më të forta dhe zhvillim më të barabartë. Para mbjelljes jashtë, bimët duhet të kaliten gradualisht.

Bimët e reja zakonisht kërkojnë më shumë kujdes se tufat e pjekura. Ujitja duhet të jetë e rregullt dhe toka të mos thahet plotësisht. Në vitin e parë, lulëzimi mund të jetë i kufizuar, sepse bima përqendrohet në rrënjëzim. Me durim dhe kujdes të mirë, ajo bëhet më e fuqishme në sezonet pasuese.